Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-08-13 15:28

Ik weet het even niet meer

Geplaatst door de TopicStarter : 06-08-13 15:28

Dit is een goedgekeurd schaduwaccount.

Als je denkt dat je me herkent, gelieve dit dan voor je te houden of het even in een PB te vragen.

Ik moet toch even mijn verhaal kwijt, ik ben doodop ik kan niet meer.
Al zolang ik me kan herinneren is er ruzie thuis. Ruzie tussen mama en papa, tussen papa en mijn broer, mijn broer en mama, papa en mijn opa,… Ruzie. Ik ben er gevoelig voor geworden en kan er gewoonweg niet meer tegen, als iemand begint te schreeuwen ga ik spontaan wenen.
Ik doe mijn leven lang niks goed. Als ik iets goed probeer te doen dan is het niet goed, als ik niks doe zodat ik niks fout kan doen is het ook niet goed. Het is nooit goed voor papa. Mama is anders, met mama kan ik goed overweg. Maar met papa niet…
Ik heb nooit eens een complimentje gehad. Als ik op wedstrijd eens goed reed deed de pony het heel goed. “Ja pony liep goed hé”. Ja beestje deed zijn best enne ikke niet dan? Als het slecht ging dan was het : “Ja dit en dit en dit moest beter en het was echt slordig gereden!” maar dat ponylief eens moeilijk deed had er niks mee te maken. ( Tuurlijk fout van de ruiter ook maar paarden hebben ook eens een slechte dag toch? ). Nooit eens iets goed.
Als papa in de woonkamer gaat zitten, ga ik weg naar de keuken of naar mijn kamer. Ik blijft NOOIT in dezelfde kamer als ik ergens anders kan gaan zitten. Hij is onbewust met geld, op het moment werkt hij niet ( wel werkzoekende maar op het dode gemakje) maar vraagt constant geld aan mama. Vorige maand, 320,- euro heeft meneer erdoor gegooid!! Hij rookt een pakje per dag, gaat weg en heeft geld nodig dan. Ga g*dverdomme niet weg als je geen geld hebt he! Hij “leent” geld van mij, krijg ik ook nooit terug. Mijn spaarrekening is erg gekrompen, omdat hij er geld afhaalde toen het nog kon ( ben 18 nu en heb gezegd dat hij er niet meer aan kan ). Hij is een ramp met geld, geeft uit wat hij niet heeft, leeft op grote voet en is gewoon een egoïst! Kortom; ik heb schrik van mijn vader om iets verkeerd te doen, en ik haat hem. Om zijn manier van doen, zijn gedrag, zijn karakter, zijn persoon. De laatste 5-6 jaar is dit héél erg maar ja je houdt het voor je. En praten? Nee dat zit er niet in. Zodra ik iets zeg dat hem niet aanstaat krijg je vol tegengas. Onmogelijk.

Dan heb je mijn broer nog. Die jongen is 20, maar nog net een kind van 12 met een immense kracht. Woedeaanvallen, slaan, schreeuwen heeft ie geen schrik van hoor. Uren heb ik rond te tafel gelopen, door het huis gelopen en geschreeuwd van schrik en mij opgesloten in de badkamer omdat hij weer eens kwaad was en sloeg. En hard sloeg. Terugslaan is echt geen optie, dan krijg je hem dubbel zo hard terug. En zelfs nu wordt ie zo kwaad. Als ie geen geld heeft op het moment. “Heb jij nog wat geld?”. Ik: “Heb het zelf nodig ik ga weg straks.”. “Doe niet zo kinderachtig geef dat geld gaat gij maar naar de bank straks”. En dan begint de ruzie. ik kwaad, hij kwaad en dan zit slaan er 8/10 kansen wel in. En het geld, ja dat krijgt hij ook. Met veel geluk krijg ik het wel terug als hij weer geld heeft. Kortom schrik voor mijn broer en ik ontwijk hem.

Ik ben veranderd door de jaren, vroeger was ik sterk. Eigen wil en sterk in mijn hoofd. Met de jaren is dit afgenomen, en nu ben ik zwak en gebroken. Versnipperd en 0 energie meer. Ik ween om niks, heb iedere nacht wel een nachtmerrie en ben nooit echt uitgerust.

