Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-06-13 08:40

Wie kan mij helpen

Geplaatst door de TopicStarter : 18-06-13 08:40

Hallo lieve bokkers,

Dit is een goed gekeurd schaduw account.

Dit is geen schreeuw om aandacht, ik wil niet zielig zijn ik voel me soms wel zo maar dat ben ik niet
Ik ben opzoek naar mensen die dit ook meegemaakt hebben of van dichtbij gezien hebben.
Een (of meerdere) praat maatjes
Of zelfs mensen die me een (enorme) schop onder mijn kont kunnen geven, zodat ik misschien weer wat positiever in het leven kan gaan staan en weer mezelf kan worden.

Oké waar gaan we beginnen…
Ik kamp al enige tijd met enorme problemen, wat grotendeels te maken heeft mij mijn verleden.
Ik graaf even heel ver terug in de tijd.

Toen ik op de basisschool zat ben ik door medeleerlingen vaak gepest, geschopt en geslagen.
Dit resulteerde in het niet naar school willen en leer problemen.
Tussen de middag was ik altijd alleen thuis zo ook na school.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 jaar was, hier heb ik vrij weinig of misschien onbewust problemen mee gehad.
Mijn broertje was toen 6 mijn zusje was toen 2 jaar oud, ook hun hebben er vrij weinig problemen van gehad.
Mijn broertje is toen bij mijn vader gaan wonen en dat was voor mij erg moeilijk hij was mijn steun en toeverlaat je en hielp mij altijd (en nog steeds waar hij kan)
Ik ben tot mijn 8ste op mijn eerste basisschool gebleven maar door het (nog minimaal) pesten ben ik toen over gegaan op een school bij ons nieuwe huis in de buurt.

Daar is mijn hele verhaal begonnen…
Het pesten werd van geestelijk pijn doen steeds erger en werd het ook lichamelijk.
Dit is meerdere malen aangekaart bij de leraren en omdat zij er niets aan deden zijn we naar de directie gestapt.
Ook zij hadden er ‘’lak’’ aan en deden er niets aan hun vermelding was (wat ik nog als de dag van gisteren weet hoe ze het zeiden) Ze zijn jaloers daar kunnen wij niets aan doen.

Na jaren gepest en getreiterd te zijn nooit uitgekozen worden bij spellen of als laatste kwam ik uiteindelijk met een flinke achterstand aan in groep 7.
Hier begon het lichamelijk ‘’pesten’’ of noem het beter mishandelen.
Ik kwam op een dag tussen de middag thuis (2 minuutjes lopen) Ik mocht altijd 5 minuten eerder gaan om de rest van de kinderen te ontwijken, gelukkig.
Daar zette ik altijd als eerste de computer aan en maakte een boterhammetje.
De pauze was voorbij ik mocht ook daar 5 minuten later komen.
Toen ik naar buiten liep kreeg ik de schrik van mijn leven (als kind zijnde heeft het een hele inpakt op je leven) De ruiten de deur alles zat onder de eieren!

Ik ben daarop naar binnen gerend en heb mijn moeder gebeld en zij kwam gelijk.
Ik was helemaal overstuur wij zijn toen samen naar school gegaan want dit ging echt te ver.
Conclusie school deed niets en ik moest me niet aanstellen.
Hoe kun je dat nu tegen een meisje van 11 jaar zeggen die zich al dag in dag uit zo slecht voelde?

