Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-06-13 13:59

Onzeker, verlegen, introvert.. Slecht?

Geplaatst door de TopicStarter : 09-06-13 13:59

Hallo!

Beetje naar aanleiding van ander topic over onzekerheid. Ik ben al mijn hele leven bestempeld als 'verlegen'. Op de basisschool moest ik van de juf naar de hogere klassen om boeken te lenen, zodat ik kon oefenen met durven vragen. En ik vond het verschrikkelijk, stond elke keer weer te trillen als een rietje. Heeft dat oefenen geholpen, nou niet echt. Nog steeds vind ik het vreselijk om dingen te moeten vragen en daarbij anderen te storen. Verschillende keren heb ik problemen gehad door mijn vermeende verlegenheid en werd ik gepusht om iets maar gewoon te doen. Soms ging dat goed en soms ook niet. Het heeft er wel toe geleid dat ik heel lang slecht over mezelf dacht. Als anderen zeiden: 'doe het gewoon, je kunt het wel' dan dacht ik: 'blijkbaar ben ik niet goed want ik kan het niet'.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen muurbloempje. Als ik wil, ben ik het middelpunt van de aandacht. Ik ben ontzettend sociaal, kan meestal met iedereen goed opschieten en kan een enorm feestbeest zijn. Maar ik ben toch een introvert persoon. Ik laat niet graag het achterste van mijn tong zien, gevoelens en emoties houd ik liever voor mezelf en ik wil anderen niet tot last zijn. Voor de mensen die parelli humanilities kennen, ik ben een right brain introvert. Dat houdt in dat ik wel heel emotioneel ben maar dat mijn energie naar binnen gekeerd is.

Wat ik me nou af vraag. Ik heb vrij vaak het idee dat het niet goed is als je introvert bent. Dat mensen zeggen van doe het nou gewoon, zeg gewoon wat je denkt/voelt/vindt etc. En liever vandaag dan morgen. Overigens is dat voor een heel groot deel mijn eigen interpretatie. Nog iets dat bij mij hoort, voor andere mensen denken. En ja dat is een stuk onzekerheid. Ik ben ook onzeker, over heel veel dingen. Maar is dat nou echt zo 'slecht'? Ik denk dat onzekerheid ook iets goeds kan zijn, het zet je tot nadenken. Angst kan een hele positieve emotie zijn (let op het woord kan) als het je helpt om te beseffen wie je bent en wat jij graag wilt doen. Het kan je heel veel over je zelf leren.

Ik maak me er zelf ook schuldig aan. Mensen pushen om iets te doen. Vriendinnen vertel ik altijd van je kunt het wel, je bent goed genoeg etc. Meestal helpt dat niet. Dus waarom doen we het dan nog? Waarom kunnen we niet gewoon accepteren dat iedereen verschillend is en andere dingen moeilijk of eng vind. Dan zouden we gewoon kunnen aanhoren naar iemands verhaal/probleem en diegene steunen. Niet door maar te herhalen dat ze wel goed genoeg zijn maar door te zeggen dat je snapt wat ze bedoelen. Aangeven dat je ze graag wilt helpen als dat nodig is.

Ik vind het leuk om te discussiëren over dit onderwerp omdat ik denk dat het meer begrip kweekt. Zoals gezegd, ik ben introvert en ik vind extraverte mensen vaak maar stom. Heel vaak heb ik het idee dat zij altijd alles voor elkaar krijgen, omdat ze zo aanwezig en uitgaand zijn, omdat ze constant vertellen wat zij willen. (even heel erg generaliserend

). Vaak heb ik dan het idee dat ik net zoals hun moet worden omdat ik anders verdwijn achter al hun lawaai haha. Maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat mijn persoonlijkheid ook heel lastig kan zijn voor uitgesproken mensen. Dat ik bijvoorbeeld snel zeg 'wat jij wilt, ik vind alles goed' of dat ik mezelf terug trek om even op adem te komen en het dan niet leuk vind als iemand zich opdringt om toch maar te praten. Vooral dat het heel moeilijk is om nou eigenlijk te ontdekken wat ik voel omdat ik dat niet echt zeg. En als de laatste druppel dan in de emmer valt kan ik gigantisch ontploffen waarbij alles eruit komt in een soort chaotische woede waarbij de meeste mensen niet meer weten waar ik het nou over heb omdat het al zo lang geleden is.

