Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-07-13 11:35

Leven in een wereld van egoïsme

Geplaatst door de TopicStarter : 12-07-13 11:35

Hoi bokkers,

Dit verhaal schrijf ik om advies van jullie en om even mijn hart te luchten.
Het zit zo; ik heb een opa en hij heeft zonder dat hij het weet het syndroom van asperger. Dit heeft mijn oma geconstateerd toen ze een artikels op internet had gelezen over dit onderwerp en daarbij meteen aan mijn opa moest denken. Dit heeft ze nog nooit verteld aan hem.
Hij is heel egocentrisch en wil in zijn leven alleen maar regelmaat, anders wordt hij heel kwaad of wordt hij zo zenuwachtig dat iemand in zijn omgeving de pineut is.
Hij heeft 10 paarden en die verzorg ik een beetje. Ik kan eigenlijk nooit zelf weten wat ik doe, omdat hij gepensioneerd en altijd thuis is. Als ik iets zou willen doen wat niet in zijn 'plaatje' past gaat hij rare dingen zeggen of wordt hij kwaad. Ik ben zelf een soft persoon en kan er ook niet tegen als iemand kwaad op mij word, daarom doe ik altijd wat mijn opa zegt en hoe hij alles zou willen. Ik ken hem onderhand wel en weet dus wat ik wel en niet kan doen.
Gisteren waren we met de kar een rondje gaan doen met een jong paard. Om te beleren. Mijn tante ging ook mee. Onderweg let hij op alles. Ik heb een jas die ik altijd naar de paarden aan doe, hij is licht blauw, dus je ziet er snel vlekken op. Heel de weg praat hij daarover en zegt bijvoorbeeld 'hebben jullie geen wasmachine om dat jasje te wassen?' of 'heb je dat vieze jasje nou weer aan?' Allemaal van dat soort onzin. Ik vind dat niet leuk om te horen, want die jas is zo vies omdat de paarden vrijwel nooit van hem aandacht krijgen en als ik er ben komen ze naar me toe om heel veel aandacht te krijgen en dan gaan ze met hun vieze neusjes over mijn jas, ikzelf vind dat natuurlijk geen probleem, maar m'n opa blijft er maar over door zeuren tot dat ik bijna gillend weg wil rennen. Hij bemoeit zich ook met alles en als ik bijvoorbeeld iets pak in de zadelkamer en toevallig gisteren een bit in een hoofdstel wil hangen gaat hij daarop staan kijken en commentaar leveren of zeggen dat ik moet opschieten (alles in zijn leven moet opschieten). Op dat soort momenten raak ik in paniek en laat ik dingen vallen of doe ik net iets verkeerd en dan heb je de poppen natuurlijk weer aan het dansen bij hem.
Het rijden van de paarden is ook altijd drama, want één paard rijd ik intensief, zij is heel drammerig bij het rijden en wil het liefst alleen maar op de wei staan. Ik rijd haar nu zo'n vier jaar intensiever als daarvoor en ze knapt wel op, maar als ik dan een dressuurtraining wil doen, vraag ik eerst 'opa mag ik in de bak rijden met Vicky?' Dan mag dat en zegt hij er wel achteraan 'als je ze maar niet laat zweten' ik denk dat de meeste paarden wel zweten in een dressuurtraining... Rijd ik een rustig drafje vind hij dat ik vlieg door de bak (dat is denk ik Zeeuws voor heel hard rijden haha).
Ik zou ook heel graag vriendinnen mee willen nemen naar de paarden, maar dat durf ik niet, omdat ik bang ben voor de reacties van hem. En omdat ik weet dat hij dat niet heel leuk vindt.
Dat was het paardengedeelte, maar nu heb ik ook nog een oma, zij is super lief en doet ook al heel wat jaar precies wat mijn opa zegt, ze wonen in een best groot huis met een flinke groententuin, mijn opa verbouwd die groenten en m'n oma moet die verwerken om later op te eten. Al het fruit en groenten worden m'n oma eigenlijk te veel, ze kan het met haar gezondheid eigenlijk niet aan, maar doet het toch. Als ze heel even uitrust in een stoel en m'n opa loopt langs het raam scheldt hij haar uit en zegt dat ze nooit wat doet. Daarom rust ze weinig uit. Daardoor gaat het met haar gezondheid en lichaam ook niet al te best. Als ik tegen haar zeg dat ze minder moet werken luistert ze niet echt en verbindt mijn opa er altijd bij 'want anders wordt opa kwaad' etc.