Naar een jaar meer op het toilet door gebracht te hebben en regelmatig weg gerent te zijn na huis kwam ik aan in groep 8, Met ook daar door alle problemen een leer achterstand van 2! jaar.
Al je zou denken het kan niet erger jij hebt genoeg meegemaakt TS…
Ja dat kan het wel!
Het geestelijk kwellen en pesten werd lichamelijk ik werd regelmatig geschopt en geslagen, en niemand die er na omkeek.
Mijn moeder en ik liggen elkaar niet goed, en ze weet niet wat ze met de hele situatie aan moet.
Ze heeft zelf zo veel aan d’r hoofd.
Daarop heeft ze mijn tante gebeld en zij is naar school gegaan met mij na het hele verhaal vertelt was tegen de Directie, Mijn leraar en de conciërge werd er door de conciërge gezegd ‘’Het zijn mijn kinderen niet’’
Dit was de klap op de vuurpijl ik ging samen met mijn tante naar huis en hebben de school inspectie gecontacteerd.
Ik ben toen 2 weken thuis geweest met toestemming van de SI en de leerplicht, Hierna moest ook ik weer naar school want groep 8 moet je toch je best doen, Hoe graag ik het ook wou het lukte niet…
Op een vrijdag middag ging ik zoals gewoonlijk weer naar huis daar werd ik opgewacht door enkele klasgenootjes, door hun ben ik dusdanig in elkaar geslagen geschopt en heb ik meerdere messteken op gelopen.
Naar weken in het ziekenhuis gelegen te hebben mocht ik weer naar huis met een trauma en ben een aantal wegen met hulp van een instantie buitenaf (een project van de gemeente) weer naar school gegaan.

Er zijn toen nog enkele dingen voor gevallen waar ik niet over ga vertellen hier kun je een pb’tje voor sturen mocht je geïnteresseerd zijn.
I.v.m. dat mensen dan kunnen gaan weten wie ik ben

Ik ben van school gegaan en een kleine 20km verder naar de middelbare gegaan daar zouden geen leerlingen van onze school geplaatst zijn.

Mijn moeder is in al die tijd er niet tot weinig voor mij geweest, terwijl zij vond van wel heb ik dat niet zo ervaren.

De middelbare school verliep goed ik had geen pesters meer en ik ben een stuk beter gaan presteren.
Mijn moeder heeft een nieuwe vriend leren kennen en we gingen verhuizen!
Eindelijk weg uit dat rot dorp waar zoveel nare ervaringen liggen voor mij, ik sprong een gat in de lucht!

De band tussen mijn moeder en mij werd er als maar slechter op en dat is tot op de dag van vandaag nog steeds zo helaas.
Ik heb nog een hele poos bij mij mijn moeder gewoond, tot ook dat niet meer ging ik en mijn moeder lagen (en nog steeds) elkaar niet.

Ik heb een nieuwe start gemaakt en ben zn 250Km verderop op mezelf gaan wonen (met financiële steun van mijn vader) (bij mijn vader wonen was geen optie voor mij dit was te dicht bij het voorgaande verhaal en teveel herinneringen het enigste wat ik wou is weg! heel ver weg)
Hier heb ik veel angst aanvallen gehad ik raakte in een depressieve sleur en het ging helemaal de mist in met mij.
Op school en mijn bijbaantje presteerde ik wel goed daar kon ik me altijd afschakelen en ervoor gaan
Dit is geleidelijk aan steeds beter gegaan met veel hulp van psychologen enz.

Op het moment heb ik een eigenhuis ik heb mn beesten (wat voor dieren doet er even niet toe ook ivm herkenning) In elk geval een hele beesten bende waar ik zo af en toe mijn hart kan luchten.

Sinds z’n half jaar woon ik weer alleen (waarom kan ook via pb gevraagd worden)
En is het hele liedje weer overnieuw begonnen…
Een echte depressie is het niet (vind ik) maar ik ben gewoon een beetje op het einde van mijn latijn…

Ik ga even in het kort omschrijven wat ik doe op een dag
S’morgens sta ik op en verzorg ik mijn geliefde diertjes.
Daarna ga ik naar mijn werkt waar ik me volledig kan afschakelen van mijn privé leven en ook goed werk aflever.
Ik werk zn 36 uur per week.
Vervolgens onder weg na huis doe ik mijn boodschappen en ga door naar huis.
Verzorg mijn lieve dieren weer en dan ben ik op.
Mijn hele leven speelt zicht in mijn hoofd af als ik thuis ben, Ik kan alleen maar denken nadenken alles wat er in mijn leven gebeurt is komt naar boven.
Ik huil mezelf in slaap, ik word huilend wakker en heb de meest angstaanjagende nachtmerries.
Heb enorm last van angst aanvallen ik durf niets meer als ik alleen ben ben bang in het donker enz.

