Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-05-13 18:51

ik weet niet meer hoe nu verder

Geplaatst door de TopicStarter : 15-05-13 18:51

lieve allemaal,
ik wil jullie om je hulp vragen omdat ik er zelf niet meer uitkom. Dit is een goedgekeurd schaduwaccount. Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, want voor mijn gevoel is mijn leven altijd al een puinhoopje geweest. Helaas zie ik de dingen steeds minder rooskleurig, en waar ik vroeger dacht dat ik mezelf terug kon vinden door er heel hard aan te werken ben ik tot de conclusie gekomen dat ik niet zo goed meer weet hoe ik verder moet.

Mijn ouders zijn gescheiden ( met een boel gedoe en veel ruzies ) toen ik nog klein was. Ik ben daarna met mijn oudere zus bij mijn moeder gaan wonen die toen zelf amper het hoofd boven water kon houden. Haar zoektocht naar haar eigen geluk zorgde ervoor dat wij op een tweede plek kwamen en niet de zorg en aandacht kregen die we verdiende.
Hierdoor was ik anders dan de rest en werd ik ook nog eens gepest op school. Hoewel ik dat altijd wel een plekje heb kunnen geven en er geen heel groot drama van wil maken, heeft het denk ik wel invloed op de persoon die ik nu ben en de problemen die ik nu heb.

Uiteindelijk is mijn moeder ( ik denk vrij impulsief ) hertrouwd wat meerdere gezinsleden ( een oudere stiefbroer en een jonger stiefzusje ) met zich meebracht en ook meerdere problemen. Zo speelde er verslavingsproblematiek binnen ons gezin en daar stonden we allemaal erg machteloos tegenover omdat diegene zich niet wilde laten helpen en wij het niet konden en het heel erg vonden om te zien hoe diegene steeds verder de afgrond inraakte.
Dit had héél veel invloed op mijn moeder want die had het erg zwaar met de situatie. Inmiddels zat ik op de middelbare school en mijn moeder werd steeds agressiever, totdat ik zo bang was dat ik bijna niet meer naar huis durfte. Ik heb daar nooit met iemand over durfen praten omdat ik al in huilen uitbarstte als ik er alleen al aan dacht, dus het kwam simpelweg nooit zover dat ik er over kon praten. Daarnaast was ik natuurlijk ook nog bang dat het in mijn hoofd erger was dan in werkelijkheid.
Omdat ik er niet over kon praten, probeerde ik ( besef ik tegenwoordig) mijn problemen te anders kenbaar te maken. Dat deed ik door mezelf uit te hongeren ( wat eetbuien tot geolg had), te spugen, en te automutileren enzo. Ik wil niet doen alsof het me overkomen is, want met mijn verstand gezien wist ik dat het slecht was wat ik deed en had ik kunnen stoppen... Maar mijn verstand kon mijn gevoel niet overheersen toendertijd waardoor ik van mijn 11e t/m 18e eetproblemen heb gehad. Ook dat heeft mijn ontwikkeling behoorlijk tegengehouden denk ik, want in mijn hoofd was niet veel ruimte meer voor andere dingen dan eten, dik zijn etc. Dat was letterlijk waar ik mee op stond en mee naar bed ging. Het gaat nu wel een stuk beter, maar ik heb wel overgewicht aan mijn eetbuien overgehouden en dat vind ik natuurlijk heel vervelend en dat is ook niet echt goed voor mijn zelfvertrouwen.

Uiteindelijk ben ik een beetje in mijn eigen wereldje terecht gekomen en vertrouwde ik niemand meer. Ik werd heel passief, verwaarloosde school omdat ik me niet meer kon concentreren, had geen vrienden meer, en uiteindelijk zakte ik steeds dieper weg in de ellende. Toen ik uiteindelijk niet meer naar school kon (heb een half jaar thuis gezeten ) omdat mijn school niet meer wist wat ze met mij moesten was het dieptepunt wel bereikt en besloot ik dingen maat anders aan te gaan pakken, maar ik voelde me erg in de steek gelaten door mijn ouders, vrienden, docenten en eigenlijk iedereen.
Ik heb op een andere school mijn diploma gehaald, ben gestopt met destructief lijnen, en heb altijd geprobeerd om onder de mensen te blijven.

