Geplaatst Wij wonen in een appartementje maar ik kende de buren niet. Wist niet eens dat we buren hadden, want is een ander complex.
Nu had ik laatst enorm veel last van hooikoortsogen dus ik zag niet zoveel.
Ik liep naar buiten en dacht dat ik, zodra ik buiten kwam, een kennis tegen kwam, die het erg zwaar heeft gehad afgelopen jaren.
Dus meneer (L.) in kwestie groet mij, ik groet terug, hij vraagt hoe het gaat, je kent het wel.
Aan het eind van het gesprekje vertel ik dat hij er goed uit ziet, in m'n achterhoofd houdende dat meneer het zwaar heeft gehad en dat een complimentje best gegeven mag worden..
So far so good. We nemen afscheid, en normaal gesproken zou het verhaal hier eindigen.
Totdat ik met mijn vader de deur uit liep van de week, ogen weer prima in orde, ik kon weer prima zien.. Helaas.. want wat ik zag beviel me niet.
De meneer in kwestie was helaas L. niet, maar onze heeeeel rare buurman die ik nooit ontmoet heb.
Nu ik weer goed kon zien snapte ik best dat hij er iets van weg had, hij was alleen zo'n 20 jaar jonger.
Ik heb dus gewoon een wildvreemde complimenten gegeven over dat ie goed uit zag, met resultaat..
Dus toen ik de deur uitkwam met pa begroette hij ons erg vriendelijk en verzocht me binnenkort 'maar eens langs te komen
.'Pa en ik doorgelopen en die kon me vertellen dat dat echt een enorme freak was en waarom ik in hemelsnaam met hem socialisede.
Als ik nu de deur uit ga, steek ik eerst m'n hoofd om de deur om te kijken of hij er niet toevallig is.
Help?
Ach, je hebt iemands dag weer goed gemaakt moet je maar denken 