Ik voel me net een wandelend lijk ik heb op t moment slaapmiddelen op natuurlijke basis ik merk wel enig positief verschil qua slapen en rust maar optimaal is het ook niet.
Ik ben lusteloos, ik ben snel ziek, vaak dag in dag uit hoofdpijn en kan niets meer hebben.
Bij de kleinste dingen kan ik alleen maar huilen en als een zombie op de bank zitten.

Ik doe alles omdat ik het moet doen ik heb nooit meer een dag dat ik zoiets heb van ‘’Ja! Nu voel ik me echt goed ik ga wat ondernemen’’

En zo komen er dagelijks weer kleine dingetjes bij die mij helemaal over stuur maken, en ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen.

Mijn moeder doet dingen die echt niet kunnen even een voorbeeldje:
Pap betaalt haar heel veel geld elke maand om mijn en mijn zusjes verzekering te regelen en betalen, helaas ben ik er laatst achter gekomen omdat ik met spoed na het ziekenhuis moest dat mijn moeder dit al vanaf vorig jaar Juni niet betaalt…
Dat was vreselijk al mijn centen alles wat ik had kon gelijk betaalt worden omdat ik niet verzekerd was.

Hier bij ben ik me gaan af vragen waarom? Waarom doet ze dit houd ze niet van mij? Wil ze me niet?
Ik doe ondanks de ruzies die we vaker hebben zoveel voor haar!
Ik rijd regelmatig op en neer om haar geld te brengen wat ze nodig heeft en ik het kan missen…
Ik koop kleding voor haar en m’s zusje omdat ik het geld kan missen en zij niets heeft.
Ik betaal zoveel voor haar en m’n zusje omdat ik ondanks alles toch veel van hun houd en hun wil helpen
Ondanks dat alles doet ze nog z’n dingen (en dan niet alleen met de verzekering helaas)
Waardoor ik m’n zuur verdiende geld aan zoiets moet uit geven terwijl er zoveel andere nuttige dingen voor gekocht hadden kunnen worden.
Niet alleen voor mijzelf maar ook voor haar als ze iets nodig had en nog belangrijker mijn zusje!

Hoe ik me op het moment voel? Ik weet het niet ik heb het idee dat ik veel gevoelens heb uitgeschakeld in al die tijd…

Ik voel me lamlendig, moe, ziek, vreselijk alleen en als klapper jawel ik ben een volwassen vrouw ik voel me net een kleine baby!

Ik heb zoveel mogelijk omschreven in mijn ‘’verhaal’’
Wees niet te streng voor me wbt schrijf fouten punten enz enz
Bedenk asjeblieft even hoe moeilijk dit voor mij is om dit verhaal op de schrijven…
Ondertussen zit ik te huilen als een klein kind (wat ik overigens al 3 dagen doe)

Ik durf mij niet te uiten in de buitenwereld voor andere mensen ben ik ‘’perfect’’ niemand merkt wat aan mij en iedereen denkt dat ik een sterke vrouw ben, ook ben ik er altijd voor iedereen en weet op veel momenten de juiste adviezen te geven.

Bedankt voor het lezen van deze lap tekst.
Wie herkend zicht (een gedeelte) in dit verhaal?
Of wie kan een steun voor mij betekenen (wie weet ik ook voor jou)?

Nogmaals bedankt en respect dat je het helemaal hebt door gelezen het betekend veel voor mij!
Mocht je jezelf herkennen of heb je iets soort gelijks mee gemaakt en wil je niet open en bloot op internet (wat heel begrijpelijk is ik wil dit ook liever niet) mag je altijd contact opnemen via PB

Heel erg bedankt!