Ikzelf ben hem eigenlijk beu en heb steeds minder zin om naar de paarden te gaan, terwijl ze allemaal zo lief zijn. Ik vind het ook zo sneu voor mijn oma, want zij leeft er hele dagen mee.
Ik dacht dat misschien bokt wel een oplossing heeft. Praten lukt sowieso niet, want met die man kán je niet praten...

Dank voor het lezen van mijn verhaal.

**Geplaatst**: 12-07-13 11:41

Geplaatst: 12-07-13 11:41

Jee wat een verhaal, en dat je Oma na al die jaren de diagnose zelf moet stellen. Wat ik iig zou doen is toch een keer met iemand praten die jullie kan helpen hoe je hiermee om kunt gaan. Als je Oma al zo lang bij je Opa is, is ze daar inmiddels wel aan gewend, maar om hem nu iedere keer zijn zin te geven om uitbarstingen te voorkomen, daar ga je toch zelf aan onderdoor? Je Oma is al op de beste weg om zich weg te cijferen.

Dus roep hulp in. Hij hij het niet wil voor zichzelf, dan voor jullie hoe je hiermee om moet gaan.

En de paarden zou ik niet aan de kant zetten. Als je weet hoe je met je Opa om moet gaan, dan ga je leren je niet te laten opfokken. In de rust ligt de kracht....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-07-13 12:00

Re: Leven in een wereld van egoïsme

Geplaatst door de TopicStarter : 12-07-13 12:00

Dankjewel voor je reactie!

En toch zoals je zegt geeft zij iedere keer zijn zin om een uitbarsting te voorkomen...

Opzich weten we hoe we ermee om moeten gaan, want zodra je doet wat hij zou willen is het goed. Maar eigenlijk moet hij zelf in gaan zien wat hij iedereen aandoet, alleen hoe laat je het zo iemand dat inzien. Mijn oma probeert soms op subtiele wijze hem dat te laten in zien, maar ze kan het hem niet meteen zeggen van 'ja je hebt dit en dit' want dan is ze ook weer bang voor zijn uitbarstingen.

**Geplaatst**: 12-07-13 12:03

Re: Leven in een wereld van egoïsme

Geplaatst: 12-07-13 12:03

wat zeggen je ouders hier van?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-07-13 12:05

Re: Leven in een wereld van egoïsme

Geplaatst door de TopicStarter : 12-07-13 12:05

Mijn vader niet zoveel, hij is te druk met z'n werk. M'n moeder zegt dat ik dan niet meer naar de paarden moet gaan. Wat hij denk ik wel heel erg zal vinden, want dan moet hij ze toch alle tien zelf gaan verzorgen. (Jaja denkt aan zichzelf).

**Geplaatst**: 12-07-13 12:07

Geplaatst: 12-07-13 12:07

Je zegt dat je hem dat in wil laten zien... Als hij echt Asperger heeft, is dat heel moeilijk. En kun je hem dat misschien niet in laten zien. Ik denk dat je echt hulp/informatie moet gaan zoeken, want je moet goed begrijpen dat je opa dit niet expres doet. Hij reageert niet zo omdat hij dat wilt of zijn zin wilt krijgen. Bij hem werken zijn hersenen, de informatie/prikkeling verwerking heel anders dan bij jou en mij. Dat is heel vervelend. Niet alleen voor jou, maar zeker ook voor hem. Begrip voor de situatie zal je denk ik verder helpen! En verder zeker die leuke paardjes niet opgeven!

**Geplaatst**: 12-07-13 12:07

Geplaatst: 12-07-13 12:07

Ik zou dit toch eens uitleggen aan je ouders en met hun en je opa het gesprek aan gaan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-07-13 12:10

Geplaatst door de TopicStarter : 12-07-13 12:10

Noa_M schreef:
Je zegt dat je hem dat in wil laten zien... Als hij echt Asperger heeft, is dat heel moeilijk. En kun je hem dat misschien niet in laten zien. Ik denk dat je echt hulp/informatie moet gaan zoeken, want je moet goed begrijpen dat je opa dit niet expres doet. Hij reageert niet zo omdat hij dat wilt of zijn zin wilt krijgen. Bij hem werken zijn hersenen, de informatie/prikkeling verwerking heel anders dan bij jou en mij. Dat is heel vervelend. Niet alleen voor jou, maar zeker ook voor hem. Begrip voor de situatie zal je denk ik verder helpen! En verder zeker die leuke paardjes niet opgeven!