Even voor de duidelijkheid, ik weet dat ik sommige dingen heb overdreven en dat alles vrij globaal is. Ik heb absoluut niet de bedoeling om andere mensen tegen de schenen te schoppen. Ik wil juist begrip kweken tussen verschillende mensen 'soorten' :')

Ik vind het stuk horsenalities en humanilities van parelli ontzettend interessant en zelf voor niet-paarden mensen een soort must om te leren. Of je nou wel of niet parelli volgt (of ze zelfs heel erg stom vind, dat mag allemaal) ik denk dat het iedereen veel kan leren over zichzelf en over anderen

Dit is de chart voor mensen:

Afbeelding

Ik ben benieuwd

**Geplaatst**: 09-06-13 14:24

Geplaatst: 09-06-13 14:24

Interessant, ik ga dit even volgen. Herken het gevoel, ben zelf een denker, en geen doener, liep daar tijdens mijn opleiding erg tegenaan (omdat de meeste mensen die mijn opleiding doen doeners zijn, en de meeste leraren ook).
Ook ik kreeg het gevoel dat ik niet goed genoeg was, dat ik meer een doener moest zijn. Maar ik heb geleerd dat denker zijn ook veel voordelen heeft, en dat ik nou eenmaal zo ben. Ik probeer er het beste uit te halen. (en ik krijg steeds meer eigenschappen van een doener)
Ik denk dat ik ten diepste ook introvert ben, maar toch ben ik er soms niet helemaal zeker van. Ooit heb ik gehoord dat je kunt 'testen' of je intro- of extravert bent door te bedenken waar je energie van krijgt. Krijg je energie van andere mensen/tussen de mensen zijn (even globaal), dan ben je extravert, krijg je energie van even alleen zijn, dan ben je introvert.

Ik ben benieuwd hoe anderen ernaar kijken, die inderdaad bijvoorbeeld duidelijk extravert zijn.

**Geplaatst**: 09-06-13 14:29

Re: Onzeker, verlegen, introvert.. Slecht?

Geplaatst: 09-06-13 14:29

Ik heb niet je hele OP gelezen. Morgen tentamen dus mag niet op bokt zijn van mezelf :')

Maar ik zag je titel en moest aan deze TED-talk denken.

http://www.youtube.com/watch?v=c0KYU2j0 ... =endscreen

**Geplaatst**: 09-06-13 14:30

Geplaatst: 09-06-13 14:30

Het is net of ik in een spiegel keek, toen jij jezelf beschreef! Wauw, wat ben ik "blij" dat ik een lotgenoot heb. Ik ga volgen.

**Geplaatst**: 09-06-13 14:30

Re: Onzeker, verlegen, introvert.. Slecht?

Geplaatst: 09-06-13 14:30

Interessante vraag

Ik spring heen en weer tussen right-brain introvert (meestal) en extrovert (regelmatig, maar wel extreem).
Twee uitersten die regelmatig lekker clashen.

Wat ik denk, is dat verlegen en onzeker zijn niet verkeerd is, maar dat je er jezelf mee in de weg kan zitten als het introverte te groot wordt.
Immers, hoe vaak heb je iets gedaan waar je heel onzeker en verlegen over was, terwijl het achteraf meeviel?

Te introvert of te extravert zijn is denk ik nooit goed, maar gematigd is er niets mis mee.

