Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-07-13 01:07

En nu ben ook ik aan het eind van mijn glimlach.. wat nu?

Geplaatst door de TopicStarter : 26-07-13 01:07

Het begon op mijn veertiende, toen mijn vader ontdekte dat ik vrouw werd, en dus aantrekkelijk was voor àlle mannen in de hele wereld, tussen de twaalf en 60 jaar. Hij besloot mij thuis te houden van feestjes, leuke dingen, mocht geen vriendinnen zien, het woord "uitgaan" mocht niet uitgesproken worden, ( en dan heb ik het nu over 16/17 jaar ), ik mocht geen rokjes dragen, en ook geen strakke broeken, geen leuke truitjes. Ik werd gewoon opgevoed als een streng-moslim meisje, terwijl mijn vader juist erg tegen elk soort geloof is.
Op mijn 17e werd ik verliefd, lang stiekem contact gehad, maar natuurlijk komt dat uit. Ik ben toen twee weken later weggelopen. Heb tot mijn 18de bij oma (van moeders kant ) gewoond en op mijn 18de verjaardag bij deze jongen ingetrokken. Hij was gewoon de perfecte jongen. Lief, zorgzaam, behulpzaam, echt een droppie. Zijn ouders vonden mij ook helemaal leuk en met zijn zussen klikte het goed.
Maar al snel bleek dat samenwonen natuurlijk helemaal niet zo rooskleurig was als het leek. Ik deed alles in huis, regelde zelfs zijn contact met zijn familie. hij hoefde alleen maar te zorgen dat hij op tijd op zijn werk was. Intussen had ik heel sterk het vermoeden dat hij een jaar geleden met een ander meisje had gekust, en dit vermoeden ook meerdere keren uitgesproken, maar steeds was het niet, of hij praatte eroverheen.
En toen werd ik verliefd op een ander. ik heb hier eerst drie maanden mee rond gelopen . Die jongen is al twee jaar "geinteresseerd" maar heeft altijd gezegd: je bent met hem, dus ik blijf hier buiten. maar ik zocht dus wel eens contact, gewoon over "het weer". Het was gewoon altijd gezellig. Totdat hij naar me toe kwam en zei: ik ga niet meer reageren op je, dit is de laatste keer dat we elkaar spreken. Ik vind je leuk, jij hebt een vriend, en ik moet afstand nemen. Diezelfde avond heb ik hem verteld: ik ben verliefd op je.
Ik heb hier verschillende keren met mijn vriendje over willen praten, maar hij weigerde te luisteren. Twee maanden later heb ik met die jongen gezoend. Ik was dus vreemd gegaan, en ik kon dat niet aan. Ik heb mijn vriend verteld dat ik verliefd was op een ander, en later ook dat ik met hem had gezoend. Mijn vriend wilde nog steeds niet naar me luisteren en bleef maar zeggen van alles komt goed , je houdt van me , je komt er wel overheen. Hij was niet eens boos !! Hij ging wel mee zijn best doen in de zin van , meer doen in huis..
Uiteindelijk heb ik het uitgemaakt omdat ik niet twee jongens tegelijk aan het lijntje wilde houden. Met mijn vriend zat het al veel langer niet goed, en dat bleek daarna ook.. hij ging inderdaad vreemd, met een meisje dat ik ken.
Toen ging hij twee weken op vakantie, en vorige week dinsdag kwam hij terug. We kregen ruzie omdat het ECHT uit was, waar hij helemaal niet vanuit was gegaan. Hij wilde dat ik bij hem ging slapen, want daar had hij recht op. blablabla. Ik ben uiteindelijk op de bank gaan slapen, maar toen werd ik snachts wakker doordat meneer mij aan het aanraken was op intieme plekken, terwijl hij met zichzelf aan het spelen was.. ( ik huilen enzo , en boos, )
Toen heb ik hem twee dagen ontlopen, en donderdag waren we toevallig tegelijk thuis. we kregen weer ruzie omdat ik zei van ja dat van dinsdag kon je echt niet maken ! . en toen werd hij boos en ik wilde het huis uit. Maar ik mocht niet weg en heeft fysiek gezorgd voor het feit dat ik niet weg KON, ( vasthouden, duwen, trekken , schreeuwen )
Later die avond moest hij gaan werken, en ben ik naar die andere jongen gegaan, ( die ik nog steeds wel eens sprak, maar waarmee ik niks heb omdat ik vind dat dat allemaal veel te snel zou gaan , ben nog wel verliefd op hem en wederzijds ) maar ik kwam daar dus en toen heb ik ( goed of slecht, ik weet het niet ) dit verhaal van dinsdag en donderdag tegen hem verteld. Hij was eeerst heel boos en wilde dit wel eens even gaan "Oplossen" maar dat heb ik uit zijn hoofd kunnen praten. Hij heeft toen wel gezegd: "hoe je het ook doet, en of je mij daardoor wel of niet aardig blijft vinden, interesseert me niet, maar jij gaat niet meer alleen naar hem toe. Dit gaat nooit meer gebeuren, want je bent niet meer alleen met hem. gaat niet gebeuren "
En dus, vrijdag. belde ik mijn inmiddels ex op om te vragen waar hij was, hij was nog lang niet thuis. Dus ik ging wat spullen halen. maar "de ander" wilde dus niet dat ik alleen ging, en ging mee.. nou jullie voelen hem al aankomen. "de ander" staat buiten op mij te wachten terwijl ik met me schooltasje door het huis banjer, en de ex komt thuis. Heel veel gedoe natuurlijk. Maar uiteindelijk geen vervelend fysiek contact.
Maar nu....
Ik ben nu twee weken op zoek naar een woonplek. Ik zit nu tijdelijk bij de vader van die andere jongen. Maar daar zijn mijn ouders niet blij mee. Maar ze willen ook niet dat ik terug naar huis ga. Ik kan bij oma terug gaan wonen. maar ik ben nou eenmaal zo gewend op mezelf. En bij oma is het drie kwartier fietsen naar school en werk.

