Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-07-13 06:51

Thuissituatie, ik weet het allemaal niet meer

Geplaatst door de TopicStarter : 25-07-13 06:51

Hoii,
Even voor de bokkers die mij of mijn familie kennen ik hoop dat dit niet buiten dit topic besproken hoeft te worden.

Sorry dat dit weer een probleem topic is. Waarom ik dit schrijf, geen idee. Misschien wil ik gewoon mijn hart luchten of advies.

Goed het verhaal:
Mijn vader en ik zijn in het verleden altijd 4 handen op een buik geweest, totdat..

Hij bijna 4 jaar geleden een herseninfarct gehad, hij is in een revalidatiecentrum terecht gekomen. Hij was aan de rechterzijde verlamd en kon niet meer praten.
Mijn vriend en ik waren in die tijd al aan het kijken voor een woning, wat allemaal mogelijk leek. Mijn zus is in die tijd verhuisd naar het buitenland. Ik heb toenertijd gezegt nog niet het huis uit te willen ivm mijn moeder die dan alleen in huis zou blijven.

Afijn na 1 jaar revalideren is mijn vader er aardig boven op gekomen. Woorden haalt hij nog wel eens door elkaar maar wij konden prima communiceren.
Alles leek prima, totdat zijn praten beter ging ontwikkelen. Hij word regelmatig kwaad om niets, dan word ik helemaal voor rotte vis uitgemaakt, er tegen in gaan heeft geen zin word het alleen maar erger. Na een dag doet hij dan of er niets is gebeurt terwijl als je hem confronteerd hij precies weet waar je het over hebt.

Ik heb sinds de beperkingen van mijn vader heb ik veel taken op mijn genomen in het huis en dergelijke. Ook de klusjes in het huis zijn nu voor mijn rekening. Wat ik echt niet erg vind maar op het moment dat hij kwaad word zonder aanleiding, ben k niks waard, doe ik helemaal niks voor hun, en hebben ze niets aan mij.

Terwijl ik een heel druk leven heb en mij volkomen aan hun probeer aan te passen. Ik werk 32 uur onregelmatig, heb een paard en andere dieren waar ik ook voor moet zorgen dus is erg druk allemaal.

Nu zijn wij opnieuw bezig met een huis, ziet er naar uit dat het rond gaat komen. Alleen moet ik nu dagelijks horen wanneer ga je weg? Morgen? Ik zal je uitzwaaien. Dat soort opmerkingen krijg ik nu naar mijn hoofd. Ook klagen ze over de kleine dingen en maken ze een probleem van. Bijvoorbeeld er lag op de tafel een map met papieren voor het huis. Daar word gelijk een probleem van gemaakt, ik moet mijn ****** zooi opruimen!! Terwijl van hun meerdere spullen overal liggen en ik altijd probeer alles netjes op te ruimen.
Heb het idee dat ze mij een soort van zo snel mogelijk het huis uit willen hebben en mij expres zo behandelen.

Ik loop al een jaar op mijn tenen en eind augustus zouden we als alles rond is de sleutel krijgen. Moet nog even volhouden maar hoe erg is het dat je gewoon na je werk niet naar huis wil en zo lang mogelijk op stal wil blijven.

Respect als je dit heb gelezen. Sorry voor mijn geklaag

**Geplaatst**: 25-07-13 06:56

Geplaatst: 25-07-13 06:56

Je ziet vaak met mensen die een herseninfarct hebben gehad dat ze omslaan.
Zijn ze ervoor lief, zijn ze erna niet te genieten en andersom.
Vaak doen ze zo naar degene toe die ze het liefst mogen.
Ik kan wel zeggen: trek het je niet aan maar ik weet hoe vervelend het kan zijn.
sterkte TS. :(:)

**Geplaatst**: 25-07-13 07:01

Geplaatst: 25-07-13 07:01

Ik heb dit met mijn oma ook meegemaakt..
Altijd een soort van tweede moeder geweest, woonde een paar huizen verder en was er veel. twee handen op 1 buik idd.
Na een beroerte en attackje is zij ook compleet veranderd, anderen deden alles goed behalve mijn vader (die áltijd voor haar klaar stond!) en ook ik.
Het is vreselijk moeilijk hiermee om te gaan. Ik kan nu makkelijk zeggen: probeer ermee te leven en probeer het enigszins naast je neer te leggen, maar ik weet hoe verdómde moeilijk dat is.
Mijn oma is nu 9 jaar geleden overleden, ik kan alleen wel zeggen: probeer het te begrijpen dat dit niet jouw vader is die doet, maar de 'ziekte' en probeer te genieten van de momenten die wel fijn zijn. Maar dit is terugkijkend op een lange periode, toen ik er midden in stond kon ik er helaas slecht mee omgaan en heeft het me veel verdriet gedaan.
Sterkte!!