Wel merk ik in mijn omgeving dat extroverte mensen soms moeilijk met introverte mensen omgaan. Of nee, dat ik moeilijk met extraverte mensen om kan gaan. Veel vrienden en mijn eigen vriend zijn behoorlijk extravert. Als aan mij gevraagd wordt wat we zullen gaan eten, dan weet ik het nooit. Soms kan ik gewoon niet kiezen, maar als ik al ergens zin in heb, ben ik bang dat het een slecht voorstel is omdat de rest er vast geen zin in heeft. Dan houd ik liever mijn mond, dan dat ik een slecht voorstel doe. Ook al is het onderwerp nog zo onbenullig. Anderen zeggen dan regelmatig dat ik gewoon eens moet zeggen wat ik denk, voel en wil: maar voor mij is het niet zo logisch om dat allemaal maar te delen. Andersom vind ik het vervelend dat de extraverte mensen waar ik mee om ga altijd meteen een mening hebben of meteen scherp uit de hoek komen. In die discussies houd ik snel mijn mond, maar in mijn hoofd doe ik fanatiek mee. Maar omdat ik niet mee wil wedijveren om het krijgen van gelijk, zeg ik maar niets. Dan ben ik maar het stille muisje, maar dat voelt voor mij prettig.

En zo eens in de zoveel tijd wordt het introverte me teveel, en ontplof ik als extravert. Ook niet echt makkelijk voor mensen met wie ik om ga. Ik ben dan niet meer aanwezig dan de gemiddelde mens, maar vergeleken met mijn teruggetrokken houding die ik normaal heb, komt alles dan extra hard aan. Als ik een keer fel 'nee' tegen iemand zeg, schrikken mensen daar soms van omdat ik dat normaal nooit zo laat merken. Terwijl diezelfde 'nee' uit de mond van een ander heel normaal had geklonken.

En natuurlijk is het allemaal niet zo zwart-wit. Ik ben overwegend introvert, maar een heel goede vriendin van mij nog veel meer. Als ik met haar afspreek, merk ik dat ik voor mijn gevoel heel veel energie in haar moet stoppen om haar te 'activeren' (iets ondernemen of kletsen). Dat is voor beide partijen natuurlijk niet leuk: ik kom dan op haar te dwingend over, maar ik voel me machteloos omdat ik het idee heb dat we in doodse stilte tegenover elkaar zullen zitten als ik die energie er niet in stop. Ik kan me voorstellen dat het voor sommige extraverten ook zo voelt als ze met mij omgaan.

Mijn vriend is heel erg extravert, en dat botst ook meer dan af en toe

Maar ik leer er ontzettend veel van. Ik vind het een heel prettige aanvulling en heb dan ook het idee dat ik binnen het introverte spectrum een beetje opschuif naar het extraverte. En dat mag ook wel: ik wil graag het beste van beide werelden. Als je de balans ertussen maar kan vinden.

Mijn moeder zei altijd dat brutale (extraverte) mensen de halve wereld hebben. Dan zeg ik altijd maar: niet brutalen hebben de andere helft

**Geplaatst**: 09-06-13 14:31

Geplaatst: 09-06-13 14:31

Er rijst bij mij meer de vraag waar je bang voor bent. Wat houdt je echt tegen om iets wel te doen? Heb je ook een idee waarom je dit doet? Kijk dan bijv naar je opvoeding of iets wat is gebeurd toen je jong was.

Ik vind het ook niet perse slecht dat je introvert bent, maar misschien is het interessant om te kijken waar het vandaan komt.

**Geplaatst**: 09-06-13 14:32

Geplaatst: 09-06-13 14:32

Ik ben van mening dat ieder mens alles in zich heeft, maar dat iedereen een andere voorkeur heeft om te reageren op bepaalde acties. Ken je http://nl.wikipedia.org/wiki/Myers-Brig ... _Indicator ? Vind het een heel interessant onderwerp. Ik ben een INTJ. Ik snap wel wat je bedoeld, maar zoals je zelf al aangeeft: je kan ook sociaal zijn en in het middelpunt staan. Dat is je extroverte kant die je ook hebt, en daarmee ben je dus niet introvert.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-06-13 14:54

Geplaatst door de TopicStarter : 09-06-13 14:54

Wat leuk dat sommigen zich zo herkennen! Soms voelt het net alsof ik de enige freak ben, maar dat zal wel komen omdat de meeste introverten niet zo aanwezig zijn haha.