Ik had een leuke vriend, en dat is nu iets langer als een maand uit. Maar ik ben er nog altijd kapot van. Ik woonde in het weekend daar, tijdens de vakanties zodat ik niet vaak thuis hoefde te zijn. Mijn 2de huisje en ik hou zielsveel van die jongen, nog altijd. Ik ben een dikke 2 weken heel down geweest, daarna ging het beter, en de laatste week eigenlijk alweer slecht. Barslecht. En dan krijg je nog het voorval van dit weekend: denk je lekker op stap te kunnen gaan, krijgt de vriend waar je bij bent een berichtje van de rest van de groep die nog moest komen. Ja ex en de bende komen ook. Ja daar ging mijn wereld. Mijn armen zijn open gekrabt met mijn nagels omdat als ik mezelf pijn deed het beter ging. Dan hoefde ik niet te wenen en voelde ik de pijn in mijn hart minder. Mijn arm is nu blauw en overal staan nagels in mijn huid. Heb de hele avond bijna moeten wenen. Ik kan het niet aan, mijn hart draaide door, pijn dat het deed. Hij is gewoon mijn ware jongen. “Je vind wel iemand” het bekende zinnetje, meer had mijn beste vriend niet te zeggen en heeft me daarna de hele avond laten zitten voor 2 meiden.

Sinds gisteravond zit ik er helemaal door heen. Thuis is het moeilijk, financieel is het moeilijk en papa boeit het niet! Achterstallige rekeningen, aangetekende brieven,… maar de overheid is de kl**tzak en dus betaald hij niets waarvan hij vind dat het niet betaald moet worden. Om ziek van te worden. Ik zat er al doorheen, maar nu is het diep erdoor. Ik kan doodop, ik heb herexamens en ik leer amper doordat ik me niet kan concentreren.
Gisteravond heb ik het idee gehad om pillen te gaan slikken, weg te zijn. Nu was ik wel nog sterk genoeg om te zeggen “Nee dat doe je niet” maar hoe vaak ben ik nog sterk genoeg?

Ik weet dat ik naar de dokter zou moeten, met een professioneel iemand gaan praten. Maar hé dat is geen makkelijke stap om te zetten. Je rijdt niet even naar de dokter om een voorschriftje voor de pil, nee je gaat erheen om je levensverhaal open en bloot aan je vertrouwde dokter te vertellen. Ook al is het je vertrouwde arts, het blijft een grote stap… en ik ben nog altijd niet klaar om deze te zetten.
Het doet goed om dit even van me af te kunnen schrijven. Het zat echt hoog. Ik had dit even nodig. En toch, er zijn mensen met grotere problemen stel je niet aan denk ik dan. Maar het is niet gemakkelijk om dit van je af te zetten.

Respect als je het allemaal gelezen hebt.

**Geplaatst**: 06-08-13 15:46

Re: Ik weet het even niet meer

Geplaatst: 06-08-13 15:46

Pfff wat een lastige situatie.
Maar ik begrijp uit je verhaal dat je 18 of ouder bent.
Is het geen optie om op jezelf te gaan wonen.

Pillen slikken om er een einde aan te maken is geen oplossing, en zijn zeker mensen op de wereld die veel om je geven en die doe je daar heel veel pijn mee.

**Geplaatst**: 06-08-13 15:51

Geplaatst: 06-08-13 15:51

Wat een rotsituatie. :(:)

Is er een mogelijkheid voor je om uit huis te gaan? Ik vrees namelijk dat dat zo'n beetje de enige oplossing is. Ik kan niet beoordelen in hoeverre er ook een 'andere kant' aan dit verhaal zit, maar hoe dan ook weegt het enorm zwaar op jou en moet jij uit die situatie. Wat je verder kan proberen is jezelf toch naar de huisarts schoppen en een verwijzing vragen, en dan een gezinsgesprek regelen (dus onder begeleiding van een therapeut). Al kan ik me ook voorstellen dat je dat niet durft tot je het huis uit bent. Ik weet wel dat uit huis gaan een enorm effect kan hebben op onderlinge relaties omdat je wat meer afstand kunt nemen, vaak kan je dan wat milder naar de situatie kijken. Probeer dus echt om dat te regelen, als dat enigszins kan.

