Geplaatst 
Na aanleiding van vele topics gelezen te hebben en daar ook de reacties en adviezen gelezen hebben, waarvan ik erg onder de indruk was, ga ik nu toch mijn verhaal ook maar eens neerzetten.
Ik zal eerst mijn thuissituatie uitleggen, ik ben 17 jaar en ik woon met mijn moeder, stiefvader, oudere broer en een jong halfzusje. Ik zit nog op 2 dagen op school en 30 uur stage, hiernaast werk ik nog 15,5uur. Mijn moeder en stiefvader gaan mijn hele leven lang al met elkaar en hij is zo'n 5 jaar geleden bij ons ingetrokken. Mijn echte 'vader' in het verhaal is heel ingewikkeld, hij heeft zowel mij als mijn broer nooit erkend als vader, onze vader staat onbekend en daardoor kunnen wij dit ook nooit met zekerheid zeggen, mijn moeder en 'vader' zijn bij elkaar weggegaan voordat ik geboren werd, hoe en wat kan ik niet vertellen, omdat ik er niet bij was. Toch zal dit het grootste vraagteken in mijn leven blijven.
Maar nu mijn verhaal. In mijn ponytijd ging ik altijd met mijn moeder op concoursen, reed op hoog niveau en hadden er altijd erg veel plezier in. Die pony is een paar jaar geleden verkocht, omdat ik er te groot voor werd. Mijn zusje werd een jaar daarvoor geboren (ongepland) en sinds die tijd zijn mijn moeder en ik erg uit elkaar gegroeid, alle aandacht die ik kreeg voordat mijn zusje geboren werd, was weg, alle energie en aandacht ging naar mijn zusje en daardoor voelde ik me buitengesloten en onnodig, ik had het er erg moeilijk mee. In die tijd huilde ik veel, ik miste m'n moeder, ik at heel weinig tot niks en was op het laatst nog maar 43 kg (1.70m) en was behoorlijk depressief. Ik heb geprobeerd met m'n moeder te praten, maar helaas heeft dit niks mogen opbrengen, volgens haar stelde ik me aan, nou ok, maar nog steeds heb ik het erg nog heel moeilijk. Ik schreeuwde altijd dat ik graag een zusje wou, maar nu, ik weet niet zo goed wat ik er nog van moet vinden. Ik vind mijn zusje hartstikke leuk, weliswaar erg verwend, maar ach dat was ik ook, maar zij is wél de oorzaak van mijn probleem, maar ik kan het haar niet kwalijk nemen, zij kan hier niks aan doen. Helaas krijg ik van veel dingen de schuld en krijgt zij nu alle aandacht en word ik (voor mijn gevoel) aan de kant gezet.
Ik had heel af en toe 's contact met mijn 'vader', nadat mijn pony was verkocht kwam hij op het geniale idee om een Fries te kopen, hij wou altijd graag een Fries en op dat moment was ik paardloos, zo gezegd, zo gedaan, prachtig paard gekocht waar ik erg blij mee was, op het begin heel moeilijk, later was het m'n beste vriendje. M'n 'vader' is toen dichterbij ons en de stal komen wonen. Erg leuk gehad, hij was veel op stal te vinden en we gingen samen met vriendinnen van mij naar wedstrijden, het bos etc, onze band groeide (dacht ik). Op een gegeven moment kreeg m'n paard koliek, m'n 'vader' had alleen maar verstand van koeien en hij vond het onzin een DA te bellen, uiteindelijk een DA gebeld, maar dit heeft veel te lang geduurd. DA erbij en werden naar de kliniek gestuurd, hij is hier geopereerd, maar is tijdens de operatie afgespoten omdat z'n darm geknapt was.. Heel erg veel verdriet, m'n maatje waar ik zo'n goeie band mee op had gebouwd, m'n wereld stortte in. Daarna heb ik m'n 2 jarige maar naar stal gehaald (deze had ik in m'n pony tijd ook al, gekocht als veulen), zodat ik met hem aan de slag kon als afleiding. Op een dag begon mijn 'vader' sms'jes te sturen naar een vriendinnetje (15 toen) van me, met onder andere: ik vind je leuk, wil je een keer met me afspreken? Na een behoorlijk aantal keer heeft ze dit tegen haar ouders gezegd, ze heeft toen haar pony bij die stal weggehaald, omdat ze wel altijd langs zijn huis moest fietsen en dat wouden haar ouders niet meer. Ook heeft hij dit naar nog een vriendin van me gestuurd, zij was al wat ouder en heeft er verder niks mee gedaan. Uiteindelijk zijn er nog meer weggegaan vanwege hem. Omdat het met mij niet zo goed ging, ben ik een tijdje bij vriendinnen ingetrokken en heb toen mijn paard meegenomen. De stalling waar ik altijd 8 jaar lang heb gestaan is toen gesloten, wat me emotioneel heel erg raakte, omdat iedereen op het laatst vertrok. Volgens mij heeft hij dat paard gekocht en is hij dichterbij gaan wonen vanwege dat vriendinnetje van mij, het bleek achteraf al anderhalf jaar te spelen.
