Geplaatst: 02-08-13 20:50 Eind maart is het uit gegaan tussen mij en m'n ex na een relatie van zo'n 20 maanden, verrassend genoeg was ik vrij snel over hem heen,
ik pakte m'n leven prima op en kreeg ontzettend veel steun van al mn vrienden en vriendinnen.
Begin april raakte ik op een feestje aan de praat met een jongen die ik al veel langer van gezicht ken door school.
Van het een kwam het ander en we hadden gezoend.
Tot eind mei waren we veeel meer dan vrienden maar het was niet officieel.
Ik was voor de tweede keer hopeloos verliefd geworden op een jongen
Meneer kwam terug van z'n vakantie in mei, om een lang verhaal kort te maken, er waren toch niet genoeg gevoelens..
Hij kwam me ophalen met de auto, hij is 18 en ik ben 16, en we reden wat rond om te praten.
Huilend als een klein kind zat ik daar, nog nooit zo'n zwaar gebroken hartje gehad.
Vervolgens heb ik dik een week om deze jongen gehuild, ik kwam hem voortdurend op school tegen, dus ''het over hem heen komen'' ging wat lastiger.
En ja hoor in een haverklap alweer een jongen leren kennen, kende ik ook al van gezicht en zat vorig jaar bij ons op school.
Midden juni tot afgelopen zondag waren ook hij en ik veel meer dan vrienden, maar weer niks officieels.
Meneer kwam terug van vakantie met vrienden, en ja je raadt het al, de gevoelens waren stukken minder geworden.
Gaan we weer: die zelfde zondag begon een jongen die ik óók al van school ken, wel wat beter door feestjes etc. , me whatsappjes te sturen, en we raakten dag in dag uit aan de praat. Gister met hem en 2 vrienden van hem naar het strand geweest.
Was ontzettend gezellig, en nee er is niks gebeurd wat betreft hem en mij.
Nu hoorde ik van de broer van m'n beste vriendin dat hij me best ziet zitten en een relatie met mij wel leuk zou vinden.
Jongen is net 18, ontzettend lief en aardig en ook ik begin me steeds meer te interesseren in hem.
En dit was nou niet echt het plan! Na al die liters tranen die ik gehuild heb om de afgelopen jongens, de slapeloze nachten, wilde ik m'n aandacht de komende maanden niet vestigen op jongens, of een jongen in het algemeen.
En tóch gebeurd het alweer, weer leer je er eentje kennen en raak je aan de praat.
Ligt dit nou aan mij? Dat ik niet zo goed 'single' kan zijn?
Bokkers die dit misschien ook wel herkennen?
Ik word nu wel moe van mezelf
