Geplaatst Misschien is het gewoon absurd dat ik jullie hiermee 'lastig val', maar ik denk dat het wel eens zou kunnen helpen om wat dingen van mij af te schrijven of om commentaar te krijgen van mensen die mij niet kennen.
Eerst wou ik gewoon een topic openen over een klein jongensprobleempje
. Zoals zovelen hier, blijkbaar 
Maar eigenlijk gaat het veel verder dan dit.
Ik ben een ramp met jongens, dat is een feit. Hoe dit precies komt, weet ik niet. Ik bedoel, in principe zijn jongens nou niet zo anders dan meisjes, zeker als het gewoon vrienden zijn. Maar toch klap ik steeds dicht als er een jongen dichter dan 5 meter bij mij komt, gedraag ik me idioot en heb ik geen idee wat ik moet doen of zeggen
En dan moet je je maar voorstellen wat ik doe als ik er ook nog eens verliefd op ben
Iedereen heeft dat volgens mij wel een beetje, anders zouden er niet zoveel jongenstopics zijn en zou liefde niet zo'n felbesproken onderwerp zijn. Maar bij mij is het echt wel erg.
Misschien omdat het komt omdat ik nog nooit een echt vriendje heb gehad.
Je bent nog maar zestien, dat is normaal, zou je kunnen zeggen. En inderdaad, aan de ene kant is dit natuurlijk ook wel zo. Ik heb nog alle tijd van de wereld om een lieve jongen te ontmoeten en voor eeuwig en altijd gelukkig samen te blijven.
Maar weet je dat dit me soms wakker houdt 's nachts? Dat er niemand is die me leuk vindt, niemand die 's nachts aan mij denkt, niemand die zoveel om mij geeft, zoals ik zou willen?
Waarschijnlijk idealiseer ik liefde nogal. Maar ik ben het zo beu om alleen te zijn. Om niemand te hebben die je wil knuffelen of waar je tot diep in de nacht mee kunt smsen. Niemand die er altijd voor mij is, die mij prachtig vindt zoals ik ben.
'Liefde komt wel als je er klaar voor bent', tja ik vind dat ik er klaar voor ben. Maar aan de andere kant ben ik er ook helemaal niet klaar voor.
Ik kan niet flirten, ik ben niet grappig en ik zeg nooit de goede dingen. Ik ben geen fotomodel, ik heb andere interesses dan de gemiddelde persoon (ik lees namelijk, wat volgens de gemiddelde jongensbevolking in mijn buurt een wonder of beter gezegd, voor hun een raadsel is. Ik kijk naar oude, gewelddadige films en ik luister niet naar waar 99,99% van de bevolking onder de 20 jaar naar luistert. )
Maar eigenlijk is het niet alleen zo met liefde en jongens.
Ook heb ik moeite met contact te houden met mijn ouders, familie en zus. Om de een of andere reden ben ik wel sociaal en happy en zeg ik wel de juiste dingen als ik bij mijn vriendinnen ben, maar bij mijn ouders gedraag ik me als een sociaal-gestoord kind.
Hoe kan het eigenlijk dat ik zo verlang naar zoiets stom als liefde? Je weet dat je sowieso gekwetst gaat worden. Het is eigenlijk ook niet nodig, want ik heb genoeg vrienden waar ik op kan rekenen.
Maar toch blijft dit aan me knagen, aan datgene wat ik niet heb, en wat maar niet lijkt te lukken. Als ik zie naar al die schattige koppeltjes om mij heen, snap ik maar niet waarom ik dit niet verdien. Is er nu zo iets ergs mis met me dat dit gewoon niet lukt? Of ben ik echt zo onaantrekkelijk voor alle jongens?
Meestal probeer ik er niet aan te denken of lach ik het weg als ik samen met mijn vriendinnen (die ook allemaal single zijn) giechel over knappe jongens op onze school, of als we foto's van hotte mannen in six-pack plaatsen op ons groepsgesprek op facebook.
Dan zeg ik half voor de grap dat ik wel forever alone zal blijven, en dat ik nu al kan sparen voor zestig kattten en dan moet iedereen lachen. Maar ergens meen ik dit wel. Ik geloof namelijk dat ik waarschijnlijk wel alleen zal blijven. Misschien ben ik gewoon niet gemaakt voor liefde?
En nu dat ik aan het smsen ben met een leuke jongen waait alles weer op. Nu ja, leuke jongen, hij is een player en ik ken hem bijna niet. Maar om een of andere reden val ik voor onbereikbare playboys.
Ik weet dat ik niet verliefd kan zijn: ik ken hem bijna niet, ik heb hem nog maar 1 keer gezien en wij zijn nog maar een paar dagen wat aan het smsen, maar toch kijk ik elke 2 minuten naar mijn gsm of hij niet geantwoord heeft, analyseer ik elk bericht,...
En daar gaat het dan wéér fout. Ik stuur namelijk niet de juiste dingen terug, ik snap zijn grapjes vaak niet, we hebben niet dezelfde film en muzieksmaak, de keer dat ik hem zag (op het feest dat ik samen met mijn vriendin gaf, hij is een vriend van haar) deed hij heel leuk tegen mij, maar de volgende ochtend (iedereen mocht blijven slapen) was hij nogal intiem aan het knuffelen met mijn beste vriendin.
Maar goed, ik verpest het dus weer keer op keer met elke jongen. Ik zeg altijd de verkeerde dingen, ik denk altijd dat ze misschien wel iets voor mij voelen, al is dit nooit het geval, en elke keer weer wordt mijn hart gebroken en voel ik me een mislukkeling en een freak.
En nu ben ik al van half negen 's morgens aan het wachten op een sms van een foute jongen die me toch niet gaat sturen. Wat misschien ook het beste is, dat ik hem kan vergeten en gewoon kan doen of deze voorbije week nooit heeft plaatsgevonden en ik weer met mezelf kan afspreken dat ik wel heel graag een vriendje wil, maar nooit meer verliefd mag worden om niet opnieuw gekwetst te worden.
Maar in ieder geval, bedankt als je dit helemaal gelezen hebt. Sorry als het soms onduidelijk of verward overkomt.
en ik was ook een kluns. Toen ik 20 was de juiste tegen gekomen en nog steeds happy, en ik dacht ook dat ik altijd alleen zou blijven. Als de juiste voorbij komt gaat het vanzelf goed komen. En laat die player links liggen, die is maar op 1 ding uit. Komt wel meid. 
(persoonlijk vind ik het juist een minpunt/afknapper als iemand niet leest 
) en ik weet zéker dat er jongens zijn die jou juist cool vinden doordat je je eigen hobby's en muziekstijl hebt. 