Mijn 'vader' stuurde me op m'n 16e verjaardag allemaal rare berichtjes, over zoals dat wij zijn kinderen niet zijn, dat hij zelfmoord wou plegen etc, hij wou geen hulp van niemand, dus dat heb ik hem ook niet aangeboden, onze band was inmiddels ook al naar de filistijnen. Daarna nog erg weinig contact met hem gehad en nu nog steeds niet, hooguit SMS contact, maar dat houd bij 1 keer in de maand ook wel op.
Gezien alle stress en problemen die ik heb gehad en die ik nog steeds heb heb ik ook hele rare dingen gedaan, zoals drank en drugs gezien, maar ook seksueel. Ben veel met mannen het bed ingedoken, zodat ik opviel bij iedereen (dit gebeurde alleen wanneer ik veel gedronken had). Ik ben sociaal erg achteruit gegaan, omdat ik niemand meer durf te vertrouwen, als ik niet eens m'n eigen ouders kan vertrouwen, wie dan wel.. Doordat m'n zelfvertrouwen 0,0 was en nog steeds is, ging ik stoer doen voor mijn vrienden/vriendinnen, ik deed dingen die niet goed waren en die ik ook besefte, maar toch deed ik het om op te vallen, aandacht te krijgen. Ik doe zóveel dingen om aandacht te krijgen, wat 9 van de 10 keer negatieve aandacht is door de foute dingen, ik heb gewoon aandacht tekort en dat geef ik ook toe.
Op m'n 14e heb ik een jaar een relatie gehad met een jongen, ik was wel gek op hem, maar hij heeft me zoveel gedwongen en misbruikt, kan ik het zo noemen? Sex tegen je zin in.. Hierdoor ben ik op seksueel gebied erg angstig, ik vind het allemaal maar eng en raak in paniek..
Gezien ik er zo'n 5 jaar geleden al achter kwam dat ik bi seksueel ben, durf ik er nu pas heel rustig voor uit te komen, er zijn nog maar een aantal die het van me weten, maar toch blijf ik het eng vinden. Ik heb een aantal keer meegemaakt dat ik een vrouw wel leuk vond, maar ik kon er niks mee. Ik heb nog nooit eerder een relatie gehad met een vrouw, maar wel meerdere keren gevoelens.
Ik heb vrij weinig tijd om leuke dingen te doen met vrienden/vriendinnen. Avondje stappen zit er voor mij niet in, ik werk het hele weekend van s'ochtens vroeg tot s'avonds laat, doordeweeks ben ik s'avonds (gelukkig) wel vrij, maar dan ben ik te moe om iets te doen, mijn energie is dan echt op.. Mijn weken zien er iedere week weer hetzelfde uit.
Ik voel me vaak zó alleen, zo in de steek gelaten, ben ik onnodig? Soms vraag ik me wel af wat ik hier nog doe, ik heb geen plezier meer in mijn leven, niet zoals het nu gaat, volgens mij mist niemand me.. Er is niemand die ik nog durf te vertrouwen of om m'n verhaal te doen. Ik heb een muur om me heen gebouwd en ik houd alles voor mezelf, alle problemen, frustraties en stress hopen zich op en dit uit tot veel huilbuien en woedeaanvallen. Ik slaap slecht, op school en op m'n werk kan ik me niet concentreren doordat het heel druk is in m'n hoofd. Ik voel me nog steeds erg depressief. Ik kan eten wat ik wil, maar door alle stress val ik net zo hard weer af. Ik ben er inmiddels klaar mee, ik wil gewoon weer leven! Ik wil het leven weer zien zoals het moet, met lol en plezier!
Respect voor het lezen van m'n hele verhaal, ik moest het gewoon even kwijt, alles stapelt zich op en uiteindelijk ontplof je gewoon.. Dit zet ik hier niet neer om aandacht te trekken, maar om adviezen te vragen.
Je zal me ook héééél zelden zien wenen vb. Geloof niet dat ik dat nog kan 
+ het ER
Ik verwacht dat zij mij hier mij wel willen helpen en me hier wel doorheen krijgen. Het geeft me nu al een stuk meer rust dat ik ze het heb gestuurd.