Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-07-13 18:52

Wie herkent dit, of heeft tips voor mij.

Geplaatst door de TopicStarter : 15-07-13 18:52

Dit is een toegestaan schaduwaccount. Mocht je ondanks dit Sa mij herkennen. Stuur me dan even een prive bericht en zet het niet hier neer.
Het Sa heb ik aangevraagd voor de privacy van mijn broer en zou het fijn vinden als dit gerespecteerd word.

Mijn broer is schizofreen, en psychotisch. Helaas blijft hij ondanks medicatie in zijn psychose hangen en reageerd hij er niet tot nauwelijks op. Hij staat nou erg hoog gedoseerd en nou lijkt het ietsje beter....

Het begon 6 jaar geleden, je gedroeg je vreemd en ik en mijn moeder konden er geen peil op trekken. Tot je 23e ben je namelijk ''normaal'' geweest (niet ziek of in ieder geval toonde je het niet). Je kwam steeds vaker eerder thuis van je werk en meldde je steeds vaker ziek. Je trok je terug op je eigen kamer en alleen met het eten kwam je tevoorschijn. Nou hebben wij altijd een sterke band gehad en ik beschouwde je als mijn beste maatje.

Tot die ene avond, je stond ineens met een groot keukenmes in mijn slaapkamer, ''ze'' kwamen je vermoorden. Ik ben geen moment bang voor je geweest. Je wilde mij en jezelf beschermen. Ondertussen wel onze moeder een berichtje gestuurd (zat bij haar vriend) over het hoe of wat. Ik ben met je mee naar beneden gelopen en heb samen met je gekeken of ik ''ze'' zag staan. Ik zag ''ze'' niet maar jij was angstig. Toen ik je kon overtuigen (althans dat dacht ik) dat er niemand was ben je naar je eigen kamer gegaan en ik naar die van mij. Niet veel later werd ik opgeschrikt door 2 agenten, je had gebeld dat er ingebroken was. Inmiddels wel in de gaten dat het goed mis met je was. Gelukkig waren ouders onderweg. Vanaf toen is er een crisis dienst van het ggz gekomen en was je zo angstig dat ik bij je moest blijven, ik was je steun. Met de politie auto hebben ze je weg gebracht. Je kwam in de isoleer om je te observeren en je kreeg een raar pakje aan. Maar de isoleer en medicatie brachten je wel tot rust.

Zo is alles begonnen en er is nog zoveel gebeurd.

Nu 6 jaar verder zie je mij helaas niet meer als een steun maar als een ''vijand''.

Tot vorig jaar woonde hij op zichzelf, volgens het ggz was hij daartoe in staat. En inderdaad dat ging goed met zijn begeleider die hij toen had. Maar helaas ging zij weg (en dat was wel een topper) daarna ging het bergafwaarts. Hij kreeg verschillende begeleiders en was goed in het bespelen daar van. Toen de apotheek zijn medicatie niet aan hem zelf mee wilde geven maar alleen aan de begeleiding was het helaas een vrij brief voor mijn broer (die 0% ziekte inzicht heeft) om dan maar te stoppen met de medicatie. In die tijd heb ik zijn financien over genomen omdat hij op een gegeven moment nog maar 40 euro kon uitgeven. Hij had het allemaal niet meer onder controle. Ik bracht hem wekelijks 60 euro om van te leven zodat alles weer op de rit kon komen. Maar de begeleiders van het ggz vonden het ondanks dat de vuilniszakken zich ophoopten het goed gaan met hem, mijn broer had ze zelfs weer gezegd aan het werk te willen (bespelen). Op een gegeven moment zat hij weer ver in zijn psychose en nog steeds bracht ik iedere week geld en probeerde ik zijn huis enigzins netjes te maken. Maar eigenlijk was hij al weer zover dat hij opgenomen moest worden dus om het ggz de ernst in te laten zien kon ik ook niet teveel doen want dan zouden ze denken dat het goed ging. Op een gegeven moment belde hij iedere week al na 3 dagen dat zijn geld op was. De eerste paar keren natuurlijk geld gebracht zodat hij toch weer verder kon. Maar hij heeft geen miljoenen op de bank dus op een gegeven moment daarmee gestopt. Hij boos natuurlijk en op een gegeven moment heeft hij zichzelf op laten nemen onder het mom ik ben uitgehongerd en moet aansterken.