**Geplaatst**: 25-07-13 07:02

Geplaatst: 25-07-13 07:02

Ik vind het heel rot voor je :(:)

Wel vaker blijkt het te gebeuren dat iemand een karakterverandering ondergaat na een hersenbloeding.
Zou het ook niet zijn dat je ouders zich een soort van wapenen omdat zij er eigenlijk vreselijk tegenop zien dat jij weggaat ( zij blijven met zijn tweetjes achter begrijp ik?) ?
Het maakt het niet makkelijk voor je, maar het duurt nog eventjes. Ik hoop dat je ondanks de drukte van een verhuizing en de stress daarvan toch lukt om het zo leuk mogelijk te houden. Het maakt het allemaal makkelijker om straks weer eens bij je ouders aan te schuiven en op bezoek te gaan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-07-13 07:04

Geplaatst door de TopicStarter : 25-07-13 07:04

Ja klopt heb ook gelezen dat dat veel gebeurt, vind het alleen zo gemeen/storend dat hij en mijn moeder net zo goed tegen de buitenwereld doen alsof alles perfect is binnen ons gezin.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-07-13 07:06

Geplaatst door de TopicStarter : 25-07-13 07:06

mirim schreef:
Ik vind het heel rot voor je
Wel vaker blijkt het te gebeuren dat iemand een karakterverandering ondergaat na een hersenbloeding.
Zou het ook niet zijn dat je ouders zich een soort van wapenen omdat zij er eigenlijk vreselijk tegenop zien dat jij weggaat ( zij blijven met zijn tweetjes achter begrijp ik?) ?
Het maakt het niet makkelijk voor je, maar het duurt nog eventjes. Ik hoop dat je ondanks de drukte van een verhuizing en de stress daarvan toch lukt om het zo leuk mogelijk te houden. Het maakt het allemaal makkelijker om straks weer eens bij je ouders aan te schuiven en op bezoek te gaan.

Ja klopt ze blijven dan met zijn tweeen in huis als ik weg ga. Snap mijn moeder ook gewoon niet dat ze het altijd voor hem opneemt

**Geplaatst**: 25-07-13 07:15

Re: Thuissituatie, ik weet het allemaal niet meer

Geplaatst: 25-07-13 07:15

Dat is voor jou ook pijnlijk.
Maar zij moet met hem verder en ook wennen aan haar 'nieuwe' man.
Ze zal uit haar evenwicht zijn.
Hoe moeilijk het nu is, maar in deze situatie is denk ik geen sprake van ' je gelijk halen of krijgen' het is een kwestie van leren er mee omgaan.
Maar makkelijk zal dat zeker niet gaan of zijn. Ook jij moet nu leren leven met het onbekende gedrag van je vader en gaat zelf het huis uit...het zijn veel veranderingen die stress opleveren.

**Geplaatst**: 25-07-13 07:16

Geplaatst: 25-07-13 07:16

Ik snap je gevoel heel goed maar helaas is dit de bittere werkelijk na een herseninfarct. Ook al lijkt het niet zo maar je vader kan er niks aan doen, het is een storing in de hersenen, hij heeft een persoonsverandering doorgemaakt en daar kun je, hoe verdrietig ook niets aan veranderen.
Hopelijk kun je met veel liefde aan je vader terug denken zoals hoe hij was, echt was!
Sterkte!

**Geplaatst**: 25-07-13 07:20

Geplaatst: 25-07-13 07:20

sterkte ermee ash...
als een familielid een herseninfarct krijgt kan het inderdaad zo zijn dat hij compleet omslaat kwa gedrag.
Het is niet leuk, maar hij kan er echt niets aan doen. Dit zijn de restverschijnselen van zijn ziekte.
ik vermoed dat je moeder het snapt en het daarom voor hem opneemt. Het is en blijft natuurlijk haar man, ook in tijden van ziekte zoals deze. Zij zal het er ook zwaar mee hebben.

Ik denk dat het inderdaad fijn is dat je nu snel het huis uit gaa. Dat zal vooral bij jou veel rust gaan geven. Nog even doorzetten en dan kun je weer gaan genieten van de leuke dingen met je vader.

Probeer ook eens te kijken naar kleine signalen van hem die laten zien dat hij een slechte dag heeft. Nu zie je deze misschien even niet, maar met een beetje afstand misschien wel. Je kunt zo per keer inschatten hoe je hem moet benaderen.