**Geplaatst**: 18-06-13 09:04

Re: Wie kan mij helpen

Geplaatst: 18-06-13 09:04

Hoi,

Herken je verhaal deels. Ben zelf ook heel erg gepest, hele lagere en vrijwel hele middelbare school. Pesten varieerde van gewoon schelden en plakband en kauwgom in je haar, negeren, dingen van je vernielen en mij in elkaar slaan (dat vooral rond m¨n negende-tiende). Mijn moeder en vader hadden beiden, meerdere heel drukke banen en mijn moeder zei altijd dat ik terug moest slaan, maar dat durfde ik nooit. Ze waren met zoveel.

Uiteraard ken ik jouw moeder niet, maar kan me niet voorstellen dat ze niet van je houdt, misschien zit ze wel met zichzelf in de knoop. Weet je, je zegt zelf dat je overkomt als een 'sterke vrouw', misschien kijkt jouw moeder daar ook wel niet doorheen.

Ik moet langer over je verhaal nadenken, maar wat je iig niet moet doen is jezelf de put in praten en jezelf steeds herinneren aan alle vreselijks dat je is overkomen. Niet doen! Richt je op iets van nu, stel je een doel, wat dan ook.

Verder denk ik dat je erg depressief bent (ben daar ook geweest, het kan gelukkig ook overgaan!). Je zou misschien eens naar een psycholoog kunnen om te praten, dat lucht vaak op.

Sterkte!

**Geplaatst**: 18-06-13 09:14

Re: Wie kan mij helpen

Geplaatst: 18-06-13 09:14

Hai, ik herken je verhaal ook zeker voor een gedeelte leek het alsof ik mijn jeugd aan het lezen was in je verhaal. Ik had wel heel veel stuin van mn ouders hebn goede band met beide ze zijn ook regelmatig naar de verschillende scholen geweest.. maar geloof me mijn moeder deed haar best maar het werd er niet beter op.. aangezien dan de leeraar doodleuk voor de klas gaat staan en verteld'' jullie mogen... niet meer pesten'' tja.. daar werd het alleen maar erger van. Ik ben inmiddels ook volwassen en voel me heel vaak hetzelfde als jou.. op ... kapot.. niet meer willen.. bij mij helpt het mezelf bezig houden en denken aan de dingen die ik nog wel leuk vind.. erg moeilijk.. mijn zelfvertrouwen is wel wat beter geworden of mischien dat ik mensen dat laat denken ? in ieder geval ben ik ook nog steeds aan het vechten tegen hetgeen waardoor ik gepest werd.. bah wat kunnen kinderen ook krengen zijn x-x maar ja.. als je meer wilt praten dan staat mijn pb box open, wie weet kunnen we elkaar wat opbeuren

**Geplaatst**: 18-06-13 09:15

Geplaatst: 18-06-13 09:15

Ik herken je verhaal gelukkig niet, maar ben het wel met de vorige post eens... Ik denk echt dat je hulp moet zoeken om met al die ellende om te leren gaan. Geen mens die dat in zijn eentje afkan. Het zal best een grote stap zijn, maar zo kun je bouwen aan een fijnere toekomst en je leren beter te voelen. Maak eens een afspraak bij je huisarts en vraag hulp. Heel veel sterkte.