Verder: onthoud wel dat je ouders zélf hun financiële zaken mogen regelen zoals zij dat willen. Geld 'afpakken' van jou is niet goed en je hebt groot gelijk daartegen te protesteren, maar als zij het prima vinden om regelmatig aanmaningen en dreigbrieven te ontvangen is dat wel een keuze die zij mogen maken. Ik vind je wel héél erg negatief over je vader praten, en hoewel dit vast in boosheid en frustratie geschreven is moet je wel oppassen met wat je zo online zet.

Jezelf pijn doen kan goed voelen en opluchting bieden, maar het vervelende eraan is dat het verslavend wordt en je vaak steeds een stapje verder gaat. Wat je in ieder geval kunt doen is zorgen dat je geen letsel veroorzaakt; dus liever ijsblokjes fijnknijpen of met een elastiekje tegen je pols 'knappen' dan jezelf krassen, snijden, of blauwe plekken slaan. Pillen slikken zou ik sowieso niet zomaar doen, je kan namelijk ook ernstig inwendig letsel veroorzaken met helse pijn zonder dat je overlijdt. En geef het leven een kans. Je woont niet eeuwig thuis, en een overdosis nemen kan altijd nog. Maar het leven kan nog zoveel mooier en beter worden..dat moet je niet weggooien omdat het nu 'even' verdomd zwaar is. Het gaat voorbij.

**Geplaatst**: 06-08-13 15:53

Geplaatst: 06-08-13 15:53

Pff...inderdaad een erge lastige situatie! Ik zou in ieder geval geen pillen gaan slikken!
Misschien kan je er eens met je ouders (en een psycholoog??) over praten?
Succes en sterkte!!

**Geplaatst**: 06-08-13 15:56

Geplaatst: 06-08-13 15:56

Ik vrees ook dat uit huis gaan de enige optie gaat zijn. Misschien heb ik er overheen gelezen, maar werk je? Misschien kun je op die manier een kamer bekostigen of desnoods antikraak? Dan ben je in ieder geval uit huis.
Betaal je thuis kostgeld? Misschien kun je tijdelijk een bedrag aan je ouders betalen zodat je vader dit kan gebruiken en verder geen reden heeft om jou verder om geld lastig te vallen.

Ik zou sowieso wel een doker of ander persoon inschakelen om eens mee te praten. Met jezelf pijnigen schiet je niets mee op en met dood willen ook niet. Een dokter kan je doorverwijzen naar maatschappelijk werk of een psycholoog en zij kunnen jou weer helpen een plekje voor jezelf te vinden.

Sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-08-13 15:59

Geplaatst door de TopicStarter : 06-08-13 15:59

Met mijn papa praten is niet mogelijk. Meermaals geprobeerd zonder resultaat.
Mama kan er niks aan doen.
Ik heb niet de mogelijkheid om het huis uit te gaan. Ik heb er vaak over nagedacht, navraag gaan doen maar het zit er niet in. Ik doe een studentenjob in het weekend. Ik werk dus niet 'echt'.

Ik vind dat ik terecht negatief over mijn vader praat. Je hoort belastingen te betalen zoals iedereen, je hoort je elektriciteit,... op tijd te betalen. Dat is niet van te willen, dat is van te moeten.
En als ze zeggen, jij gebruikt ook elektriciteit geen probleem dan betaal ik wel een deel zelf. Maar betalen moet je sowieso. Het gaat alleen over mijn vader, mijn moeder krijgt er ook stress van maar heeft alleen niet genoeg geld om alles te betalen.

**Geplaatst**: 06-08-13 16:04

Geplaatst: 06-08-13 16:04

Ik zeg ook niet dat het onterecht is. Het is alleen niet altijd verstandig om alles online te zetten.