**Geplaatst**: 25-07-13 07:28

Geplaatst: 25-07-13 07:28

Het is geen storing, maar een beschadiging in de hersenen, niet-aangeboren hersenletsel.
De woede van je vader kan komen door een verandering in stemming of karakter, maar kan ook komen doordat hij elke dag geconfronteerd wordt met zijn beperkingen (die hij eerder niet had!). Ik heb met 'deze doelgroep' gewerkt en wat ook kan voorkomen, is dat ze geen overzicht meer hebben, heel vermoeid kunnen raken van de kleinste dingen en een beschadigd korte termijngeheugen. Maar er zijn ook hulpmiddelen om hier mee te kunnen leven!
Mijn advies is om je in te lezen over hersenletsel, dan kun je zelf sommige dingen beter plaatsen en eventueel hulp als dat voor jou een optie is? Ik kan me voorstellen dat die opmerkingen je niet in de koude kleren gaan zitten :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-07-13 08:07

Re: Thuissituatie, ik weet het allemaal niet meer

Geplaatst door de TopicStarter : 25-07-13 08:07

Ik weet ook dat het bij zijn ziektebeeld komt, maar ik vind het moeilijk te accepteren zeker ook omdat hij met andere mensen ook normaal kan doen. Dan is hij er toch wel bewust van wat hij doet en kan hij zich inhouden.
Ben ook wel eens naar een afasie avond geweest en daar geven ze aan dat ze dat wel kunnen veranderen dmv trainen en dergelijke, maar hier staat hij niet voor open om het te proberen.

Dat is toch ook gek?

**Geplaatst**: 25-07-13 08:22

Geplaatst: 25-07-13 08:22

Komt denk ik, omdat jij dicht bij hem staat en dan kan hij zich uiten zoals het op dat moment is..Vind het wel erg dat je moeder daar in mee gaat..Als zij daar nu wat van zei, dan kan je vader er misschien ook over nadenken..Nu wordt het gevoed door je moeder en zal dat denk ik ook niet veranderen..

**Geplaatst**: 25-07-13 08:33

Re: Thuissituatie, ik weet het allemaal niet meer

Geplaatst: 25-07-13 08:33

Jeetje wat ontzettend vervelend.. Mijn vader heeft in oktober een herseninfarct gehad en is gelukkig (nog) niet veranderd. Moet er niet aan denken zeg!

Heel veel sterkte

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-07-13 08:34

Geplaatst door de TopicStarter : 25-07-13 08:34

snap mijn moeder opzich ook wel. Is ook heel moeilijk voor haar en ze laat zich er in mee slepen omdat ze hem niet wil afvallen maar daardoor lijkt het alsof hij gelijk heeft. En zijn boze reactie bevestigd zeg maar.

**Geplaatst**: 25-07-13 08:37

Geplaatst: 25-07-13 08:37

Heb je hier al eens met je moeder over gepraat? Dus niet als het weer zover is opgelopen, maar gewoon eens echt voor gaan zitten?

**Geplaatst**: 25-07-13 08:44

Re: Thuissituatie, ik weet het allemaal niet meer

Geplaatst: 25-07-13 08:44

Wat een ontzettend 'vervelende' situatie, en dan is het vervelend echt een understatement. Wat hier voor ook al gezegd werd, dit is inderdaad een mogelijk gevolg van een herseninfarct.

Zijn er hiervoor geen praatgroepen? Misschien een idee om er met je moeder naar toe te gaan om er mee om te leren gaan, al zal dat erg moeilijk zijn en blijven. :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-07-13 09:26

Re: Thuissituatie, ik weet het allemaal niet meer

Geplaatst door de TopicStarter : 25-07-13 09:26

@ Zammie, op het moment dat ik haar daarop aanspreek/bespreek is het niet zo dat ze zijn "kant" kiest. Dus het zijn twee verhalen tegen elkaar

@ Meraki, ze zijn praatgroepen alleen voor de partner. Kinderen mogen niet mee. Wat ik raar vind maargoed.
Mijn vader zit ook in een groep hiervoor maar daar bekend hij zijn probleem niet. Hij doet heel leuk en gezellig.