@Samir: dat klopt, ik kan op sommige momenten vrij extreem de extraverte kant op gaan. Dat noemen ze bij parelli triggers waardoor je anders bent dan 'normaal'. In de meeste situaties ben ik echter introvert. Edit: wat een leuke link, die kende ik nog niet. Ben nu een beetje aan het bedenken waar ik zou passen. Volgens mij het beste bij: INFP (harmoniezoeker).

@Joolien: ik weet inmiddels vrij goed waar ik bang voor ben (het grote onbekende, niet weten hoe andere mensen gaan reageren) en hoe dat komt. Ik laat me ook niet meer zomaar tegenhouden daardoor omdat ik accepteer dat ik het eng vind maar dan besluit het toch te willen doen. Dat is zeker iets waar bij stil gestaan moet worden. Maar ik denk ook dat het voor een deel los staat van het intro/extraverte. Of zijn de extraverte mensen hier nooit bang om iets te doen?

@Szan: mooi verteld! Ik herken me heel erg in je verhaal. Heb je ook dat je in grotere groepen nog stiller wordt? De balans vinden is inderdaad het grote toverwoord, maar ik heb gewoon soms het idee dat extravert zijn als beter gezien wordt (door bijvoorbeeld werkgevers). En ik zie dat graag ontkracht worden door bokt haha.

**Geplaatst**: 09-06-13 15:04

Geplaatst: 09-06-13 15:04

Hoi TS,
Ik herken mijzelf echt 100% in jouw verhaal, ik ben echt precies hetzelfde. Word ook vaak gepushed door vrienden en vriendinnen, ouders, docenten... Maar dat werkt niet, ik ben nog steeds hetzelfde als 5 jaar geleden. Op mijn opleiding is bijna iedereen extrovert, waardoor ik mijzelf soms wel minder voel als de rest, terwijl m'n resultaten wel goed zijn.
Veel mensen vragen bij mij ook waar het vandaan komt, maar ik ben nooit gepest oid, ik heb zelf geen idee. Gewoon karakter denk ik, maar grappig om te lezen dat iemand zo identiek aan mij is qua karakter, ben nog nooit zo iemand tegen gekomen. Bij die chart schommel ik tussen left en right brain introvert, maar trek meer naar left brain toe.

**Geplaatst**: 09-06-13 15:09

Geplaatst: 09-06-13 15:09

Oh, ik snap je precies! Had laatst zo'n test gedaan, kwam er INFJ uit, staat er ook nog eens bij dat maar 1% van de gehele populatie INFJ is, heb ik weer :')

**Geplaatst**: 09-06-13 15:14

Geplaatst: 09-06-13 15:14

Ik heb je hele verhaal nog niet gelezen, zal ik vanavond even doen als ik de tijd heb

Ik wil nu wel alvast even kort reageren.

In ieder geval is introvert zijn niet slecht. Zo heeft iedereen een andere persoonlijkheid met andere karaktereigenschappen. Het heeft te maken met hoe je met bepaalde gebeurtenissen om gaat en hoe je je dus uit. Jij doet dat op een andere manier dan een extravert persoon dat zou doen (wat ook nadelen kan hebben).

Zelf ben ik ook vrij introvert, maar met de jaren ben ik wel zelfverzekerder geworden. Dus het is niet per se zo dat introversie gelijk staat aan onzekerheid. En onzekerheid kan daarentegen wel in je nadeel gaan werken, maar daar kan je gelukkig iets aan doen.

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 09-06-13 15:25, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 09-06-13 15:23

Re: Onzeker, verlegen, introvert.. Slecht?

Geplaatst: 09-06-13 15:23

Ik vind verlegen zijn, absoluut niet iets 'slechts.' Ik vind dat een beetje bescheiden/verlegenheid de mens juist siert.

