Geplaatst Het begint allemaal bij groep 4 toen ik een nieuwe start moest maken op een nieuwe school in een andere provincie waar ik helemaal niemand kende.
Ik was voor ik verhuisde van Limburg naar NB een heel spontaan meisje die voor zichzelf op wist te komen en voor niets of niemand terug deinsde en gewoon lekker haar ding deed. Toe ik verhuisde was het allemaal een beetje raar, ik weet nog heel goed dat ik daar de eerste dag was en het allemaal niet zo goed wist dus onder de speeltijd maar alleen ging zitten. Al gauw waren er 2 meisjes die mij al waren opgevallen (ik had ze een paar keer naar me zien kijken),ze kwamen naar me toe en begonnen met me te praten al gauw was een vriendschap begonnen. Ik kon het heel goed met de meisjes vinden maar verder maakte ik niet echt goeie vrienden. In groep 6 had ik al wat grotere borsten dan de andere meisjes en heel vaak begonnen wat jongens uit mijn klas al heel gemeen over te doen.
Ik voelde me die jaren wel goed tot groep 6 eigenlijk het me wel duidelijk werd dat ik nou niet bepaald helemaal geaccepteerd werd door de rest omdat ik anders was en een ander accent had (ik werd vaak heel flauw na gedaan door van die kinderen die zichzelf heel erg grappig vonden). Ik had gelukkig nog wel die 2 vriendinnen maar 1 van hun werd al gauw door een aantal andere meisjes ingepalmd en ik zag haar steeds minder. (nouja ik zag haar wel maar niet meer als die leuke vriendin die ik had leren kennen). In groep 7 had ik alleen nog die andere vriendin maar eind groep 7 was er nog een meisje die mij niet zo moest en haar leugens vertelde over wat ik over haar gezegd zou hebben dus helaas was die vriendschap al heel gauw voorbij... Ik ben heel vaak schoolziek geweest maar in groep 8 wouw ik op een gegeven moment helemaal niet meer naar school, mijn moeder moest me echt ervan overtuigen dat het wel goed zou komen. Ik had veel hoofdpijn en de HA kon geen oorzaak vinden maar op een gegeven moment kwamen we erachter dat het van de stress was. In groep 8 deed ik echt mijn best om aardig te zijn maar stond toch elke speeltijd weer alleen. (dat dorp bleek het probleem van kinderen die daar niet vandaan komen gepest werden normaal te zijn 
)Toen de zomer begon en ik eindelijk van die school weg mocht was ik heel blij, maar helaas te vroeg gejuicht want wat bleek nou weer ik was een Nederlander dus weer het buitenbeentje (ging naar België op het middelbaar).
Ik had gelukkig 1 vriendin die er altijd er voor me was, maar helaas was er ook de populaire typische pestkop die mij als haar ''prooi'' had uitgekozen dus heel dat jaar maar afgeteld en hoopte dat het 2e beter ging zijn. Helaas was het meisje wat ik had ontmoet nogal beinvloed baar en werd vaak bij me weg gehouden door een paar andere meisjes waardoor ik weer alleen was in de pauzes. (ik moest afzakken omdat ik het dat jaar ook niet meer zag zitten en daardoor eigenlijk niks voor school deed en moest afzakken)
In het 2e middelbaar dacht ik nog een leuke vriendin te hebben ontmoet maar dat bleek een opschepper over paarden 1e klas te zijn verschrikkelijk was dat maar helaas had ik buiten haar niet echt vrienden dus ik moest het er maar mee doen. Zelfs kinderen die ik nog nooit had gezien op die school moesten me niet omdat ze blijkbaar dingen hadden gehoord over me. (wat ze hadden gehoord hebben ze nooit willen vertellen) gelukkig ging het dat jaar wel wat beter en had ik toch een aantal begripvolle vrienden maar helaas voelde ik me nog niet goed in mijn vel. Ik had aan het eind van dat jaar de knoop doorgehakt om weer van school te veranderen en naar het paardenhumaniora te Bilzen te gaan. Helaas 2 september de dag van vertrek naar de school onderuit gegaan met mij pony dus kon pas een paar dagen later naar school en wat was ik bang om weer het buitenbeetje te zijn. De avond van aankomst op internaat verliep niet helemaal soepel maar er waren gelukkig een paar meisjes die heel aardig waren en me met open armen hebben ontvangen maar ik ben heel huiverig geweest voor gepest te worden. Gelukkig ging het dat jaar steeds beter en ga ik nu samen met deze leuke klas naar het 4e maar ik ben nog altijd heel onzeker over mezelf.
Zelfs toen ik net naar de winkel ben gegaan voelde ik me erg onzeker. Ik trek me nu graag terug en kom niet graag onder de mensen en ik maak me soms wat zorgen over mezelf of ik ooit weer mezelf kan zijn want zo ben ik helemaal niet en dat frustreerd me erg als ik bijv. ik stoot mijn hoofd of iets heel simpels kan ik zo boos worden (gewoon mezelf niet meer kunnen beheersen boos) en dat gewoon uit frustratie dat mijn leven nu al zo lang erg beïnvloed ik ben bang dat het te veel gaat beïnvloeden en weet niet wat ik eraan moet doen.
Dit heeft ook een deel te maken met mijn internet gedrag in mijn eerdere topics waar ik nogal onredelijk in heb gereageerd en dat spijt me heel erg.
Sorry als het niet goed staat of als er spellingfouten in staan.
Respect als je heel mijn verhaal hebt gelezen.
Gelukkig heb je nu een leuke klas! Misschien kan je eens met iemand praten, over dat je nogal onzeker bent? Ik ben ook verlegen en soms onzeker, dat is echt vervelend! 