Zo'n 5 maanden geleden is ook nog eens een gezinslid die erg dicht bij me stond onverwachts overleden. Ik was toen net een week het huis uit, en was helemaal alleen toen ik het hoorde. Dat was een erg heftige situatie... Ik weet niet echt of ik het me nog niet helemaal besef, of dat ik het al verwerkt heb. Maar soms, helemaal als ik me niet zo lekker voel dan tollen alle gebeurtenissen door mijn hoofd en dan ben ik zo gefrustreerd omdat het gebeurd is.... Ook is mijn gezondheid niet optimaal de laatste tijd, en dat is ook niet erg prettig...

uiteindelijk heb ik echt wel stappen gemaakt en geprobeerd aan mezelf te werken, maar ik kom er niet echt uit. Ik heb wel eens met een psycholoog gepraat ( onder druk van school ) maar dat vond ik niet zo prettig en voor vervolgsessies moest ik een afspraak maken met de huisarts wat ik niet durfte en dus nooit gedaan heb.
Maar inmiddels besef ik dat er dingen zijn die ik niet zelf op kan lossen. Hoewel mijn moeder tegenwoordig wel lief doet, voel ik nog steeds erg veel wrok tegenover haar wat ervoor zorgt dat ik in een soort constante tweestrijd ben en dat is heel vermoeiend.
Daarnaast, en dit is het grootste probleem, vertrouw ik mensen niet meer. Ik ben heel erg gesloten en zou mezelf het liefst de hele dag opsluiten in kijn zolderkamertje omdat ik het gevoel heb dat iedereen een hekel aan me heeft. Ik weet dat dat niets oplost dus blijf ik sociale situaties wel opzoeken... Maar als ik met vreemde mensen praat en ik moet iets over mezelf vertellen klap ik volledig dicht en ga ik stotteren enzo, wat het alleen maar erger maakt. Ik kan daarom met niemand echt contact maken, hoewel ik het echt probeer, en alle contacten die ik heb zijn superoppervlakkig. Omdat het altijd zo ongemakkelijk is wordt mijn sociale angst alleen maar groter en dat belemmert me heel erg in zo ongeveer alles wat ik doe, ookal probeer ik sociale dingen wel te blijven doen.. Maar ik kan er niet echt van genieten en ik zet mezelf alleen maar voor schut,
Het vervelende is alleen... Dat ik daar ook niet echt over kan praten. Soms (best vaak) denk ik dat het echt wel beter zou zijn om hulp te vragen, omdat het me echt ongelukkig maakt. Maar ik zou niet weten aan wie... En daarnaast als ik me voor neem er iets over te zeggen... Dan zegt mijn mond altijd hele andere dingen dan ik denk

namelijk dat het echt supergoed met me gaat, terwijl dat vaak alleen maar uiterlijke schijn is, ik houd iedereen voor de gek zonder dat ik dat eigenlijk wil...
Daarnaast denk ik niet echt dat ik mijn eigen bijdrage zou kunnen betalen, mocht ik ooit op het punt komen naar een psycholoog te gaan. Maar daar zou mss wel een oplossing voor te bedenken zijn als ik uberhaupt iemand om hulp zou kunnen vragen.
Dit topic is al een hele stap eigenlijk...

en ik weet niet of ik er iets mee opschiet... Maar wie weet is er hier iemand die kan helpen/adviseren richting de volgende stap in de goede richting. Heel erg bedankt voor het lezen van dit lange verhaal iig!

liefs, knorrie

**Geplaatst**: 15-05-13 20:36

Re: ik weet niet meer hoe nu verder

Geplaatst: 15-05-13 20:36

Jeetje wat rot voor je! Ik heb geen flauw idee wat je moet doen, maar ik wens je wel heel veel sterkte! :(:)

**Geplaatst**: 15-05-13 20:39

Re: ik weet niet meer hoe nu verder

Geplaatst: 15-05-13 20:39

Wat een heftige periode heb je achter de rug!
Knap dat je het allemaal zo op 'papier' krijgt, mijn ervaring is dat dat soms al helpt - Dingen van je af schrijven. Is een coach misschien iets voor je? Iemand die je als vertrouwenspersoon kan gebruiken, dingen van je af kunt praten en misschien manieren kunt vinden voor jezelf, handvatten om verder te kunnen?
Sterkte in ieder geval!

**Geplaatst**: 15-05-13 20:50

Geplaatst: 15-05-13 20:50

Ook al kun je het niet zeggen, je kan het in ieder geval wel op papier zetten, dat is al knap, ben je toch je verhaal kwijt.
Probeer anders eens een soort van dagboek bij te houden, dan schrijf je het in ieder geval van je af.
Probeer je moeder eens te zeggen dat je haar al die jaren erg gemist hebt en blij bent dat ze er weer is.
Misschien praat je dan wel makkelijker met haar?
Je eetprobleem, heeft gewoon te maken met je leeftijd van dat moment en situatie, jij wilde graag aandacht maar kreeg het niet, dan maar op een negatieve manier, aandacht is aandacht.
Ik denk dat, door alles wat er met je gebeurt is en je is overkomen, je alleen maar een beter en sterker persoon bent geworden, maak daar gebruik van.