Sorry als het verhaal warrig is,
ik heb gewoon veel aan mijn hoofd en dit is echt nog maar een
fractie van het hele verhaal.
Maar in grote lijnen is mijn vraag: wat nu?!

en , heb ik juist gehandeld? wat had ik beter /anders moeten doen?

nog wat info:

ik ben nu 18,5 jaar. ga komend schooljaar 6 vwo doen. Heb een bijbaantje,
heb lieve vrienden. Rijdt 6 dagen in de week paard, was anderhalf jaar
samen met mijn ex. De andere jongen ken ik via de voetbalclub van
me broertje.

ps. mocht je weten wie ik ben, ben dan zo netjes om dit op bokt te houden. ( had al een sa aangevraagd, en niet gekregen)

**Geplaatst**: 26-07-13 01:15

Re: En nu ben ook ik aan het eind van mijn glimlach.. wat nu?

Geplaatst: 26-07-13 01:15

Ik denk dat je goed gehandeld hebt door een einde te maken aan die relatie! Je ex-vriend komt over als een bullebak die jou als minderwaardig beschouwt. Wat hij daar toen heeft gedaan, terwijl jij sliep... Echt walgelijk en zo respectloos. Je verdient beter.
Als jij je goed voelt bij die vader van die jongen, en het is ok voor die man, dan zou ik er even blijven tot de situatie wat bekoeld is en je een eigen plekje gevonden hebt. Je bent volwassen en je hebt het recht op te gaan en staan waar je wilt, je ouders hun toestemming zou fijn zijn, maar je hebt die niet nodig. Zeker als ze jou geen alternatief kunnen bieden, zou ik weinig waarde hechten aan hun opmerkingen.

**Geplaatst**: 26-07-13 07:26

Re: En nu ben ook ik aan het eind van mijn glimlach.. wat nu?

Geplaatst: 26-07-13 07:26

Misschien heb ik er overheen gelezen, maar waar is je moeder in dit verhaal?

Lijkt mij toch niet zo'n handige situatie dat je bij de vader van die jongen zit. Tijdelijk is het misschien een oplossing, maar het lijkt me beter dat je bij je eigen familie onderdak zoekt (tante? oma? als je lieve vrienden hebt kun je daar misschien ook wel terecht?)
Als je echt uit huis wilt is kamertraining misschien wel wat voor je?

**Geplaatst**: 26-07-13 09:13

Re: En nu ben ook ik aan het eind van mijn glimlach.. wat nu?

Geplaatst: 26-07-13 09:13

Je bent goed bezig hoor. Zo snel mogelijk op zoek naar je eigen plek nu, bij 'vreemde' familie lijkt mij ook niet zo handig.

**Geplaatst**: 26-07-13 10:44

Re: En nu ben ook ik aan het eind van mijn glimlach.. wat nu?

