Bokt.nl

Myrthee_ schreef:

Als eerst wil ik je heel veel sterkte wensen.

Over mijn oom is een aantal jaar geleden gezegd dat hij nog maar 6 maanden zou hebben. Alleen is bij hem alles uiteindelijk goed gekomen. Maar zelfs dat is lastig

Iedereen neemt inderdaad afscheid op een andere manier.
Probeer anders gewoon veel bij hem te zijn, leuke dingen nog te doen.
Dan als je veel leuke tijden hebt gehad is het vaak ook makkelijker afsluiten.
Ik zeg natuurlijk niet dat het makkelijk is, in tegendeel.
Probeer gewoon rustig te blijven, veel na te denken en altijd met mensen te blijven praten over dat soort dingen want dat kan af en toe heel lastig zijn.
Toch heb ik gemerkt (na inslapen van m'n pony, heel iets anders natuurlijk, maar doet ook pijn) dat praten vaak het best helpt.

Cassidy schreef:

Als je je een boekje mag adviseren, is het het boekje van Jos Brink "Rouw op je dak".
Jos Brink is zelf stervensbegeleider geweest, heeft de laatste levensdagen van een terminaal zieke, maar ook de rouw die volgt, meegemaakt, en kan je in dit boekje handvaten geven hoe je daarmee om kunt gaan.

http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boe ... 4004729953

Marit schreef:

Dat is heel erg moeilijk inderdaad.. Ik kan me ook niet zo heel veel bij voorstellen. Ik denk dat erover praten heel belangrijk is. Als je het vermijd dan is de klap alleen maar harder, omdat je je er niet op ingesteld hebt. Praat erover op een positieve manier, in plaats van alleen het verdriet te benadrukken.

Verder kun je natuurlijk zoveel mogelijk met hem doen zolang hij er nog is. Verder moet je er maar niet teveel over na denken, je bent je er onbewust waarschijnlijk toch op aan het voorbereiden.

colette_007 schreef:

Pff dit is voor iedereen anders.
Ik heb het zelf meegemaakt met mijntoenmalige vriend, ook kanker.
Niemand wist van ons af (op mijn. Tante en zijn ouders na). Dus kon ook niet bij iemand terecht als bij hem (had slechte verhouding met zijn ouderz).
Uiteindelijk heb ik het al die tijd weggestopt (was ook erg jong). Toen hij overleed drong het ook nog niet door, pas erna (hij had dingen voor me gemaakt/geschreven et die ik telkens tegen kwam/opgestuurd kreeg). Dit was eerst erg zwaar uiteindelijk heedt het me wel verdee geholpen, anders weet ik nier of ik hier nog zou hebben gezeten ).

Uiteindelijk denk ik dat ik blij ben dat ik geen levend afscheid heb genomen, als je dat van tevoren doet heb ik het idee dat je het dus maar opgeeft...
Maja er zijn ook genoeg anderen die er juist baat bij hebben zo'n lange tijd afscheid te kunnen nemen...
Kortom ik kan je ook niet echt verder helpen
Veel sterkte in ieder geval!

Cassidy schreef:

Ik wil jou en je moeder veel sterkte wensen in het traject wat jullie nu ingaan. Probeer iedere dag als een geschenk te zien, en de artsen mogen dan wel uitbehandeld zijn, ze hebben de wijsheid niet in pacht en de natuur heeft ze maar al te vaak ongelijk gegeven. Misschien heeft je stiefvader nog een aantal jaren, probeer er met elkaar van te genieten.

Nogmaals, sterkte

AmyII schreef:

Lieve TS, als aller eerst wil ik jou en je moeder ontzettend veel sterkte wensen, het traject dat jullie nu in gaan is niet niks en ik denk dat jullie elkaar hard nodig zullen hebben.
Geniet van de tijd die jullie nog samen hebben, maar probeer niet in een mineurstemming te geraken. Ondanks dat je een denker en een maler bent, probeer echt te praten. Wees open naar je stiefvader, maar ook naar je moeder toe. Deel je gevoelens, zo kunnen jullie de last delen. (dit klinkt een beetje vreemd )

Praat ook met andere mensen, hoe vaker jij jouw problemen en gevoelens uit, hoe makkelijker ze te dragen worden.

Heel veel sterkte de komende tijd meis!

HorseRunner schreef:

Wil alleen even laten weten dat ik met je meeleef. Heb weing tips. Moeilijk is het. Sterkte En praten is inderdaad vreselijk belangrijk.