Je bent al op de goede weg!

**Geplaatst**: 15-05-13 21:13

Re: ik weet niet meer hoe nu verder

Geplaatst: 15-05-13 21:13

Als eerste wil ik met het laatste beginnen. Dat je ondertekend met "Knorrie" geeft mij een nare nasmaak. Klopt mijn gevoel dat dat te maken heeft met je negatieve zelfbeeld? Of heeft het een andere reden?
In het geval van het negatieve zelf gevoel, niet doen :(:)

Verder wil ik je als tip geven om dit uit te printen en mee te nemen als je naar een afspraak met je HA gaat. Deze kan je doorsturen naar verschillende hulp verleners. Dit hoeft niet perse meteen een psycholoog te zijn. Maar kan net zo goed een maatschappelijk werker zijn of zo.

Je hebt de eerste stap gezet, door het voor jezelf te erkennen en dit te uitten. Ook al is het in de betrekkelijke veiligheid van internet.. Je hebt het toch maar gedaan

Nu moet je voor jezelf kiezen of je zo door wilt gaan, of dat je er iets aan wilt gaan doen. In het eerste geval hoef je niks te doen. Maar als je echt vooruit wilt, moet je doorzetten. Sterk zijn en die stap maken

En het is eng (been there done that helaas), maar uit eindelijk helpt het wel!

Succes!

**Geplaatst**: 15-05-13 22:35

Geplaatst: 15-05-13 22:35

Respect voor je dat je dit hier zo neer zet! Echt!
Ik zou wel naar een huisarts gaan.. Probeer het die te vertellen en het geeft niks als je uitbarst!
Daarvoor zijn huisartsen om je te helpen! Het is een moeilijke stap, dat geloof ik!
Maar als je eenmaal die stap hebt gezet, denk ik dat er een last van je schouders afloopt..
Ik wil je in ieder geval erg veel sterkte wensen, en dat je je snel beter voelt en gelukkiger!
Want dat gun je wel na alles wat ik hier heb gelezen!

Edit: wat diegene boven mij verteld om dit uit te printen en mee te nemen vind ik een goed idee! Een stukje hulp wat je op twee manieren kan doen bij de huisarts; 1: het zelf voorlezen.. 2: het de huisarts geven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-05-13 22:54

Geplaatst door de TopicStarter : 15-05-13 22:54

swartbeessie schreef:
Wat een heftige periode heb je achter de rug!
Knap dat je het allemaal zo op 'papier' krijgt, mijn ervaring is dat dat soms al helpt - Dingen van je af schrijven. Is een coach misschien iets voor je? Iemand die je als vertrouwenspersoon kan gebruiken, dingen van je af kunt praten en misschien manieren kunt vinden voor jezelf, handvatten om verder te kunnen?
Sterkte in ieder geval!

Dankje!
ja, dat zou wel helpen! Maar ik weet niet echt wat een goede weg zou zijn om aan een coach te kunnen komen en of ik diegene in vertrouwen zou durfen nemen.
Daar komt bij dat ik gewoon echt een heel klein budget heb, aangezien ik nu krap rond kom van m'n studielening...

_JY_, dankje! dat waardeer ik ook heel erg...

Gooiske, een dagboek houd ik bij en daarin schrijf ik zo nu en dan wat hersenspinsels op over hoe ik me voel en hoe ik over dingen denk. Dat geeft ook wel heel veel inzicht in mezelf en maakt het duidelijk waarom ik soms denk en voel zoals ik doe. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik denk ik mijn moeder niet kan vergeven, omdat ik nog steeds dagelijks lijd en word geconfronteerd onder hetgene wat ze me heeft 'aangedaan'.. Ik weet dat je voor een gedeelte zelf bepaald in hoeverre je onder iets lijdt. Maar ik heb het gevoel dat ik vastgelopen ben, en ik krijg dat niet onder controle. Ik zie zelf ook niet in hoe het me sterker heeft gemaakt. Daarvoor zijn er nu teveel onvolmaaktheden in mijn persoonlijkheid, die er niet hadden hoeven te zijn. Daar valt aan te werken, maar ik weet niet ( meer ) hoe.

Sammyy, dat klopt. Maar ookal is knorrie niet echt een positief iets, ik vond het wel schattig klinken..
Verder durf ik die stap écht niet te maken, al zou ik het wel willen (of nouja, weten dat het beter zou zijn) ik weet niet of het zou lukken. Ik heb me al zo vaak iets voor genomen.. Dit is het punt waar ik niet zelf uitkom, ik vind altijd uitwegen. Dit verhaal uitprinten zou ik nooit doen, want eigenlijk vind ik het maar een zielig zeikverhaal. Maar ik zou wel met iets globalers kunnen komen (mja, aan de andere kant. Dat lukt me dus ook al niet) Het gaat ook lastig zijn om te betalen aangezien ik niet aanvullend verzekerd ben. Dus ik weet niet of de HA me uberhaupt wel door kan verwijzen.. Maar hij zou me daar iig in kunnen adviseren.