Geplaatst: 26-07-13 10:44

Je hebt goed gehandeld voor mijn gevoel.

Kan je niet op zoek naar een anti-kraak woning?
Die zijn over het algemeen financieel aantrekkelijk, en dan heb je in ieder geval 'tijdelijk' even rust om bij te komen en de situatie te overzien.
Ik zou niet langer dan nodig bij de vader blijven wonen, dat lijkt me geen handige situatie..

**Geplaatst**: 26-07-13 10:50

Re: En nu ben ook ik aan het eind van mijn glimlach.. wat nu?

Geplaatst: 26-07-13 10:50

Wat een gedoe, je bent van de regen in de drup gekomen: eerst een controlerende vader en vervolgens gevlucht in een relatie inclusief samenwonen terwijl jullie daar zo te lezen eigenlijk allebei nog niet aan toe waren. (Overigens valt zoenen met een ander bij mij niet onder vreemdgaan maar het geeft wel aan dat er ruimte is voor anderen, en dat is toch minder.)

Qua woonruimte zo gauw mogelijk een andere plek zoeken, misschien is bij je oma wonen nog helemaal niet zo gek. Verder eerst maar eens voor jezelf uitvinden wie en wat jij bent en wat jij wilt en zelfstandig en volwassen worden. In de relatie met die leuke jongen rustig aan doen voordat je je daar weer in stort en zo weer geen steek verder komt.

**Geplaatst**: 26-07-13 11:11

Re: En nu ben ook ik aan het eind van mijn glimlach.. wat nu?

Geplaatst: 26-07-13 11:11

Jeetje wat een vervelende situatie en je bent nog zo jong terwijl je al zo volwassen overkomt! Misschien is bij je oma intrekken op dit moment het beste en ga je toch heftig op zoek naar een eigen plek. Maar ik denk dat dat tot nu toe de beter is dan bij de pa van 'die andere jongen' wonen.

heel veel succes en sterkte!

**Geplaatst**: 26-07-13 11:24

Re: En nu ben ook ik aan het eind van mijn glimlach.. wat nu?

Geplaatst: 26-07-13 11:24

Je hebt goed gehandeld door weg te gaan bij je ex. Op het moment dat iemand aangeeft recht te hebben op jouw lichaam zouden alle alarm bellen op volle sterkte moeten gaan rammelen. Niemand heeft recht op jouw lichaam, behalve jij zelf. Als iemand zo over jouw denkt...wegwezen.
Wat hij op die morgen deed is aanranding. Ook al zit je vrijwillig in een relatie, dit soort dingen horen niet. Daarmee geeft hij ook aan, dat jouw mening er niet toe doet. Hij wil aan je zitten en doet dat dus. Zelfs als jij duidelijk aangeeft dat jij dat niet wil. Hij respecteerd jouw mening dus niet, en eerlijk gezegd, iemand die dit bij je flikt respecteerd jou niet.

**Geplaatst**: 26-07-13 11:45

Geplaatst: 26-07-13 11:45

Heel verstandig dat je weg bent gegaan, en die andere jongen heeft groot gelijk om te zeggen dat je niet meer alleen naar je ex moet gaan (en dat moet je ook echt niet doen)! Wat er is gebeurd is inderdaad aanranding, en wie weet wat hij een volgende keer zou doen. Zeker omdat hij je ook al fysiek heeft durven tegenhouden.

Ik zou toch weer even bij je oma gaan wonen. Je hebt nu een leuke jongen waar je veel steun aan kan hebben, het zou zonde zijn als dat helemaal misloopt omdat je ruzie krijgt met zijn ouders. Dan kan je dat beter voor zijn door nu elders te gaan wonen. Je kan eens met de huisarts of met een maatschappelijk werker gaan praten om te kijken of er speciale mogelijkheden zijn voor jou om ergens te kunnen wonen (aangezien je thuis eigenlijk niet terecht kunt). Ondersteunen je ouders je nog wel financieel? Je hebt daar namelijk recht op, als zij dat volledig weigeren dan kan je daar stappen op ondernemen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-07-13 01:06

Re: En nu ben ook ik aan het eind van mijn glimlach.. wat nu?