Als je er zelf last van hebt, is dit natuurlijk wel heel vervelend en is een stap richting eraf komen misschien groot, maar zeker niet onmogelijk.

**Geplaatst**: 09-06-13 15:28

Geplaatst: 09-06-13 15:28

Toen je jezelf omschreef, moest ik meteen heel erg aan mijn vriend denken. Hij is ook een echte RBI. Zelf zit ik tussen LBI en LBE in; ik wil zaken gedaan krijgen, en werk altijd volgens zeer gestructureerde en precieze planningen. Omdat ik altijd resultaatsgericht ben én met van die maniakale planningen werk, kan ik dominant overkomen ('Als je het nou ZO doet, dan zijn we klaar - en ja het is de beste manier, want ik heb er zeer uitgebreid over nagedacht') - wat een fijn persoon klink ik toch

Net door mijn LBI-kant kan ik ook gerust zwijgen tijdens een discussie en ik weet hoe irritant het voor mensen is om continu je mening te verkondigen. Dus doe ik het enkel bij personen van wie ik weet dat ze objectief blijven tijdens de discussie en alles achter zich kunnen laten wanneer de discussie over is

Ik kan heel goed aan smalltalk doen, heb er geen probleem mee om vreemden aan te spreken, maar toch ben ik heel vaak graag gewoon alleen, of met een heel klein groepje.

In het begin was het heel erg zoeken hoe ik moest communiceren met mijn vriend. Ik vond het heel moeilijk om te begrijpen waarom hij altijd zo treuzelde wanneer we vb een taak hadden of moesten studeren; met mijn maniakale planning was ik al klaar vooraleer hij wist hoe te beginnen. Of mensen aanspreken, dat moest ik standaard doen, en dan nog deed hij bijna in zijn broek en piepte hij in mijn oor dat hij echt wat meters verder wilde gaan staan, want dat hij 'bang' werd. Nu proberen we een middenweg te zoeken: ik geef hem voldoende tijd voor zichzelf en zijn eigen gedachten, en hij houdt zich bij het studeren (bijvoorbeeld) aan mijn planningen, die lekker rustig zijn en aangepast aan zijn tempo. In plaats van te zeggen 'stel je toch niet zo aan, spreek die persoon nu toch gewoon aan!', doe ik al dat soort zaken, en beloof ik hem dat het heus niet eng zal worden. In ruil daarvoor 'oefent' hij soms uit zichzelf, want tja eens we beiden gaan werken kan ik zijn contacten niet meer onderhouden

Het meest irritante aan hoe andere mensen met mijn vriend omgaan, is de manier waarop ze naar hem kijken en over hem denken. Als ik aan mijn vriend denk, denk ik aan iemand die betere vriendschapsbanden heeft dan ik, en echt tot bloei komt in zijn kleine selecte clubje. We doen gekke dingen samen, en net door zijn hekel aan dingen plannen en zijn 'we zien wel'-mentaliteit maken we superleuke dingen mee (en leer ik dan weer het plannen en resultaatsgerichte denken van me af te schuiven). Ik zie mijn vriend absoluut niet als een introvert persoon. Net doordat ik ook niet meer vraag naar 'wat is jouw mening over X of Y', zal hij uit zichzelf geneigd zijn het met mij te delen. Ook wanneer hij volgens andere mensen zijn mening niet geeft, zie ik natuurlijk wel hoe hij er over denkt, hij zegt het gewoon niet luidop

Andere mensen die mijn vriend niet zo goed kennen, die doen dan weer alsof hij een stil knulletje is, die er maar wat bij zit, en stijf is, en niet voor zichzelf op komt maar gewoon zwijgt. En daar erger ik me werkelijk te pletter aan

Volgens mij kan het immers niet de bedoeling zijn om onophoudelijk je mening over van alles en nog wat te geven, als een soort van diarree aan emoties die geventileerd wordt. Ik vind het net very gentleman van mijn vriend dat hij zich eerder gereserveerd gedraagt in een groot gezelschap.