Verder wil ik iedereen bedanken voor de moeite om te reageren en te lezen

!

**Geplaatst**: 15-05-13 23:06

Re: ik weet niet meer hoe nu verder

Geplaatst: 15-05-13 23:06

Wat betalen betreft hoef je je geen zorgen te maken hoor! Zelf ben ik ook niet aanvullend verzekerd oid. Maar toch volg ik nu ruim 2 jaar (met een tussen poos van een half jaar ong) wekelijks therapie. Enkel mijn eogen risico gaat er aan

Verder heb ik via een instantie een persoonlijk begeleidster die aan huis komt, voor me belt, mee gaat op gesprekken, naar me luistert en helpg waar het kan. Misschien dat zo iets al een begin is? Fijn thuis, zonder de druk van "moeten"?

Via Stichting MEE kun je met iemand gaan kijken welke soort hulp bij jou past..

Maar, voor alles geldt, uit eindelijk zul je het zelf moeten doen! Ze kunnen je helpen, handvaten aan rijken en je in de juiste richting duwen. Maar jij zult het zelf moeten doen. En weet je.. Ik lees tussen de regels door dat jij ontzettend sterk bent. Als jij dit niet was geweest, had je er niet meer gezeten!!! Dus ook dat kun je!

**Geplaatst**: 16-05-13 09:21

Re: ik weet niet meer hoe nu verder

Geplaatst: 16-05-13 09:21

Fijn om die warme reacties te lezen, ook als meelezer!
Ik kan me voorstellen dat het zoeken naar hulp een grote stap is, misschien helpt het te bedenken dat je nergens aan vast zit. Zeker met een coach moet het gewoon klikken, die mensen begrijpen dat ook wel. De eerste meeting is meestal gewoon een kennismaking, je hoeft niet meteen de diepte in.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-13 00:39

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-13 00:39

hallo! bedankt iedereen voor het reageren...

Sammy, zit jij bij het GGZ in therapie dan ? dat je geen eigen bijdrage hoeft te betalen ? En die laatste opmerking.. Ik weet niet echt hoe ik dat moet opvatten, maar de alternatieven zijn ook niet zo aantrekkelijk. Dat draagt er wel aan bij dat ik er nog zit en ik weet niet of dat iets met sterk zijn te maken heeft

Het gaat de laatste dagen/weken eigenlijk helemaal niet zo lekker, en dat is natuurlijk ook wel de reden geweest dat ik dit topic gestart heb. Ik heb de hele tijd hoofdpijn, wil niet meer naar college, eigenlijk(ik ga nog wel gewoon natuurlijk), maar als ik niet ga en ik blijf thuis verveel ik me ook dood. Als ik leuke dingen doe verveel ik me, en als ik het oprecht leuk vond dan val ik er na echt in een diep diep gat wat echt eng is. Ik kan ieder moment van de dag wel in janken uitbarsten... Gesprekken en colleges kan ik niet meer volgen omdat ik daar de concentratie niet meer voor heb, heb he gevoel dat ik er niet echt bij ben en alles en iedereen gaat langs me heen ... meh. Was echt gemotiveerd...
Zou de tijd het liefste doorspoelen tot ik me weer een beetje normaal zou voelen...
Ik kan er niet echt over praten want dan ga ik echt huilen, en dan klap ik compleet dicht, en dat kan/wil ik niet in gezelschap en ik denk dat ik echt in een acute crisis zou raken. Echt een rotte vicieuze circel.

**Geplaatst**: 22-05-13 00:58

Re: ik weet niet meer hoe nu verder

Geplaatst: 22-05-13 00:58

Owwww , gelezen!!!
Tweedelijns psycholoog wordt volledig vergoed sinds januari 2013!

ZOEK HULP!
Deze post van jou voelt aan als een wanhoopskreet , en dat vind ik eng....
Ga asjeblief praten met je huisarts , het idee van deze post uitprinten en meenemen en aan je huisarts laten lezen vind ik een heel goede optie.
Ik begrijp wat je bedoelt met je veel beter voordoen dan je je voelt , maar een psycholoog die zijn werk verstaat prikt daar door heen. Misschien niet in het eerste gesprek , tweede gesprek , maar zeker weten voor het 10 de gesprek.
Kom voor jezelf op , zeg precies waar het op staat , en zeg ook tegen een psycholoog wat je over hem/haar denkt.
Hij/zij heeft multidisciplinaire overleg , en ''gevallen'' worden daarin besproken en op die manier zijn er meer mensen met je bezig.
Mocht je willen weten waarom ik dit schrijf , mag je me altijd pb'en.