**Geplaatst**: 25-07-13 09:32

Geplaatst: 25-07-13 09:32

Ja, dat herken ik bij mijn eigen ouders Ash..Niet dat 1 van mijn ouders dat heeft als je vader, maar wel het "meegaan" in gedrag en daar dan ook ziektes als een "excuus" voor gebruiken..
Ik kan op dat gebied ook niet doordringen bij mijn moeder..Zeg haar er wel wat van, als ze weer op hem afgeeft..dan zeg ik ook, dat ze hem zelf "voed" en dat hij daarom zo zal blijven..
Dus ik had de hoop, dat dat misschien wel bij jouw moeder zou lukken, maar helaas heb jij dat dus ook..Ik heb geen idee hoe je zoiets verder bespreekbaar zou kunnen maken..Ik heb de hoop opgegeven, na vele jaren en laat ze dus maar..Maar ik woon dus niet bij ze in..En zoals ik heb begrepen ben jij nu zelf ook bezig met een eigen stekkie, dus misschien als je daar woont, dat je de dingen dan wat los kunt laten..

**Geplaatst**: 25-07-13 09:39

Geplaatst: 25-07-13 09:39

Ash_ schreef:
Ik weet ook dat het bij zijn ziektebeeld komt, maar ik vind het moeilijk te accepteren zeker ook omdat hij met andere mensen ook normaal kan doen. Dan is hij er toch wel bewust van wat hij doet en kan hij zich inhouden.
Ben ook wel eens naar een afasie avond geweest en daar geven ze aan dat ze dat wel kunnen veranderen dmv trainen en dergelijke, maar hier staat hij niet voor open om het te proberen.

Dat is toch ook gek?

Jouw verhaal klinkt als flinke ontremming na een herseninfarct. Dit komt vaker voor. Ik zie vaak zulke mensen, en sommigen kunnen bv nu alleen maar vloeken (als gelovig persoon) sommigen worden erg snel boos (vaak door onbegrip) en sommigen gebruiken steeds verkeerde woorden.
Jouw vader lijkt me ontremd en is snel geprikkeld, het is enorm moeilijk om daarmee om te gaan. Maar het is ook heel moeilijk voor je vader om ermee om tegaan, hij is veranderd, heeft beperkingen gekregen en is niet meer zichzelf. Het is enorm moeilijk om dit te veranderen voor hem omdat hij zich dan continu in moet houden, en je ziet dat het hem bij anderen wel lukt. Jullie staan dichtbij hem dus jullie krijgen de volle lading. Hij kan waarschijnlijk niet de hele dag zichzelf inhouden en dat is ook heel moeilijk.
Echter, de stoornissen in de hersenen kunnen ook nu nog achteruit gaan, merk je achteruitgang? Of blijft het stabiel?

Ik zou adviseren een nazorgtraject in te gaan dat jullie als gezin hulp krijgen hoe hier mee om te gaan,, want het is niet niks. Die zijn er nl wel. Misschien kun je het er met je huisarts over hebben, dan kan die je doorverwijzen ergens heen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-07-13 10:46

Re: Thuissituatie, ik weet het allemaal niet meer

Geplaatst door de TopicStarter : 25-07-13 10:46

Het blijft gelukkig stabiel, verergerd niet gelukkig.

Ik weet wel dat het voor hem moeilijk is en heb ik alle begrip voor, maar ook voor ons is het moeilijk en dat ziet hij niet. Ook weet hij dat hij het probleem heeft maar waarom spreekt hij dat dan niet uit bij de praatgroep? Hij heeft ook al zovaak beloof om met maatschappelijkwerk/pschycholoog of zo'n soort persoon te gaan praten maar hij doet het niet.
Ik vind het vooral verdrietig ook dat hij zich bewust ervan is hoeveel pijn hij mij hierbij doet maar nooit werkelijke de hulp zoekt die hij wel beloofd te gaan zoeken.

En tuurlijk het is moeilijk dat snap ik. Maar ik slik dit al ruim 3 jaar en al 2 jaar is hij zich ervan bewust dat hij zichzelf niet helemaal in de hand heeft en hij beloofd hulp. Waarom doet hij het dan niet? Dat stoort mij ook want hij probeerd ook niet iets eraan te doen. En als hij het probeerd en het lukt niet kan ik mij er misschien bij neerleggen. Maar hij probeerd het niet en weet dat hij dit doet, al heeft hij geen rem op het moment dat het gebeurt.

**Geplaatst**: 25-07-13 12:46

Re: Thuissituatie, ik weet het allemaal niet meer

Geplaatst: 25-07-13 12:46

Heel vervelend TS, sterkte :(:)

**Geplaatst**: 25-07-13 14:05

Geplaatst: 25-07-13 14:05

Ash_ schreef:
Het blijft gelukkig stabiel, verergerd niet gelukkig.