Het enige wat ik soms voor mijn vriend vervelend vind, is dat hij werkelijk 'bang' is om dingen te vragen van mensen, en helaas is dat soms in het latere beroepsleven soms noodzakelijk. Maar ook dat gaat met het jaar beter, door met paarden te werken wordt hij steeds zelfbewuster en moet hij soms ook dingen ondernemen (vb bellen naar de dierenarts, iets vragen aan de man in de paardenwinkel etc). En daardoor weet ik dat hij later ook wel prima zijn plan zal kunnen trekken

Het is gewoon nog al kortzichtig hoe sommige extroverte mensen al gauw alle facetten van introverte types over één en dezelfde kam scheren. Alsof je wel extrovert en luidlachs door het leven zou moeten gaan om succesvol te zijn - wat klinkklare onzin is.

**Geplaatst**: 09-06-13 15:38

Re: Onzeker, verlegen, introvert.. Slecht?

Geplaatst: 09-06-13 15:38

Joolien schreef:
Er rijst bij mij meer de vraag waar je bang voor bent. Wat houdt je echt tegen om iets wel te doen? Heb je ook een idee waarom je dit doet? Kijk dan bijv naar je opvoeding of iets wat is gebeurd toen je jong was.

Ik vind het ook niet perse slecht dat je introvert bent, maar misschien is het interessant om te kijken waar het vandaan komt.

Dat is heel simpel en eigenlijk helemaal niet zo interessant: mijn DNA.

Ik vind dat je het hier een beetje poneert alsof het een afwijking is of een gevolg van iets, terwijl het vaak "gewoon" een karaktereigenschap is, die niet per definitie ergens aan gekoppeld is of gelijk staat aan antisociaal, communicatief niet vaardig en teruggetrokken, wat sommige mensen wel schijnen te denken.

Mijn zusje is, doordat ze jonger is, wat minder avontuurlijk opgegroeid dan ik, maar wel een stuk meer outgoing, brutaler en spraakzamer. Ik kijk liever de kat uit de boom en zeg niets als ik niets nuttigs te zeggen heb, tenzij ik iemand echt goed ken en ik me op m'n gemak voel. Ik ben een denker, zij een doener en daar is niets mis mee, zolang je er zelf geen hinder aan ondervindt. Pushen werkt alleen maar averechts en geeft eigenlijk alleen maar het signaal 'je bent niet goed (genoeg) zoals je bent' af, met onzekerheid als resultaat, terwijl ik helemaal niet onzeker (meer) ben. Dat laatste proef ik ook een beetje uit jouw post.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-06-13 15:40

Geplaatst door de TopicStarter : 09-06-13 15:40

Overigens, de chart die ik heb neergezet is de 'negatieve' variant. Meestal is het makkelijker om jezelf daar in te herkennen. Maar er is ergens ook een positieve variant, want elke persoonlijkheid heeft ook hele goede dingen te bieden

Marleen_88: ik ben het met je eens dat bescheidenheid een groot goed is. Verlegenheid is echter niet het zelfde als introvert zijn. Ik was verlegen/zeer onzeker, daar heb ik mee leren omgaan. Introvert zal ik echter altijd blijven omdat ik nou eenmaal zo ben. Ik vind het heerlijk om alleen te zijn en een boek te lezen. Er gaan weken, zelfs maanden voorbij, waarin ik mijn vrienden helemaal niet zie of spreek. Als ik met mijn paard bezig ben doe ik dat het allerliefst alleen. Dat betekend niet dat ik bang ben voor sociaal contact, maar dat ik energie krijg van alleen zijn. In grote groepen mensen verkeren kost mij juist energie, hoe leuk het ook is. Als er iets gebeurt trek ik me terug om er in alle rust over na te denken, terwijl een extravert persoon waarschijnlijk erover gaat praten (right brain) of dingen regelen (left).

xJess: wat grappig dat je nog nooit een andere introverte persoon bent tegen gekomen. Ik zie er vrij veel, maar ook wel die zich anders voordoen. Wat ik dus ook jaren heb gedaan. Je bent in ieder geval goed zoals je bent

**Geplaatst**: 09-06-13 15:40

Geplaatst: 09-06-13 15:40

Intoversie is inderdaad gewoon een eigenschap van je persoonlijkheid. Dus het heeft er niks mee te maken of het ergens vandaan komt. Onzekerheid kan wel 'ergens vandaan komen'.
Precies zoals Summerly het zegt dus.