**Geplaatst**: 22-05-13 08:49

Re: ik weet niet meer hoe nu verder

Geplaatst: 22-05-13 08:49

Ik schreef die opmerking omdat je te sterk bent om op te geven! Je wilt door, je wilt hulp, daarom open je dit topic. Alleen weet je niet goed hoe, en wrs twijfel je of je het waard bent en of je het wel aan gaat kunnen.
Ja! Dat kun je!! Mijn ervaring is dat ik het makkelijker vond om met een vreemde te praten dan met vrienden en familie. Daar hield ik me groot, ook al merkten die wel dat er iets was.

Ik volg idd therapie.bij GGZ. Ik hoef geen eigen bijdrage te betalen gelukkig, anders kon ik niet gaan

**Geplaatst**: 23-05-13 00:38

Geplaatst: 23-05-13 00:38

Knap dat je het nu toch op 'papier' gekregen hebt! Iets wat moeilijk is, maar wel enigszins noodzakelijk om hulp te durven vragen: stop met waarzegster spelen. Je kijkt nu al naar stap 1000, terwijl je stap 1 nog niet gemaakt hebt. Je geeft aan hulp te willen en ook nodig te hebben, maar tegelijkertijd schuif je het voor jezelf al aan de kant want het werkt toch niet want je gaat huilen en klapt dan dicht. (En in jouw hoofd kan een psycholoog daar dus ook niet mee omgaan).
Je weet niet hoe de toekomst verloopt en het is zelden zo dat het doemscenario wat je in je hoofd hebt ook daadwerkelijk zo slecht uit gaat pakken.

Ik heb zelf ook redelijk wat therapie gehad en ben vaak zat dichtgeklapt, maakte geen oogcontact meer en kwam er eigenlijk niet veel meer binnen van wat de psycholoog zei. Maar zij pikte dat op, en zei dan af en toe niks. Gaf mij gewoon de tijd om mijn hoofd weer van het slot af te krijgen. Ik was na zo'n gesprek vaak doodmoe, maar toch voelde ik me lichter.
Of ze benoemde juist wat er in me omging wat dan ook hielp. Een goede psycholoog kan daar echt wel mee omgaan.
En de schijn ophouden is bij een psych meestal onbegonnen werk (wat niet betekent dat ze je onder druk zetten om het echte verhaal tevertellen). Je lichaamstaal en gelaatstrekken tot zelfs huidskleur (bloed wat uit je gezicht trekt) vertellen namelijk je echte verhaal.

Iets wat me ook opvalt in je tekst is dat je uitgebreid over de 'slechte keuzes' praat en maar heel kort over de goede. Je hebt potdorie je diploma gehaald ondanks alle omstandigheden! Je bent zelfstandig gestopt met destructief lijnen en ondanks alle narigheid die je ondervind met sociale situaties, heb je jezelf er wel toegezet dit te blijven doen. Dat vergt een hele hoop kracht en doorzettingsvermogen. En op die dingen mag jij best heel trots zijn op jezelf!
Het is namelijk veel makkelijker om slechte keuzes te maken dan goede. (Ik kan er over meepraten)

Begin dus gewoon eens bij stap 1, bel eens je huisarts voor informatie. Hoef je niet veel te zeggen, je hoeft ze niet face-to-face te spreken, maar je bent toch een stap dichterbij je doel.

En echt waar hoor, je hebt reden om trots te zijn op jezelf. Want de problematiek die jij beschrijft en aangepakt hebt, zijn geen dingen die je even doet, ZEKER NIET IN JE EENTJE. Daar heb je echt een sterke persoonlijkheid voor nodig!
Ondanks dat ik je niet ken heb ik dan ook oprecht respect voor je $_/-\o_$

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-05-13 16:02

Geplaatst door de TopicStarter : 27-05-13 16:02

Dankjewel voor het reageren

dit topic is ook een wanhoopskreet want ik weet het ook echt niet meer. Sassol, ik zie ook wel goede dingen van mezelf (maar dat maakt me nog geen goed persoon) maar die had ik even achterwege gelaten. Die zijn niet het probleem

Ik ben niet bang dat ik in therapie dichtklap... Maar wel bij de huisarts.

