Geplaatst Vorige week zou ik beginnen aan mijn 5 weekse reisleider avontuur in Toscane. Hier heb ik voor gekozen aangezien ik een beroerde jaar achter de rug heb en graag even alleen op avontuur wou! Dit sloot daarom mooi aan!
Met enorme zin startte ik met deze avontuur. Nietwetend dat ik met deze groep reizigers ook weer terug zou gaan de week erna.....
Vol vertrouwen ging ik helaas niet, aangezien ik de vrijdag voor vertrek (ik vertrok maandag) pas het reisleiders handleiding kreeg (na zelf ophalen (!)) na een maand achteraan gebeld te hebben en maar niet hebben ontvangen.
Het begon al dat ik bij het volgende stoppunt bij het uitstappen, mijn enkel flink verzwikt heb. Ik viel compleet weg en heb daarna nog zo'n 23 uur met een dikke voet gezeten en kon ik niet lopen. Bummer..
Eenmaal aangekomen ben ik verwelkomt door de groep medereisleiders wie er al waren.. Die avond ben ik naar het ziekenhuis gegaan, omdat ik nog steeds niet kon lopen. Kort samengevat van die avond. Flink verzwikt.Eenmaal terug op de camping door de chauffeurs van de bus ben ik warm verwelkomt door de groep waarmee ik in de bus zat.
Mijn collega's vroegen er natuurlijk ook naar, maar ik zag aan hun gezicht wel dat ze natuurlijk baalde. Begrijpelijk ook.
De volgende morgen heb ik hele dag bij het reisleiders gedeelte gezeten met de been hoog. Ik merkte al toen dat de sfeer apart was. Niet het 'teamverband', maar onderling werd alles een beetje gedaan. Mijn coördinator was niet bepaald een vriendelijke zachtaardige man. Meer het type van de kok in de keuken wie een bomvolle restaurant heeft. Zo praatte hij ook met je alsof jij zijn kokshulp bent. Heel direct, hard..
Het 'onderlinge' gevoel werd sterker naarmate de week vorderde. Er waren geen besprekingen wat iedereen moest gaan doen en excursies wie er meegingen werden ook niet besproken. Kortom, ik had weinig te vertellen. Het verloop tussen mij en mijn coordinator verliep nogal stroef en niet bepaald vriendelijk. En al helemaal geen 'team gevoel'. Hij heeft nogal stemmingswisselingen kwam ik al gauw achter. Ik vroeg bijvoorbeeld naar de leeftijden van mijn groep wie ik de week erop zou krijgen zodat ik goed aan de slag kon met een programma maken. Ik werd kort gezegd afgebrand door de coördinator toen ik vroeg naar de leeftijden van de groep.
Vanaf het begin van de week voelde ik mij al snel dat 'vijfde wiel aan de wagen'. Ik dacht dat het wel goed zou komen naarmate ik weer kon lopen. Dit bleek echter minder waar helaas. Ik kreeg vaak alles als laatste te horen en beetje half-half en via via. Ipv dat ik ook bij het team hoorde! Naarmate we eindelijk na 4 dagen daar waren, kregen we toch eindelijk een bespreking. De coordinator zei tegen mij dringend dat het programma af MOET zijn. Daar ben ik lichtelijk tegenin gegaan, omdat ik toch echt die leeftijden en het aantal wou horen en ik anders geen programma kan maken. Toen kreeg ik eindelijk het antwoord.
In de tussentijd heeft meneer ook een meisje gevonden en was hij daarmee ook continu aan het vozen. Andere collega vond ook een meisje en was ook daarmee aan het vozen. De enige wie echt veel bij de groep was? Ik.
Toen ik het op een gegeven moment echt niet meer trok ben ik de volgende dag eerst met een rustige collega besproken. Hij gaf aan dat hij nou eenmaal zo was en ja dat ik dit beter 1-op-1 kon bespreken met hem. Zo gezegd, zo gedaan, met veel moeite.
Ik gaf aan dat ik niet goed wist hoe te reageren op zijn bepaalde manier van communiceren. Hij zei dat hij nou eenmaal zo was.
Ik kreeg vervolgens een wir war van kritiek over mij heen, dat ik vrolijker moest zijn en actiever en dat ik niet zoveel moest gaan vragen. Daarnaast als kers op de taart wou hij mij begin van de week al op de bus naar huis zetten. Hij stond toen al op het punt een mail te sturen naar het kantoor! Dit alles zei hij op een echt een hele botte manier, ik ben veel gewend, maar dit zeker niet.
Ik was stomverbaasd. En kon dit ook echt niet handelen aangezien het nogal onverwachts kwam.
Ik heb hier over gehad met een collega en zei gaf mij ook gelijk van 'Je kon jezelf nog helemaal niet zien. Aangezien je midden in het programma kwam en je eerst niks kon.' Zo reageerde hij wel vaker fel en bepaald niet prettig!
Vervolgens werd het zaterdag en kwam ik uit mijn bed en merkte gelijk al stress in de groep. Meisje met HIV lag in het ziekenhuis! Wat een schrikken! dit heb ik helemaal niet meegekregen. Helaas is dit helemaal niet goed gegaan en is ze door mijn coördinator alles behalve goed behandeld. Ik vond dit zo erg voor d'r toen ik dit hoorde! Wat bleek? Mijn coordinator heeft helemaal de gezondheidsverklaringen ingelezen! Hij wist niet dat ze HIV had! vervolgens heeft hij haar op het strand staan toeschreeuwen dat ze normaal moest gaan doen en gewoon rechtop zitten en dat ze niet dronken was! Ongeloofelijk.. Dit alles in dronken (!) toestand.
Nu ben ik inmiddels alweer thuis, omdat ik gewoon merkte dat ik daar niet op mijn plek zat met mijn collega's. Er was geen team gevoel en ik kon gewoon weg niet met mijn coördinator. Als kers op de taart was mijn enkel ook nog steeds dik en dat was voor mij ook de reden weer terug te gaan naar huis. Ik weet niet goed hoe ik dit moet gaan melden aan het kantoor. Aangezien mijn klachten niet echt serieus werden genomen ivm het voorval de handleiding. De reizigers gaven mij allemaal groot gelijk trouwens dat ik naar huis ging en er komen al zeker 5 (!) klachten binnen over de manier hoe alles is geregeld daar. Veel reizigers vonden mijn coördinator alles behalve prettig communiceren.
Ik ben overigens heel blij dat ik weer thuis zit en voel me een stuk beter! Kennen jullie dit voorval met een collega/baas?
Weet trouwens ook niet goed hoe ik dit alles moet gaan melden bij het kantoor.. Er gebeuren namelijk nog wat dingen daar wat niet door de beugel kunnen en zelfs iets waar ze voor op staande voet kunnen ontslaan worden
Bedankt voor het lezen van het lange verhaal, maar ik baal enorm hoe het is gelopen.
, tsjonge jonge.. 
Tis jouw schuld toch niet dat zij zich niet aan de regels houden...