**Geplaatst**: 18-06-13 09:21

Re: Wie kan mij helpen

Geplaatst: 18-06-13 09:21

Hoe hard ook, weglopen heeft geen zin. Want het komt altijd terug.. Dat is wat mij veel opvalt in je verhaal.
Verder de enige oplossing voor nu is, heel simpel eigenlijk: Hulp zoeken en erover hebben met een psycholoog. Zoals mijn voorgangers al aangeven, ga langs de HA.
'Hij/zij zal je helpen uit de negatieve te krijgen en uit die sleur

Geef het wel de tijd, omdat het al zo lang speelt. Geen enkele vriend kan je hiermee helpen dan een professioneel iemand. Vrienden zijn voor de steun

Succes!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-06-13 10:15

Re: Wie kan mij helpen

Geplaatst door de TopicStarter : 18-06-13 10:15

Hallo,

Bedankt voor de reactie's.
Ik heb ''vroeger'' wel bij een psygo gelopen en maatschappelijk werk maar dat vond ik helemaal niet prettig
ook verschillende gehad

Mijn moeder zal zeker wel van mij houden misschien op haar eigen manier
Alles moet zo gaan als zij wilt ze is werkeloos doet de hele dag niets...
En denkt dat ik (en andere) net zo als haar de hele dag de tijd hebben om van alles te doen wat ze zelf willen...
Terwijl ik hard werk voor mijn centen en dat ook fijn vind

**Geplaatst**: 18-06-13 12:53

Re: Wie kan mij helpen

Geplaatst: 18-06-13 12:53

Ik begrijp dat je niet de beste ervaringen hebt met psychologen ed.?
Tóch zou ik nog een poging wagen. Aan je openingspost te zien kun je prima verwoorden wat er gebeurd is en welke invloed dat heeft en heeft gehad. "Vroeger" stond je er waarschijnlijk anders in dan nu. Ik denk echt dat je er baat bij zult hebben. Als je klik hebt met de eerste kun je ook vragen om een andere hulpverlener toch?

**Geplaatst**: 18-06-13 13:10

Geplaatst: 18-06-13 13:10

Ik zou je in ieder geval het advies geven om wat meer afstand van je moeder te nemen. Ik weet niet hoe oud je bent? Maar kun je je verzekeringen niet zelf betalen? Of dat je vader jou het geld geeft, en niet via je moeder.
Op die manier wordt je namelijk een stuk onafhankelijker van haar, dat is al een eerste stap. De tweede stap is om je moeder te accepteren zoals ze is, maar je er niet aan te storen.
Fijn dat zij de hele dag tijd hebt, jij niet. Dat zij dat niet begrijpt, jammer dan... Snap je een beetje welke kant ik op wil?

Je schrijft dat jullie elkaar niet goed liggen, dan kun je een strijd aan gaan om haar te begrijpen, en dat zij jou ook geeft wat je zoekt, maar dat kost je alleen maar energie en levert uiteindelijk niets op.
En je koopt kleren voor haar en je zusje, heel lief, maar je verwacht er wel wat voor. Een stukje genegenheid, dat ze je behandelt zoals het hoort en je niet "besteelt". Nogmaals, je kunt jezelf veranderen, maar een ander niet. Dat kun je ook niet forceren, alleen een afstand nemen wat je zelf rust geeft om met haar om te gaan op een manier waardoor je je niet ergert.

**Geplaatst**: 18-06-13 13:18

Re: Wie kan mij helpen

Geplaatst: 18-06-13 13:18

Afstand van je moeder nemen, met je vader overleggen dat jij je eigen verzekeringen gaat regelen en dat hij niets meer voor jou aan je moeder betaalt. En toch weer hulp zoeken, je denkt niet dat je in een depressie zit maar je zit er wel dicht tegenaan, soms is een luisterend oor geweldig en als ze je dan ook nog kunnen helpen helemaal. Het pesten snap ik alhoewel ik gelukkig nooit lichamelijk gepest werd. Op de middelbare was het gelukkig over. Ik ben er hard en fel door geworden, pest zelf niet en accepteer ook niet meer van anderen dat ze dit doen. Er was eens een tv programma over pesters en gepesten, is het geen optie voor je dat je echt alles van je afschrijft en ook al doe je er niets mee, het lucht op.