Ik heb deze week een gesprek met iemand van school, gewoon standaard. Maar mss lukt het me om me goed te uiten. Anders ga ik toch maar naar de HA als k de moed bijéén kan rapen, want ik blijf verast welke dieptepunt ik inmiddels al bereikt heb. Ik heb weer gekrast, na jaren (raar, dat er altijd jaren tussenpozen zin, dat ik altijd denk dat ik er voor altijd mee stop, maar ik toch altijd weer periodes heb dat ik er aan begin) omdat ik het echt niet meer wist. Inmiddels is het een dagelijks ritueel geworden, vooral als ik niet kan slapen... En dat laatste is ook wel een probleem aan het worden. Zelfs als ik een nacht heb doorgehaald met vrienden val ik 's ochtends niet in slaap maar blijf ik malen.
Iedere keer als ik me omkleed ben ik verast hoe ik mezelf al heb verminkt en hoeveel snedes er op mijn benen zitten. Ze zitten helemaal vol . Weet ook echt niet hoe dat nou moet met de zomer in aantocht, snap niet wat ik mezelf aandoe...

**Geplaatst**: 28-05-13 14:38

Geplaatst: 28-05-13 14:38

Oh sorry, dan had ik je verkeerd begrepen. Dan is het denk ik wel handig als je opschrijft waar je mee zit en voor naar de psych wil. Of als je dat te moeilijk vindt, dit topic uitprinten zodat je het niet nog een keer hoeft op te schrijven.
Zo weet je zeker dat je de informatie over kan brengen, ook al klap je dicht.

Zeker omdat je zegt dat je weer teruggevallen bent in eigenlijk overwonnen gedrag, lijkt het me belangrijk dat je niet te lang wacht met hulp. Hoe langer het weer in je systeem zit, hoe moeilijker het weer te overwinnen is.

Je gaf namelijk in je OP aan dat doordat je er niet over kon praten, je ging automutileren en jezelf ing uithongeren. 1 van de 2 is alweer terug, dus waak ervoor dat je het niet zover laat komen dat het andere ook weer terug komt.

Dat je verbaast bent over je dieptepunten is denk ik een goed teken. Een teken dat je het niet bij jezelf vindt horen en ´normaal´ gedrag vindt bij moeilijke tijden. Ik denk dus dat je daarom nu ook nog goed te helpen bent.

Mocht het je helpen mag je me pb-en om gewoon even over koetjes en kalfjes te praten of even gal wilt spuwen, dat maakt niet uit.
Ik wens je heel veel sterkte en zal regelmatig poolshoogte nemen hoe het nu gaat.

Succes TS, je bent het waard om gewoon weer van jezelf en het leven te genieten :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-06-13 00:14

Geplaatst door de TopicStarter : 12-06-13 00:14

Dankjewel voor je lieve reactie, Sassol. En sorry dat ik vergeten ben te reageren.... Ik zal je PB'en mocht ik er behoefte aan hebben!

Had laatst een afspraak met de HA staan voor verschillende (kleine) dingetjes. Wilde hierover beginnen, maar het lukte niet. Een brief had ik nooit durfen geven denk ik. Daarnaast had ik al 20 minuten klotsende oksel en een record hartslag tijdens mijn wachttijd vanwege het idee dat ik er misschien over zou moeten praten...

Het is best gek... Ik heb best veel dingen gedaan in mijn leven die de meeste mensen nooit zouden durfen, en altijd met het idee in mijn achterhoofd van 'Stel je voor dat je zou moeten kiezen om nu bij de dokter zou zitten en over iets vervelends moeten praten, of nu in een ravijn van 120 meter te springen. ' Zodat dat laatste dan best mee zou vallen

Een goede tactiek, maar ik kan nu geen overtreffende trap meer bedenken.

Heb wel net een mailtje gestuurd naar korrelatie...
Het gaat opzich wel goed, zolang ik afleiding heb. Maar de dieptepunten zijn uuh, erg diep.. Zo diep dat ik het een beetje eng vind

Met het eten gaat ook helemaal niet zo goed (kost erg veel energie), dus in dat opzicht had je een voorspellende blik Sassol.
Vind het nog steeds stom. Dat ik bijna 22 ben en dan dit soort puberale problemen heb (die mss niet zo puberaal waren als ik dacht)

**Geplaatst**: 13-06-13 00:11

Geplaatst: 13-06-13 00:11

Wat goed van je dat je een berichtje gestuurd hebt naar korrelatie! Dat is in ieder geval al een goede eerste stap

Dit zijn dingen waar je een goed alternatief voor moet hebben. Het kan zijn dat het een tijdje wat beter met je gaat, waardoor het probleemgedrag ook vermindert. Of dat je even wat nieuwe motivatie opgedaan hebt, wat een energie-boost geeft. Maar het gaat er juist om dat je op de moeilijke momenten weet wat je ook kan doen wat helpt.

