Geplaatst Het zit me de laatste periode niet echt mee.
Ik zit heel erg met mezelf in de knoop op het moment.
De situatie waarin ik thuis leef is niet wat je ideaal kan noemen.
Ik(16) woon samen met mijn moeder en mijn broer(19), een vaderfiguur is er niet.
Mijn moeder heeft geen baan en financieel heeft ze te weinig om ons te voorzien van basisbehoeften.
De communicatie met mijn moeder loopt al jaren heel stroef.
Ik heb altijd gedacht dat het vooral aan mij lag omdat ik in de puberteit zat.
Maar het wordt alleen maar erger, we hebben conflicten over de kleinste dingen waardoor het uiteindelijk vaak uitloopt op escalaties.
Mijn moeder en ik verschillen heel erg van mening om de stomste dingen maar het blijft meestal niet op een meningsverschil maar het eindigt in ruzie.
Het zijn niet meer van die kleine puberale ruzietjes.
We krijgen elke dinsdag iemand van jeugdzorg op bezoek die gesprekken met ons aangaat, maar het heeft na een lange tijd nog geen enkel effect.
Aangezien het niet goed ging met mij op de Havo ben ik naar een tussenvoorziening gestuurd waar ik 8 weken naar school moest zodat ze mijn leerprestaties en thuissituatie beter konden beoordelen.
Ze hebben mij als advies gegeven om op kamertraining/zelfstandigheidstraining te gaan in een fasehuis (i.v.m. thuissituatie die niet meer gezond is).
Na de zomervakantie ga ik daar waarschijnlijk ook naartoe.
Nu heb ik dus vakantie maar ik kan er gewoon bijna niet van genieten omdat we mekaar heel erg op de lip zitten. De enige uitlaatklep die ik op het moment heb is mijn lieve verzorgpaardje en mijn werk op de manege.
Ik vind het echt vervelend dat het zo is gelopen met mijn moeder, had alles ook liever anders gezien maar het lukt ons niet om normaal met elkaar om te gaan.
(Ik hou wel heel veel van mijn moeder!)
De keuze om naar het fasehuis te gaan is voor mij ook heel moeilijk geweest want aan de ene kant vind ik het wel goed zo thuis, en aan de andere kant lijkt het me beter hier weg te gaan. Ik weet alleen wat die me gaat brengen voor de toekomst en ik kijk er op het moment heel somber tegenaan, maar ik weet dat het beter is voor de situatie nu.
Iemand verder ervaringen met zelfstandigheidstrainingen e.d. op deze leeftijd?
Dankjewel voor het lezen van mijn verhaal, ik moest het even kwijt.
(Weet trouwens niet of het hier goed staat)