**Geplaatst**: 18-06-13 13:27

Re: Wie kan mij helpen

Geplaatst: 18-06-13 13:27

Wie jou kan helpen? Wij hier op bokt in elk geval niet. Zoek professionele hulp, en blijf zoeken tot je iemand hebt gevonden waar het mee klikt. Succes!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-06-13 13:43

Re: Wie kan mij helpen

Geplaatst door de TopicStarter : 18-06-13 13:43

Ik heb inderdaad niet de ervaring met psychologen die ik zou willen hebben helaas.
Daarbij ben ik ook heel slecht in vertrouwen, hoe goed ze het ook bedoelen ik heb gewoon vaak niet het idee dat mijn verhaal veilig is.

Ik neem bewust al afstand van mijn moeder al een aantal jaar eigenlijk sinds ik op mezelf woon
Ik ga wel eens langs maar dat is maar sporadisch gewoon om me veel ellende te besparen

Wat de verzekering betreft ik wist niet dat mam dat geld kreeg en zij dat regelde, ik dacht dat pap dit deed.
Gelukkig doet pap het nu weer het is voor mij echt even teveel van het goede vooral op dit moment.
het is ook niet geld technische nodig hoor.
Maar pap doet dit gewoon dat vind hij prettig zodat ik mijn zuur verdiende geld ergens anders aan kan besteden en het toch goed geregeld is.

Ik stoor me aan mn moeder gewoon omdat ze me nooit met rust laat...
Op mn werk thuis gewoon overal...

Ik ga de strijd niet aan met haar want begrijpen zal ik haar nooit, ze is gewoon zo anders dan wat ik ben...
Klein voorbeeldje ik wil graag werken voor mn geld en doe dat ook, en zij pfft t zal dr een worst wezen helaas

Ik koop het voor hun omdat ze vooral mijn zusje dan er leuk bij loopt leuke vriendinnen heeft enz
Zodat zij minder zorgen aan dr hoofd heeft en leuk werk kan vinden zodat de toekomst voor haar makkelijker is.
vooral het punt vriendinnen en en modieus bij loopt is voor mij heel prettig ze word gelukkig ook door iedereen geaccepteerd en niemand die haar ooit iets aan gedaan heeft zoals bij mij

Ik denk ook al dat ik het achterwegen laat en als ze op bezoek komt dan samen te gaan shoppen en mn moeder maar laat voor wat het is...
Dat ze dr eigen boontjes maar leert doppen ipv alles voor gekauwd te krijgen van notabene dr eigen dochter en er misbruik van maakt zo voelt het voor mij

Bigone dat is ook een gedeelte waar ik dit topic voor gemaakt heb mijn verhaal kwijt kunnen anoniem zodat niemand mij als persoon erop benadeelt

**Geplaatst**: 18-06-13 14:24

Re: Wie kan mij helpen

Geplaatst: 18-06-13 14:24

Je kunt er zelf veel aan doen om het contact met je moeder te minimaliseren, neem een ander telefoonnm, internetadres en geef op je werk door dat ze gesprekken van haar niet doorgeven, je zult je toch wat harder op moeten stellen anders blijf je hangen.

**Geplaatst**: 18-06-13 14:38

Geplaatst: 18-06-13 14:38

Hoi SA123,
ik herken een boel in je verhaal: ook ik ben gepest (in mijn geval voornamelijk op de lagere school) en mijn ouders waren er niet voor mij. Te hard bezig met allerlei ander dingen die voor hen belangrijker waren... (Heel wrang, om dat te moeten constateren.)

En het punt is ook met pesten: in eerste instantie is het een groepsprobleem. Ik bedoel maar: er is geen enkele reden, waarom ze jou moeten hebben, het ligt niet aan jou. Sommige mensen/ sommige groepen gaan helaas raar om met hun agressie - men zoekt een excusez le mot "pispaal". (Okee, sommigen slagen er in, uit die rol te komen, dat wel - maar dus niet iedereen.)