**Geplaatst**: 09-06-13 15:52

Geplaatst: 09-06-13 15:52

Sentido schreef:
xJess: wat grappig dat je nog nooit een andere introverte persoon bent tegen gekomen. Ik zie er vrij veel, maar ook wel die zich anders voordoen. Wat ik dus ook jaren heb gedaan. Je bent in ieder geval goed zoals je bent

Nee, veel van mijn vrienden en vriendinnen zijn eigenlijk vrij extrovert, best apart eigenlijk. En tuurlijk kom ik wel eens een introvert iemand tegen, maar nooit iemand die precies hetzelfde is als ik, zoals jij in je OP beschrijft. Of misschien wel zo is, maar het niet laat zien, ik probeer het zelf ook zo veel mogelijk te verschuilen.

**Geplaatst**: 09-06-13 15:58

Re: Onzeker, verlegen, introvert.. Slecht?

Geplaatst: 09-06-13 15:58

Summerly, ik heb het ook over de onzekerheid, niet over het introverte. Alleen wanneer je er echt last van hebt in je dagelijks leven is het misschien waardevol om eens verder te kijken maar anders kun je er prima mee leven.

**Geplaatst**: 09-06-13 16:02

Geplaatst: 09-06-13 16:02

_Summerly_ schreef:
Joolien schreef:
Er rijst bij mij meer de vraag waar je bang voor bent. Wat houdt je echt tegen om iets wel te doen? Heb je ook een idee waarom je dit doet? Kijk dan bijv naar je opvoeding of iets wat is gebeurd toen je jong was.

Ik vind het ook niet perse slecht dat je introvert bent, maar misschien is het interessant om te kijken waar het vandaan komt.
Dat is heel simpel en eigenlijk helemaal niet zo interessant: mijn DNA. Ik vind dat je het hier een beetje poneert alsof het een afwijking is of een gevolg van iets, terwijl het vaak "gewoon" een karaktereigenschap is, die niet per definitie ergens aan gekoppeld is of gelijk staat aan antisociaal, communicatief niet vaardig en teruggetrokken, wat sommige mensen wel schijnen te denken.

$_/-\o_$

Mooi verwoord!

Laatst bijgewerkt door Joosiien op 09-06-13 16:03, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-06-13 16:03

Geplaatst door de TopicStarter : 09-06-13 16:03

Heb het filmpje nu gezien van Rommie, erg mooi verhaal. Heel herkenbaar

Bhriseis: geweldig hoe jij met je vriend om gaat! (klinkt een beetje stom zo haha) Kan erg goed snappen dat het lastig is, voor beide partijen maar als je elkaar ruimte geeft kun je daar beide van leren.

**Geplaatst**: 09-06-13 16:05

Geplaatst: 09-06-13 16:05

Joolien schreef:
Summerly, ik heb het ook over de onzekerheid, niet over het introverte. Alleen wanneer je er echt last van hebt in je dagelijks leven is het misschien waardevol om eens verder te kijken maar anders kun je er prima mee leven.

Ik merk juist dat de personen zelf er mee kunnen leven, maar dat anderen (en dan idd voornamelijk extraverte personen) hier niet mee om kunnen. Die zien onzekerheid/introvert zijn als iets wat "genezen" moet worden.

**Geplaatst**: 09-06-13 16:07

Geplaatst: 09-06-13 16:07

Gini schreef:
Joolien schreef:
Summerly, ik heb het ook over de onzekerheid, niet over het introverte. Alleen wanneer je er echt last van hebt in je dagelijks leven is het misschien waardevol om eens verder te kijken maar anders kun je er prima mee leven.