Maar nu zijn we een jaar verder en is zijn waarheid dat ik hem heb laten verhongeren. Als ik bij hem op bezoek kom nu is hij in gedrag vreselijk tegen mij en scheld mij ook gewoon uit. Ik ben slecht in zijn ogen. Familie en sommige vrienden zeggen ga niet meer heen laat die jongen toch lekker in zijn sop gaar koken.

Natuurlijk wil ik dat niet want ik weet dat hij ziek is en dit erbij hoort. Wel zou ik weerbaarder willen worden als hij weer vervelend doet en vroeg me af of een bokker een tip heeft voor mij. Iets waar ik wel wat aan heb zodat ik beter met zijn buien om kan gaan.
Bedankt voor het lezen alvast.

**Geplaatst**: 15-07-13 18:55

Geplaatst: 15-07-13 18:55

pff wat een moeilijke situatie moet dit voor je zijn zeg

**Geplaatst**: 15-07-13 19:01

Geplaatst: 15-07-13 19:01

heftig

**Geplaatst**: 15-07-13 19:04

Geplaatst: 15-07-13 19:04

Heel vervelend... en heb jij dit al besproken met hulpverleners? Want kan me voorstellen dat dit niet is wat je zelf kan opknappen. Ook al weet je dat het grotendeels zijn ziekte is die praat en scheld tegen je... het doet toch pijn. Misschien is het tijd dat je zelf steun krijgt van een psycholoog oid.
Vind namelijk dat je heel duidelijk voor ogen hebt wat je aan jezelf wil veranderen... en denk dat als je dat bespreekt met iemand die kennis heeft van je broers ziektebeeld en daarnaast wat objectief ernaar kan kijken. Misschien eens met je huisarts overleggen waar je terecht zou kunnen.
Misschien zijn er ook wel steungroepen voor familie? Misschien dat je daar wat aan hebt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-07-13 19:14

Re: Wie herkent dit, of heeft tips voor mij.

Geplaatst door de TopicStarter : 15-07-13 19:14

@ evelijn, ik zet het juist hier neer omdat ik verder vrij weinig mensen in mijn omgeving heb die echt snappen wat het is. En dat neem ik ze ook niet kwalijk. Als je de meeste mensen zou vragen wat schizofrenie is denken ze dat iemand meerdere persoonlijkheden heeft. Een psycholoog of praatgroep zie ik niet zitten( De situatie zal niet veranderen en heb in verleden wel ''hulp'' gehad, kwam er op dat moment niet verder mee). We hebben wel familie gesprekken gehad met zijn psychiater. Het is meer dat ik wat weerbaarder wil worden en alleen al een keer mijn verhaal hebben kunnen opschrijven is al fijn.

**Geplaatst**: 15-07-13 19:23

Re: Wie herkent dit, of heeft tips voor mij.

Geplaatst: 15-07-13 19:23

Maar juist weerbaarder worden kan een psycholoog je wel mee helpen. Je hebt nu zo'n duidelijke hulp vraag... misschien was dat eerder niet zo?
Daarnaast als je zegt dat er maar weinig mensen in je omgeving het snappen... is dan een groep van mensen die ook familie/geliefden hebben met schrizofenie die kijken toch anders tegen dingen aan... en hoef je je niet zo alleen te voelen.
De situatie zal niet veranderen... maar zoals je het opschrijft, besef je dat al en heb je nu echt vraag om hulp... en wil je je eigen gedrag aanpassen om beter met de situatie om te gaan.

**Geplaatst**: 15-07-13 19:33

Re: Wie herkent dit, of heeft tips voor mij.

Geplaatst: 15-07-13 19:33

Vraag alsjeblieft hulp/begeleiding voor jezelf. Dit hou je niet vol zo, dat gaat vreten... Bespreek met bv je huisarts wat bij jou past; kan een psych zijn, maar bv ook een praat/hulpgroep voor familie van mensen met psychische problemen.
Sterkte.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-07-13 19:39

Geplaatst door de TopicStarter : 15-07-13 19:39

Daar heb je wel gelijk in dat ik een duidelijke hulp vraag heb. Mijn vertrouwen in het ggz is eigenlijk nul. En ook de hulp die ik destijds nodig had van hun voor mijn broer was om te huilen zeg maar. Hij heeft 2 maanden rond gelopen in zijn psychose en zij hebben tekort geschoten toen. Ik heb wel gekeken naar hulp van een psycholoog van buiten zeg maar, er worden 6 vergoed en daarna kost het rond de 50 euro per sessie( en nee, dat geld heb ik niet ;-)