En omdat pesten moeilijk is, dwz. omdat een groepsproces heel veel kanten kent, laten mensnen je met grote regelmaat barsten.

Ik ben om die reden ook bij een eerste lijnspsycholoog weg geggaan: ze snapte er niets van (wilde het snappen).

Maar al is het een groepsprobleem: jij bent degene, die letterlijk en figuurlijk de klappen krijgt.
Waarbij je dus rustig kunt stellen, dat al die mensen die jou laten barsten in feite 'gewoon' meedoen aan het groepsproces: "dat uilskuiken daar, het is haar eigen schuld, het is een gekkekind, doe toch geen moeite voor haar, ze lokt het zelf uit (en ga nog maar een tijdje door)".

Als ik me het werk van Bob van der Meer goed herinner, dan zit aan pesten 4 kanten: het slachtoffer krijgt de schuld, 2e: daar wordt keihard over gezwegen, "dat men dat zo heeft afgesproken" en de pesters gaan steeds verder met hun rotzooi, het groepsproces heeft van zichzelf geen rem. In feite zou je pesten altijd moeten melden, maar dat geldt als vrerraad en wordt (als het bekend wordt) ook weer keihard bestraft (de groep pesters gaat dan de machtsstrijd aan met bijv. die juf, die het wel iets kan schelen). En alles wat jij doet wordt door de groep pesters in hun voordeel uitgelegd: alles wat jij laat zien aan onzekerheid "Ha, zie je wel hoe dom ze is...!" Zodat de spanning bij jou steeds hoger oploopt...
En neutraliteit bestaat niet in dit geheel (wegkijken is partij kiezen: jou laten barsten en de pestkoppen ruimte geven.)

Een hulpverlener, die denkt, dat jij "alleen maar" depressief zou zijn, is volledig ongeschikt. Pesten traumatiseert. (Van een trauma kun je helaas dan wel weer depressief worden, en daar moet op zich ook wel aandacht voor zijn: maar eerst weet hebben van het trauma.)
En uiteraard: een hulpverlener hoort te snappen, wat pesten is, hoe dat gaat (met machtsstrijd, stilzwijgen, dat alles altijd jouw schuld zou zijn, etc.) en wat dat met je doet.

De eerste fase van traumaverwerking gaat over 'weer grip krijgen op je leven'. Dus een psycholoog, die met jou gaat praten over wat zoal macht is, hoe je je op allerlei manieren nare mensen, die macht over jou zouden willen uitoefenen van het lijf kan houden, etc. En als je er voor voelt ga je op karate.
Ook hoort er bij, dat je een aantal technieken kent om stress af te voeren. (De dag na

karateles ga je naar yoga.) Of pak een boek over kruidenkennis - goed, dat je een slaapmiddel hebt op natuurlijke basis!! (Lust je vrouwenmantelthee met een beetje valeriaanwortel er in...? Ik vind kamille niet heel erg lekker, maar wel als er zoethout bij komt en brandnetel.)
Je kunt experimenteren met Bachremedies (ik vind het boekje van Margaret Dudok van Heel erg mooi, het gaat over paarden en honden, maar ook omdat ze niet "schoolfrikt"). Ook in de gesprekken met de psycholoog heeft het zin, als je praat over "wat jou alemaal stress geeft" en wat je daar zoal aan zou kunnen gaan doen - en of je dat nu al durft, of dat dat moet wachten tot de 2e fase.
Ik heb veel gehad aan een cursus touch for health (en uit dezelfde 'stal': de cursus stress release).
En wat ook hoort bij de 1ste fase, is jezelf troosten, moed inspreken, kalmeren als dat aan de orde is en jezelf waarderen - of praten, over waarom dat moeilijk voor je is. (Uiteraard: pesten heeft als centraal thema, "dat jij niet zou deugen", dus op zich niet bang, boos of verdrietig zijn, als dit pas lukt in de 2e fase.)

