Rebel_Jits schreef:Hier gaan samenwonen na 2,5 jaar relatie en elk weekend op en neer reizen.
In het begin ging het wel, maar na een tijdje kom je toch achter de ware aard van iemand. In mijn geval betekende dat, dat ik zijn moeder werd. Ik deed het huishouden, was de verantwoordelijke voor alle regelzaken, zorgde voor het eten en voor hem. En hij speelde hele dagen games en was chagrijnig continue. Moge duidelijk zijn dat we dit niet overleefd hebben samen. Wel als vrienden uit elkaar gegaan, maar qua relatie zit het er voorlopig niet meer in (zeg nooit nooit).
Praat vooral veel met elkaar en denk niet te snel: oh, het maakt niet uit dat hij dit en dat niet doet. Ik doe het wel even.. Op die manier krijg je mijn situatie. Zet afspraken op papier en hou je eraan.
Maar laat elkaar ook wel vrij om zelf dingen te doen, zonder de ander. Juist als je gaat samenwonen, heb je behoefte aan tijd voor jezelf. De een wat meer dan de ander.
hier liep het ongeveer hetzelfde als bij jou. Een nadeel was dat ik niet ales in mijn eentje kon doen ivm ziekte en dus hulp nodig had. Uiteindelijk zijn we uit elkaar gegaan en sindsdien wil ik hem niet eens meer eens zien.