). Maar uit het verleden weet ik dat ik daar toch niet ga praten(ben geen prater) Ik had gehoopt hier iemand te vinden die het herkent en mij handvaten kan geven. Het is niet zo dat ik er aan onder door ga ofzo hoor. Ik zit in een rouw proces en dat zal ook wel wat zo blijven, mijn maatje krijg ik niet terug.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-07-13 19:48

Re: Wie herkent dit, of heeft tips voor mij.

Geplaatst door de TopicStarter : 15-07-13 19:48

Nu lijkt het dat ik geen hulp wil. Zo is het niet. Het is ook niet zo dat ik het niet wil, het heeft alleen in het verleden niks uitgehaald. Ik had gehoopt dat hier op bokt iemand zou zitten die bijvoorbeeld werkt met deze doelgroep en adviezen voor mij zou hebben. Misschien maakt het het ook wel moeilijker omdat ik zelf in de zorg werk en ik wel veel weet maar dit dus mijn broer is. En ik dat dus moeilijk kan scheiden ;-)

**Geplaatst**: 15-07-13 20:01

Geplaatst: 15-07-13 20:01

Hoe oud ben je TS? Algemene weerbaarheidscursussen bestaan. Sommigen worden ook vergoed vanuit de zorgverzekering. Misschien kan je huisarts je daarmee op weg helpen? Op www.nvpa.org kun je alvast wat meer info vinden.

**Geplaatst**: 15-07-13 20:25

Geplaatst: 15-07-13 20:25

Hallo Bloem, wat een vervelende en uitzichtloze situatie. Ik begrijp een beetje wat je meemaakt. Mijn moeder is ook ernstig ziek, psychisch. Geen schizofrenie maar ook psychoses.
Jou verhaal is heel herkenbaar. Ik heb op een gegeven moment 50 huisvuilniszakken weggehaald, hele huis schoongeschrobt, pies van de honden uit de gordijnen gewassen. En ik krijg alleen maar gescheld naar mijn hoofd van mijn moeder. Ik heb van alles gedaan, om haar het leven zuur te maken volgens haar.
En over hulp, breek me de bek niet open, in 1 woord, waardeloos. Ik heb uiteindelijk, na lang zoeken, een psycholoog gevonden die mij goed kan helpen, haar zie ik zo om de 2 maanden (dus 6x per jaar), maar heb wel heel regelmatig mailcontact, waarbij ze mij veel advies en steun kan geven. Maar daar zijn er 5 aan vooraf gegaan :s.
Mijn moeder heeft maatschappelijk werk, ook al 6 hulpverleners in 2 jaar tijd, ze neemt ook een loopje met ze. Ze hebben het gewoon niet door, hoe vaak je dingen ook uitlegt, hoe zeer je ook je best doet.
Zelf studeer ik psychologie, dus ik weet ook (te)veel over de ziekte. Dit maakt het allemaal zo lastig.
Omgeving begrijpt er helemaal niets van, kan ook bijna niet, het is zo onwerkelijk, in jou geval is het echt alsof je je broer verloren hebt en een enorm zorgenkind erbij hebt.

Wat ik als advies heb gekregen, hou het gedrag niet in stand. Op een gegeven moment maakte ik schoon, ik haalde de boodschappen, ik liet de honden uit (woonde niet meer thuis), hielp haar met alles en werd elke dag verrot gescholden. Ze stopte toen met dagopvang, nam haar medicijnen niet meer in, en verwachtte dat ik alles deed. Uiteindelijk hielp ik haar alleen maar met verdoezelen (mooi woord in engels, enabling) en ging ik er zelf aan kapot. Hier ben ik mee gestopt, anders hebben de instanties echt niet door dat het veel slechter gaat als ze denken (hoe vaak je het ook tegen ze zegt).
Dus het is heel goed dat je geen geld meer geeft. Bijvoorbeeld schoonmaken is heel lief bedoelt, maar dan denken de begeleiders dat het prima gaat.
Maar ik begrijp uit je berichtjes dat hij zich inmiddels op heeft laten nemen. Dat is op zich heel gunstig, dan krijgt hij in ieder geval zijn medicijnen binnen.
Over de verwijten die hij oplegd, ik heb het advies gekregen om de bezoekjes kort te houden, vooraf een paar luchtige onderwerpen te verzinnen om over te praten met hem, zo hou je zelf controle over het gesprek, als hij weer gaat schelden, gewoon weer naar huis gaan (ook al ben je pas 5 seconden binnen). Als je dit consequent toepast heb je kans dat het met tijd beter gaat. Het hele 'aanhoren' wat er dwars zit lijkt veel beter/vriendelijker, maar uiteindelijk geef je ze alleen maar de kans om helemaal over de rooie te raken, en ga jij zelf ook elke keer met een rot gevoel weg.