Geplaatst door de TopicStarter : 28-07-13 01:06

Mijn moeder wil of kan niet tegen mijn vader op en doet dus wat hij wil. Ze wil wel het beste voor me en wil eigenlijk het liefst dat ik gewoon weer thuis kom wonen, maar die mogelijkheid is er gewoon niet. Verder vind ze het een vervelend idee dat ik nu bij een onbekende man in huis zit. Ik heb me bij antikraak ingeschreven maar krijg geen reactie, heb op verschillende kamers gereageerd, maar ofwel geen reactie terug gekregen, of de kamer is aan iemand anders vergeven.
Dan zegt er nog iemand "rustig aan doen met die andere jongen" en dat gaat zeer zeker van beide kanten gebeuren. Eerst moet ik gewoon alles op een rijtje hebben ( woonplek, rust in m'n hoofd ) voor ik me kan openstellen voor andere dingen.
Mijn ex is overigens wel vrij vervelend bezig ( smsen, bellen, langskomen op mn werk, langs m'n paard oprijden,) hij accepteert gewoon niet dat het uit is.
Maar hij is niet de enige, mijn ouders vinden mij ook fout bezig om niet met hem verder te willen. Mijn moeder vind hem dé grote held, en zelfs mijn vader heeft sympathie voor hem ( ondanks dat hij met zijn kleine meisje slaapt/sliep ) . Ik wordt door mijn ouders nu gezien als de slechterik die hem laat vallen. Dat ik gevoelens heb voor een ander, durf ik niet echt te zeggen want dan gaan ze me (vrijwel zeker) zien en benoemen als een slet , en vermoed ik zelfs dat ik helemaal niet meer thuis hoef te komen, dat zal dan papa's beslissing zijn. Ik zou natuurlijk kunnen vertellen wat hij in de week heeft gedaan toen hij terugkwam maar ik ben bang dat ze me niet geloven. of, dat papa hem wel eens even op gaat zoeken en "duidelijk gaat maken" dat dat niet goed is.. ( mannen die iets oplossen en duidelijk willen maken aan andere mannen, zijn eng ) dusja. Aan m'n ouders heb ik vrij weinig , al is dat erg vervelend om te zeggen. Ook hoef ik zeker geen financiële steun van ze te verwachten, sterker nog: ze hebben nog een heel groot bedrag van mij in hun beheer, wat ze een paar dagen voor mijn 18de verjaardag van m'n rekening hebben gehaald, zonder overleg of toestemming .
Ik zou gewoon graag een woonplek hebben om mijn eigen spullen te kunnen hebben, te kunnen studeren, mezelf te kunnen zijn. Waar ik nu ben, zit ik zeker niet verkeerd. Maar in huis wonen bij je mogelijk-aanstaande-schoonvader, is toch wat .. apart. Je wilt jezelf gewoon erg leuk voordoen, terwijl ik me helemaal niet leuk voel. Het is raar om iets over m'n ex te zeggen, want ook dat zijn niet dingen die je bespreekt met de vader van een jongen die je erg leuk vind.
En bij oma, ja het is gewoon heel erg ver. Ik ga waarschijnlijk mijn moeder weer het gevoel geven dat haar moeder het moet opknappen ( wat vervelend is ) . Mijn vader gaat het niet leuk vinden, want die kan het niet goed vinden met zijn schoonmoeder.
Ik weet het gewoon allemaal niet.

**Geplaatst**: 28-07-13 12:25

Geplaatst: 28-07-13 12:25

Och jeetje, wat ellendig zeg.. :(:)

Als eerste heel praktisch: je ouders hebben de plicht je financieel te ondersteunen. Doen zij dat niet dan kan jij naar de rechter om dat af te dwingen. Uiteraard komt dat de relatie niet bepaald ten goede, maar het is wel iets om in je achterhoofd te houden (en om eventueel als dreigement te gebruiken om jouw geld wat zij in beheer hadden terug te krijgen). Weet je 'schoonvader' ook dat je op zoek bent naar woonruimte? Dat is voor hem misschien wel prettig om te horen, dat je wel je best doet iets anders te vinden.

Stel dat je aan je ouders zou vertellen wat je ex heeft gedaan, waar ben je dan bang voor? Denk je écht dat ze je niet zullen geloven of is dat vooral de angst die spreekt? En zou het echt zo slecht zijn als je vader even verhaal gaat halen? Misschien dat je ex je dan wel met rust laat (want ik vind het best zorgelijk klinken namelijk, dat stalkerige gedrag van hem). Of denk je dat je vader hem echt in elkaar zou gaan slaan? Denk er nog eens over na..het zou zo fijn zijn als je ouders je wat meer zouden steunen nu..

Nomineer dit bericht ×