Geplaatst Hallo bokkers,
ik moet gewoon even van mij afschrijven omdat ik het thuis moeilijk kan vertellen.
bij mij thuis gaat het vaak niet er al te best aan toe, mijn vader heeft agressieve buien en als er iets op de grond ligt word hij agressief en reageert het uit op mij en me broertje.
het probleem is, hij scheld niet alleen maar gooit ook dingen naar je toe, en zorgt hoe dan ook dat ik een probleem heb.
het gaat zo niet alleen met iets op de grond, maar ook met andere dingen dat hem in de weg staat.
alles reageert hij uit op mij en me broertje.
ik en me moeder en broertje zijn het gewoon zo zat, ik heb geen jeugd gehad als je zou moeten krijgen.
vaak bang voor me vader geweest, ik ben hierdoor ook heel bang geworden voor mensen.
ik heb nu nog steeds van die momenten dat ik denk, kon ik maar op kamers of had ik maar een vader waar je niet bang voor hoefde te zijn..
ik krijg ook echt de tranen in mijn ogen als ik zie dat een klein kindje met zijn vader staat te spelen, ik heb dat nooit gekund. mijn pa was altijd druk, of hij slaapt, of hij heeft van die buien.
ik heb vaak genoeg dingen in mijn hoofd gehaald om van me vader weg te lopen, maar dan bedenk ik me weer dat ik me moeder in de steek laat.
het ging er van het weekend weer zo erg aan toe, dat mijn moeder heeft gedreigd naar me pa om te scheiden, ergens van binnen is dit wel beter misschien, maar ik heb me moeder al heel lang tegen gehouden om te scheiden.
maar ik kan dat niet mijn hele leven blijven doen..
ik ben zo door mijn vader heel bang voor mensen geworden, durf weinig zelf te doen.
denk soms nog wel eens terug hoe naar mijn jeugd is geweest, maar krijg gewoon tranen in mijn ogen omdat dit niet de jeugd is wat de bedoeling was.
mijn pa zit al bijna 2 jaar bij een psycholoog maar dit heeft geen effect.
maar bij mij zit dit gewoon heel hoog, en durf er dus bijna niet met mensen over te praten, vandaar dat ik het op bokt plaats om gewoon van me af te schrijven..
dank jullie wel als jullie het gelezen hebben
groetjes !
Als ik dat zo lees, zou het niet eens een gek idee zijn als je ouders uit elkaar zouden gaan. Dan is er ook wat meer rust voor jullie allemaal. Maar wat me nu voor jou het belangrijkste lijkt, is dat je zelf ook professionele hulp krijgt. Want bang voor mensen, daar ben je niet mee geholpen 
Snap dat het eng is om er met anderen over te praten, maar een psycholoog is een vreemde die je niet veroordeelt maar er is om je te helpen. Als je het moeilijk vindt, kun je hem of haar ook deze tekst laten lezen. Want wat je vader doet is 1 ding, maar als jij daar de rest van je leven mee blijft zitten, is het iets heel anders... En ben je nog niet oud genoeg om het huis uit te gaan dan? 
. En omdat je broertje er schijnbaar ook last van heeft, kan je misschien samen met hem bespreken hoe nu verder. Je kan veel aan elkaar hebben, ookal zit er 4 jaar tussen. 