Overigens zie ik dat je eigenlijk alles bij je vader neerlegt; vergeet niet dat je moeder hier net zo goed een rol in speelt door bij hem te blijven, akkoord te gaan met deze financiële situatie, je broer zich zo te laten gedragen..zij staat er niet volledig buiten en heeft net zo goed verantwoordelijkheid. Misschien kan je eens met haar erover praten?

Weet je eigenlijk hoe het komt dat je broer zo snel boos is? Had hij dat altijd al? Zou het kunnen dat hij misschien ook gefrustreerd is door de situatie en dat op deze manier uit?

**Geplaatst**: 06-08-13 16:06

Geplaatst: 06-08-13 16:06

jeetje meis wat heftig! logisch dat je er even door heen zit, het is niet niks. respect dat je het zo duidelijk hebt opgeschreven en ja even je verhaal van je afschrijven is ook wel eens lekker.
Heb je wel goede vriendinnen waarmee je het kan delen? Een pilletje slikken om er van af te zijn moet je niet doen hoor! Je voelt je nu even k*t omdat je even niet meer weet hoe verder maar dat gaat heust wel komen. Je huisarts is denk ik wel een goede, hij kan je door verwijzen naar verschillende instanties en mag verder ook niets vertellen dus je ouders komen er niet achter! Kom op he wees sterk, je hebt al een stap genomen dus je wilt er voor vechten!

**Geplaatst**: 06-08-13 16:08

Geplaatst: 06-08-13 16:08

Je hoeft de dokter echt niet zoveel te vertellen hoor, als hij merkt dat het nodig is zit je zo bij de psycholoog en die is echt wel tactvol genoeg om je op je gemak te voelen. Met een beetje geluk kan je ook nog naar de schoolpsycholoog. Als je al studeert zou ik al helemaal lekker op kamers gaan en zorgen dat je je eigen rust kan vinden, dat hielp mij ook enorm.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-08-13 16:16

Re: Ik weet het even niet meer

Geplaatst door de TopicStarter : 06-08-13 16:16

Ik heb thuis een paard staan die ik niet zomaar een week achter kan laten.. En dan het geld voor een kamer is ook niet niks. Dat is meer als ik verdien op een maand. En ja, mijn mama kan het geld niet iedere maand missen.

Ik kan het wel delen met vriendinnen maar die nemen me niet serieus en zeggen gewoon ach je hebt nu een dipje, komt wel goed. Ga op stap en sla wat nieuwe jongens aan de haak enz...
Helpt dus niet echt

**Geplaatst**: 06-08-13 16:17

Re: Ik weet het even niet meer

Geplaatst: 06-08-13 16:17

Grofweg gezegd: Dat paard is niet het belangrijkste. Dat ben jij nu. Desnoods zul je hem moeten verkopen, maar je moet weg uit deze situatie, of het nou leuk is of niet. Dan moet je soms dingen opofferen.

**Geplaatst**: 06-08-13 16:17

Geplaatst: 06-08-13 16:17

Ik begrijp het stuk niet waarom je niet uit huis kan? Studeer je ook? dan krijg je toch stufi? En anders fulltime werken? Tuurlijk moet je niet rekenen op een woonhuis, maar bijv een kamer of etage? Ik vermoed dat dit al heel veel rust gaat geven.

En toch met iemand praten zal al een hele opluchting zijn. ALs je naar je HA gaat, zal hij wel weten waar je moet zijn. Of misschien lucht alleen dat gesprek al op, en heeft hij je andere handvatten gegeven?

Veel succes en sterkte!

**Geplaatst**: 06-08-13 16:18

Geplaatst: 06-08-13 16:18

misschien dat je vriendinnen niet echt zien wat de ernst ervan is? laat ze anders is je stukje lezen....misschien is dat makkelijker dan het vertellen tegen ze?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-08-13 16:23

Geplaatst door de TopicStarter : 06-08-13 16:23

Ik heb een tip gekregen om mijn verhaal uit te printen en dit aan de HA te geven.
En nee ik woon/studeer in België hier krijg je niet zo gemakkelijk stufi, studiebeurzen,...