Merk het nu bij mezelf ook. Heb een tijd goed m'n best gedaan voor school en ook mijn doel daarbij behaald. Maar nu wil ik het liefst weer lekker makkelijk in m'n comfortabele ongezonde patroon vervallen. Het is dat ik nu het inzicht en de kennis heb om niet volledig terug te vallen in oude gewoontes. Maar het is meer dan 'gewoon niet doen'. Het is voor mij vooral weten wat ik wel kan doen om op de lange termijn tot een nog beter resultaat te komen dan de korte termijn bevrediging.
Maar daar heb ik dan ook een jaar begeleiding bij gehad, en zonder die begeleiding was het me ook niet gelukt denk ik.

Dus of je problemen puberaal zijn of niet, het zijn patronen die je al jarenlang volhoudt. En daar gaan dus ook weer jaren overheen voordat je die echt compleet moeiteloos achter je laat. En elke keer dat je terugvalt in je oude gewoonte, heb je het weer moeilijker met het volhouden van nieuwe, gezondere patronen. Die zijn namelijk nog geen gewoonte, dat kost nog energie.
En elke dag dat je het nieuwe patroon vashoudt, wordt het weer wat makkelijker. (Al zitten er dan nog steeds moeilijke dagen bij)
En elk hulpmiddel (medicatie, begeleiding, vrienden, dieren etc.) maakt het ook wat makkelijker.
En dat zou ik vooral doen: maak het jezelf makkelijk, het is namelijk al moeilijk genoeg.

**Geplaatst**: 13-06-13 00:23

Geplaatst: 13-06-13 00:23

respect hoe je hier mee omgaat,

mijn eerste vraag was bij de eerste regels, je zus , hoe heeft je zus dit allemaal ervaren? kan je niet met haar praten?
of is de band daarvoor niet sterk genoeg?

Je moeder heeft helaas egoistische keuzes gemaakt waar jij nu de dupe van bent ,

maar he kom op vanaf je 11e je bent nu 22! you made it so far! je kan dit!

DAt weet ik dat weet jij en dat weten de lezers hier ook

Hoop dat je de juiste en gerichte hulp krijgt .

knuf

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-06-13 19:55

Geplaatst door de TopicStarter : 14-06-13 19:55

Dankjullie! Uiteindelijk heb je ook gelijk Sassol.
Het is dat ik nu mijn (ongezonde) gevoel volg omdat mijn verstand het eventjes laat afweten, maar uiteindelijk ben ik zelf degene die mijn verstand weer moet laten werken.
Ik had nooit verwacht om weer op dit punt te komen, aangezien er de laatste jaren (en niet paar weken ofzo... ) echt een stijgende lijn in zat. Niet dat het altijd supergoed ging, maar er zat vooruitgang in en ik kon wel bedenken en doen wat ik moest doen om vooruit te komen en daar was ik ook wel trots op. En nu zit ik een beetje mijn zielige slechte versie van mezelf te zijn en eeh mijn interne drive om er iets aan te veranderen laat het even afweten ofzo.
Achteraf weet ik ook wel welke gebeurtenis dit hele gedoe weer tot stand heeft gebracht, duss misschien was die stijgende lijn sowieso nogal wankel idd en ben ik nog nIet In staat om daatr mee om te gaan.

Sparky, mijn zus was wat ouder toen dit speelde... Ze heeft een wat stabielere basis ( is ook sociaal wat sterker.. Dus dat helpt ook) Soms hebben we het er wel over en dat lucht ook wel op, want zij heeft ook zo haar ergernissen en ze snapt me gedeeltelijk, dus dat maakt onze band juist wel sterker. Maar ik heb nooit verteld dat ik er nog steeds zoveel mee bezig ben en het me nog zoveel doet. (fysiek) Geweld was naar mij toe ook wel wat sterker omdat mijn zus wat weerbaarder was. Ik liet me altijd lekker handig in een hoek drijven -O-

Hoop ook dat ik een zinnige reactie van korrelatie krijg, aangezien ik echt fysiek blokkeer als ik er over moet praten... Dus als zij me verder kunnen helpen.. Ik grijp alle kansen met 2 handen aan

.
Had ook een gesprek op school., Was echt een onzinnig gesprek, waarom m'n werkhouding de laatste tijd zo slecht is. Ik zo een beetje van hooikoorts blablabla.... ging echt nergens heen, maar achteraf besefte ik me gewoon dat ik gewoon de echte redenen vermijd waardoor het een nogal onmogelijk stom gesprek werd

Schiet echt niet op

Moet echt wel wat gaan gebeuren, maar ben zo vermoeid

Moet ook zoveel doen voor school nog, maar m'n hoofd is er effe mee gekapt ofzo.