Ik zou als ik jou was toch ook hulp zoeken, al is het echt lastig om goede hulp te zoeken, ik weet het! Mij heeft een praatgroep heel erg geholpen, dit zijn mensen die in dezelfde situatie zitten (familie hebben met schizofrenie) en die dezelfde dingen meemaken.

In ieder geval heel veel sterkte.
Je mag me altijd PBen als je meer wil weten/vragen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-07-13 23:21

Geplaatst door de TopicStarter : 15-07-13 23:21

Dank je voor je tips, daar heb ik heel veel aan. Hij woont nu in de instelling dus gelukkig niet meer op zichzelf. Misschien toch eens kijken of overwegen om Iig dan al niet via mail hier eens over te praten. Want eigenlijk doe ik dat bijna nooit en nu ik het eens op geschreven heb merk ik dat het er Idd wel is. We hebben als gezin veel mee gemaakt en ik stop het steeds weg, dan is het er niet.

Lijkt me moeilijk dat het je moeder is zeg, bij bepaalde dingen in het leven zou het fijn zijn om terug te kunnen vallen op je moeder.

**Geplaatst**: 15-07-13 23:26

Re: Wie herkent dit, of heeft tips voor mij.

Geplaatst: 15-07-13 23:26

TS, ik heb er misschien overheen gelezen, maar wie beheert zijn financiën nu?

Ik had een oma die schizofreen was en ook veel last had van psychoses. Verwoestend voor de familierelaties, dat kan wel gezegd worden.

**Geplaatst**: 15-07-13 23:30

Geplaatst: 15-07-13 23:30

Misschien kun je eens gaan rondneuzen op de site http://www.ypsilon.org
Ypsilon is een vereniging voor de naasten van mensen met psychosen. En ik vermoed dat je haar het meest aan hebt. Een "gewone" hulpverlener kan werken, maar is eigenlijk daar niet echt de allerbeste persoon voor. Wellicht wel voor het verwerken van alles; maar niet om naast je te staan, niet om te beseffen dat je niet de enige bent.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-07-13 23:30

Geplaatst door de TopicStarter : 15-07-13 23:30

Iemand vroeg mijn leeftijd, 25 ben ik. En mijn moeder doet zijn financiën nu weer. Ten tijde van zijn psychose vorig jaar leed zij aan keelkanker en kon zij niets voor hem betekenen. Vader doet niks voor hem. Zelf geen contact meer mee.

**Geplaatst**: 16-07-13 00:27

Re: Wie herkent dit, of heeft tips voor mij.

Geplaatst: 16-07-13 00:27

Jeetje ts, wat vwrschrikkelijk voor je...

De vrouw van mijn vader heeft ook psychoses..
Maar gelukkig nu wel onder controlle..
Ze krijgt veel zware medicijnen van de psych.. en dat gaat goed !
Uiteraard met ups en downs..
Meiss.. trek je niks aan van wat je broer zegt.. in ieder geval niet persoonlijk..
Vind het een rot woord om te zeggen, maar ze zijn "ziek"
Ze beseffen er zich niks van....

**Geplaatst**: 16-07-13 10:25

Re: Wie herkent dit, of heeft tips voor mij.

Geplaatst: 16-07-13 10:25

Vreselijk ts, wat een situatie die ik niemand toe wens!
Ik hoop dat je verder goeie tips krijgt van mensen, ik kan geen geven helaas.
Wel wil ik je veel sterkte wensen verder!