Ik merk juist dat de personen zelf er mee kunnen leven, maar dat anderen (en dan idd voornamelijk extraverte personen) hier niet mee om kunnen. Die zien onzekerheid/introvert zijn als iets wat "genezen" moet worden.

Klopt naar mijn idee helemaal.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-06-13 16:15

Re: Onzeker, verlegen, introvert.. Slecht?

Geplaatst door de TopicStarter : 09-06-13 16:15

Ik denk dat Joolien in deze doelt op echte sociale angst. Dat je in huis zit te bibberen omdat je met vrienden hebt afgesproken en niet durft. Of dat je altijd maar thuis blijft uit angst. In die zin dat je de angst je leven laat overnemen. Er zit verschil tussen. Het probleem is in mijn ogen alleen dat introverte mensen vaak gezien worden, door extraverte mensen maar ook door zichzelf, als verlegen en bang. Terwijl we dat niet per definitie zijn. 'Wij' hebben alleen meer moeite met uitgaand te zijn en trekken ons liever in een stil hoekje terug. Volgens mij kunnen extraverte mensen ook sociale angst hebben, hoe dat zich uit weet ik niet, misschien gaan die hun angst wel overschreeuwen.

**Geplaatst**: 09-06-13 16:16

Geplaatst: 09-06-13 16:16

Een leuk artikel over de kenmerken van introverten en extraverten

Ik ben mij nooit zo bewust geweest van introvert of extrovert zijn, totdat ik een stage ging doen waarbij er heel erg de nadruk kwam te liggen op extrovert en introvert zijn.
Waarbij ik zelf het gevoel kreeg dat extrovert in dit geval als positief bestempeld werd en introvert als negatief.

**Geplaatst**: 09-06-13 16:46

Re: Onzeker, verlegen, introvert.. Slecht?

Geplaatst: 09-06-13 16:46

Wat een interessant topic! Er komen echt hele leuke afbeeldingen en artikelen voorbij!

Sentido, ik ben wel eens benieuwd naar de positieve variant.
Wat betreft dat Parelliplaatje; gaaf, die had ik nog nooit gezien. Ik weet ook niet zo goed waar ik mezelf moet plaatsen, maar ik denk dat ik mezelf het meeste herken in die rechtsonder.

Ik herken een deel van je verhaal inderdaad, maar niet alles. Ik denk wel dat ik ook introvert ben (zeker na het lezen van het artikel van Joolien), maar misschien toch weer minder? Of misschien zijn er gewoon andere dingen in mijn karakter die maken dat ik toch niet alles hetzelfde heb. Een deel ook wel hoor. (:
Nu moet ik wel zeggen dat dat "pushen" soms wel werkt. Aan de ene kant legt het een druk op als mensen mij vertellen dat ik iets kan, terwijl ik zelf geloof van niet. Aan de andere kant kan het je ook helpen.. "Als zij geloven dat ik het kan, zal het wel zo zijn en moet ik het maar gewoon doen." Soms lukken dingen na zo'n gedachte ook wel, en dan heeft het toch geholpen dat mensen pushen. Maar het ligt er natuurlijk heel erg aan op welke manier. Op mijn werk zijn een aantal mensen (die volgens mij zelf ook introvert zijn) die me rustig mogen overtuigen van iets anders dan ik zelf denk. Maar zij leggen me geen mening op.
Er zijn ook mensen die proberen mijn hele leven in te vullen, en die mensen kan ik echt niet uitstaan. Dat zijn vaak wel extraverte types, maar volgens mij komt het meer door hun gedrag dat ik ze niet uit kan staan dan of ze nu introvert of extravert zijn.

Nu moet ik wel zeggen dat ik vroeger introverter was, en nu een klein beetje meer extravert. Denk dat dat door mijn werk komt. Daar zijn een aantal mensen die mij echt lijken te begrijpen, en die het in me naar boven halen om toch wat meer van mezelf te laten zien. Ze zullen er daar ook nooit misbruik van maken.

Nomineer dit bericht ×