Klopt daar heb je een groot punt, mijn oma zegt dat ook steeds. En ik denk dat de rede (dat hij er zelf weinig aan kan doen) is dat m'n oma ook zo gewoon door blijft gaan.

En voor mij is het moeilijk te begrijpen dat hij dat allemaal niet inziet...

**Geplaatst**: 12-07-13 12:11

Geplaatst: 12-07-13 12:11

Praat er over met je opa. Je hebt geen andere optie. Nu je dit stuk geschreven hebt heb je je zorgen kunnen neerpennen en verwoorden. Houd het kort, simpel en concreet, maar doe het wel!

**Geplaatst**: 12-07-13 12:13

Geplaatst: 12-07-13 12:13

Lara_Silver schreef:
Praat er over met je opa. Je hebt geen andere optie. Nu je dit stuk geschreven hebt heb je je zorgen kunnen neerpennen en verwoorden. Houd het kort, simpel en concreet, maar doe het wel!

Ben je bekend met Asperger?

**Geplaatst**: 12-07-13 12:13

Re: Leven in een wereld van egoïsme

Geplaatst: 12-07-13 12:13

Ja.

**Geplaatst**: 12-07-13 12:14

Geplaatst: 12-07-13 12:14

Dat is ook heel moeilijk! Omdat het bij ons anders werkt zullen we dat heel moeilijk kunnen begrijpen. Maar hij is ook gewoon een mens, en heeft zo ook zijn goede/leuke/lieve kanten. Hij zal vast niet alleen die egoist zijn! Probeer je opa anders te zien, te zien zoals hij is en niet zoals hij reageert!

**Geplaatst**: 12-07-13 12:14

Geplaatst: 12-07-13 12:14

Wat is de reden dat je denkt dat deze aanpak voor iedere patient geldt?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-07-13 12:14

Geplaatst door de TopicStarter : 12-07-13 12:14

Andewi schreef:
Ik zou dit toch eens uitleggen aan je ouders en met hun en je opa het gesprek aan gaan.

Lara_Silver schreef:
Praat er over met je opa. Je hebt geen andere optie. Nu je dit stuk geschreven hebt heb je je zorgen kunnen neerpennen en verwoorden. Houd het kort, simpel en concreet, maar doe het wel!

Een gesprek is wel een optie, alleen ik denk niet dat hij het zelf in gaat zien als je het zegt. Mijn oma heeft altijd gezegd van niet. Misschien als het lukt dat je hem ergens mee kan confronteren, soort bewijs of zo.

**Geplaatst**: 12-07-13 12:15

Geplaatst: 12-07-13 12:15

Even stom vraagje hoor...

Het blijft natuurlijk lastig.. Maar kun je geen vriendinnetje introduceren... Gewoon netjes, iemand die regelmatig mee gaat etc. Of gewoon iemand in de buurt die een verzorgpaard zoekt en in ruil daarvoor oma helpen met de groentes enzo? Gewoon net doen of je dat heel leuk vind om te doen..

Als je dat netjes doet en zij komt in de "regelmaat" voor dan heb je 2 vliegen in 1 klap?

**Geplaatst**: 12-07-13 12:15

Geplaatst: 12-07-13 12:15

En ik denk (wat Lara_silver zegt) dat je er met hem over moet praten. Misschien nog wel veel moeilijker, maar ik denk dat dat zeker de moeite waard zal zijn.

**Geplaatst**: 12-07-13 12:17

Geplaatst: 12-07-13 12:17

Zou je je oma niet kunnen helpen met al dat verwerken?

edit, zag dat hierboven al het zelfde idee was

Laatst bijgewerkt door Dora88 op 12-07-13 12:18, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 12-07-13 12:18

Geplaatst: 12-07-13 12:18

@Cassidy: Geen reden, behalve persoonlijke ervaring. (familielid heeft deze ziekte) Lijkt me meer dan genoeg om mijn advies kunnen onderbouwen.

Deze mensen moet je niet met iets confronteren, het resultaat zal dan direct het tegenovergestelde zijn. Ze verplaatsen zich niet in de andere persoon, daarom dat hun reacties en acties vaak niet te begrijpen zijn. Toch heb ik gemerkt dat met de juiste aanpak een goed gesprek mogelijk is. Geen aanvallen, beschuldigend of confronterend gesprek. Eerder uitnodigend en ze op een milde wijze te vragen hoe ze zich zouden voelen in jou schoenen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-07-13 12:20

Geplaatst door de TopicStarter : 12-07-13 12:20

Noa_M schreef:
Dat is ook heel moeilijk! Omdat het bij ons anders werkt zullen we dat heel moeilijk kunnen begrijpen. Maar hij is ook gewoon een mens, en heeft zo ook zijn goede/leuke/lieve kanten. Hij zal vast niet alleen die egoist zijn! Probeer je opa anders te zien, te zien zoals hij is en niet zoals hij reageert!