**Geplaatst**: 16-07-13 10:39

Geplaatst: 16-07-13 10:39

Wat een ontzettende vervelende situatie!
Mijn moeder heeft helaas ook last van een psychose maar zij wilt het absoluut niet toegeven, ze geloofd ook echt alles wat ze meemaakt (dat is natuurlijk normaal bij een psychose maar mijn moeder houd dit nu al 6 jaar vol) en ik moet bijna dagelijks de verhalen aanhoren wat ik erg vervelend vind maar als ik dan zeg dat het niet kan wat ze zegt dan zegt ze dat ik dat niet mag zeggen want dat willen "ze" juist.....
Daarom is mijn moeder niet te helpen.

Een tijdje geleden kwam ik de film "Verloren jaren" tegen, de makers van deze film zijn Robert en Bas Labruyere, Bas heeft zelf een zware psychose gehad.
Ik moet wel zeggen dat het een erg heftige film is maar je krijgt wel een goed inzicht wat iemand met een psychose mee maakt.
Mocht je interesse hebben deze film te kijken dan kan je naar de volgende site gaan:
http://www.verlorenjaren.nl/de-film/

Ik wens je heel veel sterkte, het enige wat ik kan zeggen is probeer toch zoveel mogelijk van het leven te genieten en probeer soms een beetje afstand te nemen van de situatie.
Ik begrijp dat je er heel erg mee zit en dat je je rot voelt maar dat maakt de situatie niet anders.
Mocht je is willen praten met een onbekend persoon mag je me altijd pben.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-07-13 11:42

Re: Wie herkent dit, of heeft tips voor mij.

Geplaatst door de TopicStarter : 16-07-13 11:42

Dank jullie voor de berichtjes, is toch ook wel eens fijn te horen dat er mensen zijn die wel snappen wat het inhoud. Ik probeer het inderdaad niet te persoonlijk op te vatten. Maar ik zoek soms nog die momenten van vroeger. En dat is er niet meer.

Mijn broer is inderdaad ook niet in de realiteit te halen. Lijkt me nog wel een stukje heftiger als het je moeder is. Tenminste als ik zie dat ik die van mij nog regelmatig nodig heb en advies vraag. Is wel iemand waar je normaliter gauw op terug valt.

De film ga ik zeker even kijken. Al heb ik wel een goed idee wat er allemaal in zijn hoofd omgaat. Hij uit het namelijk wel.

Proberen van het leven te genieten doe ik wel hoor, ik ga nu ipv 1 keer in de maand 1 keer in de 2 maanden heen, inderdaad een beetje afstand. Ik woon gelukkig ook niet meer zo dichtbij dat ik me zo verantwoordelijk voel om ook vaker heen te gaan. (hij woonde eerst in het dorp waar ook een vriendin van me woont dus dan voelde ik me vaak schuldig als ik niet naar hem ging).

Iemand gaf me de tip dat als hij raar deed of vervelend dan te vertrekken. Dit was ik laatst van plan toen notabene het personeel van zijn woning me tegen hield, ik was er nog maar zo kort. Bezoekjes doe ik al wel heel kort. Maar de volgende keer vertrek ik wel.Mijn moeder gaat 1 keer in de 2 weken heen en dat gaat wel beter.

@ nobbels 24, op een gegeven moment kreeg ik wel het advies van het ggz om hem dan maar schulden te laten maken zodat zijn situatie beter in kaart kwam(dit wilde ik zelf niet, situatie was al duidelijk genoeg dat hij het niet redde). Ik ben op een gegeven moment inderdaad gestopt met schoonmaken. Gelukkig is zijn huisje nu op gezegd en blijft hij daar wonen. In het begin wilden ze wel weer dat hij op zichzelf kwam. Zijn huis heeft hij een jaar aan moeten houden daardoor.

**Geplaatst**: 16-07-13 11:44

Geplaatst: 16-07-13 11:44

bloem16 schreef:
Nu lijkt het dat ik geen hulp wil. Zo is het niet. Het is ook niet zo dat ik het niet wil, het heeft alleen in het verleden niks uitgehaald. Ik had gehoopt dat hier op bokt iemand zou zitten die bijvoorbeeld werkt met deze doelgroep en adviezen voor mij zou hebben. Misschien maakt het het ook wel moeilijker omdat ik zelf in de zorg werk en ik wel veel weet maar dit dus mijn broer is. En ik dat dus moeilijk kan scheiden

Wat een ontzettend nare situatie zit je in en ik vind het knap hoe je ermee omgaat en je broer accepteert met zijn ziekte en een manier wilt vinden hoe daarmee om te gaan.