**Geplaatst**: 14-06-13 20:12

Geplaatst: 14-06-13 20:12

Hoi,

Misschien vind je het een stom idee, maar vraag je zus of ze mee wil gaan naar de huisarts, als ik het allemaal zo'n beetje gelezen heb
is zij tot nu toe de enige waar je een beetje mee kan praten over jou gevoelens.

Heel veel sterkte, en probeer echt bij de huisarts je verhaal te doen , hij kan je verder door sturen.

succes

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-06-13 21:22

Re: ik weet niet meer hoe nu verder

Geplaatst door de TopicStarter : 14-06-13 21:22

Zo'n stom idee vind ik dat niet, maar hoewel we soms wel samen kunnen klagen is zeggen dat ik er psychische problemen door heb toch wel een stapje verder.
We zijn nogal opgevoed met het idee dat psychische problemen voor watjes zijn, en ze heeft me sowieso ook wel eens een aansteller genoemd....
Dusja, we kunnen het goed met elkaar vinden maar zó diep gaat het eigenlijk ook weer niet.. Het had me wel fijn geleken hoor, maar denk dat ze hiervoor niet de juiste persoon is mss

.
Maar bedankt voor het meedenken iig!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-06-13 23:59

Geplaatst door de TopicStarter : 14-06-13 23:59

aaaahh, had ik al verteld dat avonden het rotste zijn. Dat je wil slapen en alle ellende door je hoofd spookt zonder dat je nog iets hebt om af te leiden. Echt pure wanhoop, iedere keer weer.

Voelt alsof je jeuk hebt en niet kunt krabben ofzo.... -O-

Ok. ik houd op met zeuren, ik ga er wat aan doen... zo snel mogelijk.

**Geplaatst**: 15-06-13 00:10

Geplaatst: 15-06-13 00:10

knorrie91 schreef:
aaaahh, had ik al verteld dat avonden het rotste zijn. Dat je wil slapen en alle ellende door je hoofd spookt zonder dat je nog iets hebt om af te leiden. Echt pure wanhoop, iedere keer weer.

Voelt alsof je jeuk hebt en niet kunt krabben ofzo....
Ok. ik houd op met zeuren, ik ga er wat aan doen... zo snel mogelijk.

Heb je al eens geprobeerd om te mediteren in bed? (Bodyscan, ademhalingsoefeningen etc.) Helpt mij vaak als ik wel wil slapen, maar niet lukt omdat ik lig te piekeren.
De truc zit hem er namelijk in dat je meer 'in' je lichaam gaat zitten ipv 'in' je hoofd. En dat je hoofd zich dus maar op 1 ding richt (ademhaling bijvoorbeeld).

Als je de HA niet kan vertellen wat je wilt of niet rechtstreeks de brief durft te geven, doe hem dan gewoon op de post. Alles wat het laagdrempelig voor je kan maken. Want je wilt je verhaal wel vertellen, maar je durft het niet. Alles wat die angst dus kan verlagen om tot je doel te komen brengt je een stap dichterbij.
Woede, wanhoop of frustratie kan angst ook overwinnen/verminderenm, dus als dat helpt houdt dan gewoon aan die emotie vast voor je naar de HA gaat.

**Geplaatst**: 16-06-13 00:33

Geplaatst: 16-06-13 00:33

knorrie91 schreef:
aaaahh, had ik al verteld dat avonden het rotste zijn. Dat je wil slapen en alle ellende door je hoofd spookt zonder dat je nog iets hebt om af te leiden. Echt pure wanhoop, iedere keer weer.

Voelt alsof je jeuk hebt en niet kunt krabben ofzo....
Ok. ik houd op met zeuren, ik ga er wat aan doen... zo snel mogelijk.

ff lekker lezen , doe ik ook altijd werkt bij prima

**Geplaatst**: 16-06-13 22:12

Geplaatst: 16-06-13 22:12

Heb je verhaal gelezen, wat erg wat je allemaal hebt meegemaakt.. Wel heel knap dat je het hier hebt durven neerzetten..

Ik heb de reacties eronder niet gelezen, want kreeg meteen iets in mijn hoofd wat misschien wel helpt.. (misschien dat het idee wel al tussen de reacties staat mrja)

Ik denk dat het helpt, als je er een soort van 'boek' over schrijft. Uitgeven hoeft niet persee, als je het maar opschrijft!

Ik wil je er wel op wijzen, dat als je het na het opschrijven toch wel heel mooi geschreven vind, en je besluit het wel op te sturen naar een uitgeverij, de namen in het boek te veranderen en ook onder een schuilnaam (pseudoniem heet dat geloof ik) het te laten uitgeven.
Dit omdat je waarschijnlijk niet wil dat iedereen uit jou omgeving het weet wat er allemaal met jou is gebeurd.

Xx

Nomineer dit bericht ×