1 iemand weet wat er aan de hand is en hij schrok ervan. Hij wist niet dat het zo erg was en heeft met lichte drang gezegd dat ik naar de HA moet gaan.

**Geplaatst**: 06-08-13 16:29

Geplaatst: 06-08-13 16:29

Je verhaal is deels herkenbaar voor me. De enige optie die mij rust gaf, was uit huis gaan. Als ik nu nog thuis kom, is het 9 van de 10 keer weer drama, waardoor ik liever weg blijf.
Zet de stap naar de HA, die kan je doorverwijzen naar bijv. maatschappelijk werk. Die weten vaak adresjes en andere mogelijkheden, zodat je thuis weg kunt.

**Geplaatst**: 06-08-13 16:30

Geplaatst: 06-08-13 16:30

Lieve TS

ik herken veel in uw verhaal. Mijn broer was ook een echte agressieveling waar ik machteloos tegenover stond en mijn ouders hadden veelal "geen tijd". Mijn moeder heeft zelfs mijn paarden nog nooit gezien terwijl ze op 10 min. van de weide woont.

Ik ga je hier niet mijn hele verhaal vertellen, want daar heb je toch niets aan, maar wel ben ik nu 25 en leef ik met iemand samen en is er in mijn huis geen ruzie...zalig.
Het te weinig aanmoedigen door onze ouders merk je wel aan mij soms. Soms niet zo heel veel zelfvertrouwen, maar door de jaren heen heb ik hier wel veel aan kunnen werken.

Wat ik hiermee bedoel is dat ondanks onze situatie thuis wij wel gelukkig kunnen worden. Ik kan heel goed mijn plan trekken en als ik iets wil dan ga ik ervoor en heb ik ook een ander zijn mening niet nodig. De situatie thuis heeft me ergens goed voorbereid op het alledaagse leven, want ook daar zul je niet al te veel moeten wachten op complimenten en hulp van anderen tenzij je daar echt om vraagt of je ervoor betaalt.

De beste leerschool is die van het leven en ondanks dat je je nu heel down voelt, zijn er vast een hoop dingen die je kunt gaan doen om je gedachten te verzetten en andere mensen te leren kennen. Probeer de situatie te relativiseren en op andere manieren de sfeer thuis te ontlopen. Voor mij waren het de paarden die er altijd voor zorgden dat ik ergens een 2de thuis had waar ik tot rust kon komen. Hopelijk heb je hier wat aan ook al kan ik me voorstellen dat je je door die relatiebreuk behoorlijk leeg voelt. Suc6 met het verwerken ervan

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-08-13 16:37

Re: Ik weet het even niet meer

Geplaatst door de TopicStarter : 06-08-13 16:37

Dank voor je post betadine..
De paarden staan aan huis, en daar bemoeit papa zich er dus ook altijd mee als ik erop zit. ik probeer zo vaak mogelijk weg te gaan en leuke dingetjes te gaan doen als afleiding en dat helpt wel.

**Geplaatst**: 06-08-13 16:38

Geplaatst: 06-08-13 16:38

Heel erg veel sterkte ! Maar ik denk toch dat je door al die situatie's depressief aan het worden bent, (sorry als dit je te veel pijn doet en ik weet het niet zeker) Je vader mag van mij het huis uit en je broer naar een psycholoog. Heel erg veel sterkte de komende tijd ! :(:)

**Geplaatst**: 08-08-13 00:01

Geplaatst: 08-08-13 00:01

Flapje schreef:
1 iemand weet wat er aan de hand is en hij schrok ervan. Hij wist niet dat het zo erg was en heeft met lichte drang gezegd dat ik naar de HA moet gaan.

Zeker geen slecht advies, zou dan je openingspost uitprinten en meenemen, zodat je die kan geven als je dicht mocht klappen. (het zal niet iets zijn waar je erg makkelijk over praat denk ik)

Heb je geen mogelijkheid om een tijdje uit huis te gaan om tot rust te komen, logeren bij een vriendin of bij familie bijvoorbeeld? Beste zou zijn om een eigen plekje te zoeken, maar als dat moeilijk wordt...

Nomineer dit bericht ×