Zelf werk ik met licht verstandelijk beperkte mensen i.c.m. verschillende psychische stoornissen, waaronder ook schizofrenie. Wat me als eerste opvalt in je verhaal is dat je tijdelijk zijn financiën hebt beheerd en je moeder dit nu weer doet. Wat ik heb ervaren op het werk is dat wanneer familie, hoe goed bedoelt ook, de financiën van hun kind of broer beheren dit 9 van de 10 keer fout gaat. Er komt vaak onenigheid dat de cliënt meer geld wil hebben en familie moeilijk nee kan zeggen en wanneer ze dit wel doen ze daar gesteggel over krijgen wat ten koste gaat van de relatie. Mijn advies is altijd neem een bewindvoerder in de arm. Dit kost geld per maand, maar een groot gedeelte krijg je vergoedt van de belastingdienst. Dan kan de cliënt alle schuld en bijkomende frustraties op de bewindvoerder schuiven en heeft de familie tijd om leuke dingen met hun familielid te gaan doen.

Probeer daarnaast een balans te vinden voor jezelf in het contact met je broer. Hij woont in een instelling schrijf je, dus als jij het te zwaar vindt om huishoudelijke taken op je te nemen dan kunnen zij dit gewoon doen en zo hebben ze ook een reëel beeld van hoe ernstig de situatie is. Wanneer je het voor jezelf fijn vindt om eens per week of eens per maand iets leuks met hem te ondernemen hou je het ook veel luchtiger en kan je broer uitkijken naar de momenten die hij samen met jou heeft. Die balans kan ook per maand verschillen en sterk afhangen van hoe jij in je vel zit!

Zelf heb ik een zusje met een licht verstandelijke beperking en ik werk dus ook met deze doelgroep en studeer ook psychologie. Gek genoeg kan ik ook beter met mijn cliënten omgaan dan met mijn zusje omdat je toch onbewust andere verwachtingen hebt. Ik kan me dus wat dat betreft goed voorstellen hoe lastig het is om privé en werk gescheiden te houden. Veel sterkte!

**Geplaatst**: 16-07-13 11:48

Geplaatst: 16-07-13 11:48

Hoi bloem,

Ik werk zelf in de psychiatrie ( niet de ggz). Maar is het misschien een idee om een cursus te volgen over zijn ziektebeeld? Daarin komt ook aan bod hoe je met zijn gedrag om zou kunnen gaan.

M'n pb staat altijd open. :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-07-13 11:57

Re: Wie herkent dit, of heeft tips voor mij.

Geplaatst door de TopicStarter : 16-07-13 11:57

@petite, schoonmaken hoef ik daar niet te doen hoor, dat doet hij zelf onder begeleiding ;-)

in zijn eigen huisje heb ik het een paar keer gedaan. Mijn moeder is nu curator en dit gaat wel heel goed hoor. Maar toen ik het deed hem ik met hem die afspraken gemaakt toen hij nog ''goed'' was. En dit is ook 4 maanden goed gegaan tot hij zijn medicatie niet meer nam. liever deed ik het helemaal niet natuurlijk maar wilde hem ook niet nog in de schulden krijgen. Een uitkering is geen vetpot en eigen bijdrage is hoog. Als hij dan ook nog schulden zou hebben hield hij helemaal niks over.

@quera, in principe weet ik door mijn opleidingen wel hoe ik met hem om moet gaan. Alleen het probleem zit hem in dat het mijn broer is. En hij weet ook dat ik die opleiding heb en hij ziet het als verkeerd en dat ik gehersenspoeld ben dus als ik ''correct handel'' gooit hij het ook nog eens daarop. Maakt het allemaal best lastig.

Ik wil wel even zeggen dat ik het heel fijn vind dat jullie reageren maar ook vragen stellen. Het geeft mij wel een stukje inzicht en nu MOET ik ook een keer antwoorden geven en ''praten'' ook al is dat dan in schrift.

**Geplaatst**: 16-07-13 12:08

Geplaatst: 16-07-13 12:08

Je hebt ook cursussen voor familieleden

**Geplaatst**: 16-07-13 13:50

Re: Wie herkent dit, of heeft tips voor mij.