In die 2e fase ga je de confrontatie aan met de ellende, "gewapend" met wat je allemaal geleerd hebt in de eerste fase. EMDR is hierbij een fantastische techniek: je kunt dan nl. erg snel door alle rotverhalen heen. (Er was een tijd, dat 'verwerken' betekende, alle rotverhalen wel 10x vertellen en nog huiswerk ook: denk na, over wat je allemaal verteld hebt hoe dat voor je voelt, ga rouwen, etc.etc.) Bij emdr hoef je alleen in de kamer van de therapeut hard te weken - en echt alle details uitgebreid vertellen hoeft ook niet.

De 3e fase van een trauma verwerken is, dat je nadenkt over alle sociale vaardigheden, leervaardigheden, schoolvakken etc.etc.etc. die je bent misgelopen door al dit gedoe en dat je dat (al naar gelang je wilt en je het nodig hebt) alsnog ''inhaalt''.
En vooral: de 3e fase is een fase van 'omdraaien'. Tot nu toe ging het over ellende die jou is/was en vooral werd aangedaan: taalkundig passief. (Je had uiteraard als mens je reactie, maar dat zijn RE-acties. Jij had niet het initiatief en niet de verantwoordelijkheid.)
In de 3e fase ligt ook de nadruk op:"Okee, dit is MIJN leven. Hoe wil IK, dat mijn leven er uit gaat zien...? Wat geeft mij energie? Wat is voor mij belangirjk...? Heb ik nieuwe kanten aan mijzelf ontdekt, die ik wil gaan ontwikkelen..? Hoe ga ik dit doen...? (Let wel: dit is een fase!! Geen afsluitend gesprek!)

SA123 schreef:
Ik durf mij niet te uiten in de buitenwereld voor andere mensen ben ik ‘’perfect’’ niemand merkt wat aan mij en iedereen denkt dat ik een sterke vrouw ben, ook ben ik er altijd voor iedereen en weet op veel momenten de juiste adviezen te geven.

Ik ken dit onder de term "overleefster zijn".
De overleefster maakt "hokjes" in haar hoofd, jij sprak over 'afschakelen' en ze gaat door, "alsof" er werkelijk niets aan de hand is. De buitenwereld ziet niets.
Ooit zat ik in een groep, waar we hier over spraken - en er was nogal wat emotie omheen: het is niet zelden, dat psychologen dat hele verschijnsel niet kennen - en dan krijg je van die trieste dingen te horen als "Jij...?! Jij bent zo sterk! Nou moet je niet opeens zielig gaan doen..." - Om uit je vel te springen!!!
(Terwijl 'overleven' in feite normaal gedrag is, voor mensen die geen kant opkunnen met hun ellende.)

PS.: ik las een week terug het boek "het duister dat ons scheidt" van renate Dorrestein. Ten dele gaat het over pesten (ook over een serie ander dingen) en de machteloosheid die je daarbij als kind kunt ervaren.
Op gegeven mijmert een kind:"...en ik keek naar al die volwassenen, op weg naar hun werk, in hun nette, veilige, eenvoudige, overzichtelijke leventjes".
(Meestal lees je dit soort zinnen van mijmerende volwassenen, over "dat kinderen zo'n heerlijk, zorgeloos leventje hebben". Ik mag Renate Dorrestein graag lezen - als de ene na de andere volwassene de vingers niet wil branden aan de problemen waar je mee zit, is zo'n opmerking beslist verfrissend.)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-06-13 15:04

Re: Wie kan mij helpen

Geplaatst door de TopicStarter : 18-06-13 15:04

Bigone ik begrijp je punt maar het is en blijft toch mijn moeder....
Ik kan dr slechts helemaal negeren daarbij weet ze me toch altijd te bereiken al is het niet via via

Janneke2 ik ga vanavond even nog een keer je verhaal lezen als ik er rustig voor kan gaan zitten
Alvast bedankt voor je reactie

Nomineer dit bericht ×