Ik weet wel dat het voor hem moeilijk is en heb ik alle begrip voor, maar ook voor ons is het moeilijk en dat ziet hij niet. Ook weet hij dat hij het probleem heeft maar waarom spreekt hij dat dan niet uit bij de praatgroep? Hij heeft ook al zovaak beloof om met maatschappelijkwerk/pschycholoog of zo'n soort persoon te gaan praten maar hij doet het niet.
Ik vind het vooral verdrietig ook dat hij zich bewust ervan is hoeveel pijn hij mij hierbij doet maar nooit werkelijke de hulp zoekt die hij wel beloofd te gaan zoeken.

En tuurlijk het is moeilijk dat snap ik. Maar ik slik dit al ruim 3 jaar en al 2 jaar is hij zich ervan bewust dat hij zichzelf niet helemaal in de hand heeft en hij beloofd hulp. Waarom doet hij het dan niet? Dat stoort mij ook want hij probeerd ook niet iets eraan te doen. En als hij het probeerd en het lukt niet kan ik mij er misschien bij neerleggen. Maar hij probeerd het niet en weet dat hij dit doet, al heeft hij geen rem op het moment dat het gebeurt.

Weet je of het infarct in de rechter of linkerhersenhelft heeft plaatsgevonden?
Het beloven maar niet doen verhaal en initiatiefverlies is erg typisch voor mensen die in de linkerhelft een bloeding of infarct hebben gehad.
Als hij echt het initiatiefverlies heeft wat voorkomt bij hersenletsel is het enige dat helpt zelf het initiatief te nemen.

**Geplaatst**: 25-07-13 14:47

Re: Thuissituatie, ik weet het allemaal niet meer

Geplaatst: 25-07-13 14:47

Ik vraag me dan ook af, herinnert hij zich wel dát hij dat al zovaak heeft gezegd?
Laat je doorverwijzen zoals verootjoo zegt

**Geplaatst**: 25-07-13 16:45

Geplaatst: 25-07-13 16:45

Lastige situatie!!! Hier een soortgelijk iets meegemaakt en ik moet zeggen, het huis uitgaan was voor mij een verademing en is de band weer zo geworden als het was!!!

Dat je vader die gedrags wisseling doormaakt snap je volgens mij prima, je moeder zal het echter ook moeilijk hebben en ik zou kunnen begrijpen dat ze het voor hem opneemt omdat ze graag met hem verder wil en er zo misschien minder gezeur is tussen hun! Erg vervelend voor jou, maar dit is voor je ouders geen gemakkelijke periode!!! Ik zou zeggen lekker het huis uit gaan, hoop dat het rondkomt en gaan genieten, ik weet zeker dat als jullie niet meer op elkaars lip zitten het vanzelf weer beter gaat, sterkte ermee!!! :(:)

Ik lees je stukje over naar psycholoog gaan, wat denk je van schaamte gevoel??? Ik wil het niet goed praten, maar ik zou mijn sores ook niet zo graag aan een wild vreemde willen vertellen waar je meestal een stempel opgedrukt krijgt!

**Geplaatst**: 25-07-13 17:00

Re: Thuissituatie, ik weet het allemaal niet meer

Geplaatst: 25-07-13 17:00

Ik herken je verhaal heel goed. Mijn vader heeft in een korte periode (6 weken) 4 tia's en 2 cva's gehad. Ook hij is totaal veranderd qua karakter. Dat kwaad worden herken ik ook, gelukkig is dat na een aantal jaar wel minder geworden. Ik had daar eigenlijk minder moeite mee dan met de emotionele huilbuien die hij kreeg.

Mijn ouders waren gescheiden, dus ik ben bij hem ingetrokken om voor hem te zorgen. Dat zijn verschrikkelijk zware jaren geweest waarin we weinig tot geen steun kregen van de rest van de familie. Mijn vader is in zijn hart echt een enorme goedzak en die kant is ook versterkt. Met als gevolg dat hij alles van iedereen aanneemt. Hij heeft vorig jaar bijv zijn pas en pincode meegegeven aan iemand die beweerde van de ING te zijn.

Ik houd nog steeds erg veel van mijn vader, maar onze relatie is compleet omgedraaid. Ik ben de ouder en hij is het kind. Ik heb inmiddels een andere woning en een eigen gezin, maar het blijft moeilijk om hem zo te zien.

Ik kan je alleen maar aanraden om jezelf niet uit het oog te verliezen (dat heb ik wel gedaan) en je moeder te steunen. Want voor haar moet deze situatie ook heel moeilijk zijn. En het scheelt als je uit huis bent, dan kun je net wat makkelijker afstand nemen.

Nomineer dit bericht ×