Geplaatst: 16-07-13 13:50

Hallo bloem,
Ik ben blij dat je er wat aan hebt. Zo kunnen we elkaar een beetje helpen, ook al zijn we beide 'jonkies' (ik ben ook pas 24). Het is moeilijk, moeder of broer. Maar zo te horen heb jij ook flink wat voor je kiezen gekregen, ook je moeder nog eens ziek. Het leven is soms zo hard. Jammer dat je niets van je vader kunt verwachten.

Het gaat inderdaad tegen al je principes in, de adviezen die je krijgt, je wil hem helpen, je wil er zoveel mogelijk voor hem zijn. Maar juist dat is zo lastig, jou broer weet dat, net als mijn moeder, en daar pakken ze je op. Ze zijn namelijk aan het overleven, hun eigen hoofd boven water aan het houden, en kunnen dus geen rekening met jou houden, 'gebruiken' is een naar woord, maar ze doen het omdat ze puur aan het overleven zijn.
Het zoeken naar vroeger, naar de goede tijden, is heel logisch voor jou. En soms lijkt het ook te kunnen, misschien gaat het met je broer ooit wel weer beter. Maar nu is dat niet aan de orde, en dat is heel moeilijk te accepteren. Ik heb toen een afscheidsbrief geschreven (met mijn moeder komt het niet meer goed) om alles wat ik wilde, te zeggen in die brief. Deze heb ik verder niemand laten lezen, maar heeft me wel geholpen om vroeger te scheiden van nu.
Met jou broer kan het weer beter gaan, maar misschien is het voor jezelf fijn om de momenten van vroeger, die je zo mist, eens goed onder woorden te brengen, door een brief te schrijven naar hem. Die kan je hem laten lezen, maar dat hoeft helemaal niet. Het gaat namelijk om hoe jij dit beleeft en dat je het aan hem kan vertellen zonder dat daar een negatieve reactie van hem af komt. Dus een brief aan je vroegere maatje. Dat is heel moeilijk, vond ik in ieder geval, maar het hielp me wel.

Verder is het denk ik heel goed dat hij nu definitief in de instelling woont. Dat neemt wat druk weg van jullie, en wat rust te weten dat hij niet alleen is. Wat dan inderdaad heel vervelend is, is dat het personeel dan niet begrijpt of wil begrijpen dat jij je grenzen aan moet geven, voor jezelf. Het kan helpen om met ze te praten, maar uit ervaring weet ik dat dat lang niet altijd nut heeft. Je hoeft je niet naar hen te verantwoorden, ook al wil je dat soms wel. Het is heel anders als het je werk is of je familie, en dat inzicht hebben veel hulpverleners niet. Mensen zeggen dan als hij zo uitvalt, ja maar hij is ziek dat meent hij niet, of trek je er niets van aan. Maar dat doe je wel, hij is je broer! Plus het helpt helemaal niet. Eerst liet ik mijn moeder uitrazen, zo van, dan is ze het maar kwijt, maar er komt geen eind aan. En 'normale' mensen (normale tussen aanhalingstekens!) vinden het fijn om even stoom af te blazen oid, en zijn het dan kwijt, maar dat is bij deze mensen gewoon niet zo. Ze worden helemaal meegevoerd in hun waanideeën en het gaat van kwaad tot erger. Echt hoor, goed dat je wegloopt, het is zowel voor jou als voor je broer. Als je je toch schuldig voelt oid, zou je eventueel wat kaartjes naar hem kunnen sturen, met gewoon een leuk verhaaltje erop, dan weet hij dat je aan hem denkt.

Verder ben ik het helemaal met delerium eens, als je hulp zoekt, zoek dan hulpverleners die echt verstand hebben van de ziekte. Anders kan je je hele verhaal kwijt, maar begrijpt men echt niet waar je het over hebt. Ypsilon is inderdaad voor en opgericht door familieleden, dat lijkt me een hele goede organisatie om mee te beginnen.

Pff weer een heel verhaal, sorry daarvoor. Maar in ieder geval heel goed dat je jezelf nu 'dwingt' te praten, het is vaak zo'n grote stap, maar het lucht zoveel op.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-07-13 15:56

Re: Wie herkent dit, of heeft tips voor mij.

Geplaatst door de TopicStarter : 17-07-13 15:56

Bedankt voor je verhaal, die brief lijkt me een goed idee en zal wanneer ik de tijd heb eens kijken op ypsilon. Het is fijn eens echt begrip te krijgen.

Nomineer dit bericht ×