Ja opzich wel, maar die kanten zie je nauwelijks. Hij denkt als hij sarcastische grapjes maakt, iemand soort van beledigen, dat dat leuk is. Er is wel een vrouw die wel eens voor de paarden komt zorgen, ze is stevig maar niet dik, maakt hij ook rare grapjes over, en ik vind dat niet kunnen...
Dus die leuke kanten zie je niet vaak of die zijn ook weer verkeerd.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-07-13 12:22

Geplaatst door de TopicStarter : 12-07-13 12:22

Lianne86 schreef:
Even stom vraagje hoor...

Het blijft natuurlijk lastig.. Maar kun je geen vriendinnetje introduceren... Gewoon netjes, iemand die regelmatig mee gaat etc. Of gewoon iemand in de buurt die een verzorgpaard zoekt en in ruil daarvoor oma helpen met de groentes enzo? Gewoon net doen of je dat heel leuk vind om te doen..

Als je dat netjes doet en zij komt in de "regelmaat" voor dan heb je 2 vliegen in 1 klap?

Er komen vaak meisjes die de paarden willen verzorgen, maar die wil hij niet, omdat hij ook geen 'vreemde' mensen bij de paarden wil. Misschien is inderdaad iemand die zelf meedoet aan Die regelmaat iets. Dankjewel!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-07-13 12:23

Geplaatst door de TopicStarter : 12-07-13 12:23

Noa_M schreef:
En ik denk (wat Lara_silver zegt) dat je er met hem over moet praten. Misschien nog wel veel moeilijker, maar ik denk dat dat zeker de moeite waard zal zijn.

Inderdaad heel moeilijk, want hij weet niet dat hij Asperger heeft.

dus je moet dat op een bepaalde manier brengen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-07-13 12:24

Geplaatst door de TopicStarter : 12-07-13 12:24

Dora88 schreef:
Zou je je oma niet kunnen helpen met al dat verwerken?

edit, zag dat hierboven al het zelfde idee was

Ik heb ook nog een zusje en we helpen zeker wel eens hoor.

**Geplaatst**: 12-07-13 12:28

Geplaatst: 12-07-13 12:28

oh jee wat naar en moeilijk voor je! Heel veel sterkte in iedergeval!

Kan niemand (ouders, tante, aardige buurman oid?) af en toe je opa een dagje op sleeptouw nemen ofzo, zodat oma even rust heeft en jij ook even op je gemak wat met de paarden kan doen? Of andersom, oma af en toe meenemen en in de watten leggen?

Laatst bijgewerkt door jorretje op 12-07-13 12:30, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-07-13 12:28

Geplaatst door de TopicStarter : 12-07-13 12:28

Lara_Silver schreef:
@Cassidy: Geen reden, behalve persoonlijke ervaring. (familielid heeft deze ziekte) Lijkt me meer dan genoeg om mijn advies kunnen onderbouwen.

Deze mensen moet je niet met iets confronteren, het resultaat zal dan direct het tegenovergestelde zijn. Ze verplaatsen zich niet in de andere persoon, daarom dat hun reacties en acties vaak niet te begrijpen zijn. Toch heb ik gemerkt dat met de juiste aanpak een goed gesprek mogelijk is. Geen aanvallen, beschuldigend of confronterend gesprek. Eerder uitnodigend en ze op een milde wijze te vragen hoe ze zich zouden voelen in jou schoenen.

Misschien is dat ook wel iets. Ik vind het zelf gewoon zo moeilijk, omdat ik nooit gewend ben om gewoon met hem te praten en als ik bij hem ben zeg ik ook nooit wat, doe net alsof ik verlegen ben.
Dus een 'goed' gesprek is voor mij heel moeilijk te bevatten, als ik dat zo goed zeg.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-07-13 12:29

Geplaatst door de TopicStarter : 12-07-13 12:29

jorretje schreef:
oh jee wat naar en moeilijk voor je! Heel veel sterkte in iedergeval!

Dankjewel voor je reactie.

Nomineer dit bericht ×