Geplaatst Het laatste wat ik wil is zielig doen, ik ben het helemaal beu met die zielige ik, ik ben het zat en wil er wat aan doen, maar goed, waar draait het nou om.
Ik ben ongelukkig, stront ongelukkig. En soms denk ik, waarom in hemelsnaam, kijk eens om je heen, kijk eens naar de wereld, waar zeur je over, maar toch, ik ben ongelukkig.
Voor mijn gevoel bestaat het uit twee delen.
Mijn eerste grote probleem is dat ik niet van aanpakken weet. Ooooh, ik kan plannen als de beste, lijstjes maken, schema's, roosters, alles netjes uitgedacht en uitgewerkt. Tot ik het moet gaan doen, en dan? Dan gebeurd er niks. Heel erg veel mensen kunnen dit niet begrijpen, die zeggen, dan sta je toch op en dan doe je het toch. Tja, was het maar zo. Ik doe het niet. Dit is iets waar ik al mijn hele leven tegen aan loop. Kamer opruimen, huiswerk maken, afwassen, leren voor dat tentamen, bellen om die zorgverzekering nou eens aan te passen, eens eindelijk met die kapotte tand naar de tandarts, etc etc etc. Plannen kan ik als de beste, uitvoeren, het komt er gewoon niet uit.
Ik snap het niet, ik snap niet waarom ik het niet kan. Ja doe het dan, denk ik, maar het klinkt zo makkelijk, maar doen, ho maar. Uuuuren kan ik achter de computer zitten, internetten, tv series kijken, bokken, whatever, of uuren kan ik gitaar spelen of een boek lezen. Maar doen wat ik eigenlijk moet doen, het lukt niet. Ik loop inmiddels een jaar achter in mijn studie. Ben nu al bezig met dat jaar om die in te halen, dan zou je denken dat je dan toch eindelijk die stok achter de deur zou hebben. Maar nee hoor, vorige periode weer een tentamen niet gehaald. En ik praat mezelf dan zo omlaag, weer niet gelukt, weer niet aan de slag gekomen. Ik kan dan zo kwaad worden op mezelf, maar het veranderd niks. Ik word er dood en dood ongelukkig van.
Daarnaast ben ik op sociaal vlak op het moment gewoon echt niet gelukkig. Ik ken mijn slechte eigenschappen, ik ken ze heel goed. Mijn goede eigenschappen, tja, vast ook wel, maar ik weet ze niet zo goed te benoemen. Ik weet ook dat ik die slechte eigenschappen heel graag wil veranderen, ik weet ook dat dat niet 1, 2, 3 lukt. Maar ik krijg de indruk dat ik mensen op me heen er mee weg jaag. Er is een korte periode in mijn leven geweest dat ik echt een gezellige groep vrienden had en oprecht gelukkig was. Maar het grootste deel van mijn leven heb ik me ontzettend alleen gevoeld.
Mijn eerste studie jaar ging nogal moeilijk van start, ik dacht vrienden gevonden te hebben, maar het bleek niet zo te zijn, als ik mezelf niet uitnodigde was ik er gewoon niet bij. Tweede jaar kreeg ik een betere vriendin, maar was eigenlijk altijd alleen met haar, en ook met haar kon ik heel erg botsen af en toe. Toen het derde jaar, halverwege het derde jaar leek ik eindelijk weer een leuke groep vrienden op te bouwen. Ik rolde in in een bestaande groep en ik had het super naar mijn zin. Tot 1 iemand uit die groep die langdurig ziek was geweest weer terug was. Duidelijk werd dat wij botsen, en dat is uiteindelijk uit de hand gelopen, met als gevolg dat zij mij er niet meer bij wil hebben als zij iets organiseert. En de rest gaat met haar mee, ik voel me zo in de steek gelaten door mijn twee betere vriendinnen in de groep. Bang om tegen die ene persoon op te staan. Als het andersom was geweest had ik gezegd "Ja, luister, het is jou probleem dat je haar niet mag, je leert er maar mee leven en als jij haar er echt niet bij wil hebben, dan ga ik wel wat met haar doen." en stiekem verwacht ik dat ook van die twee vriendinnen, maar heb ik daar wel recht op, om dat te verwachten? Diep van binnen ben ik heel erg teleurgesteld, in hun, in mezelf, in het feit dat ik weer buiten de boot val en me weer niet thuis voel, weer niet op mijn plek ben.
Doordat ik van alles moet inhalen, volg ik geen vakken, maar doe erg veel "Zelfstudie". Ik kom dus ook weinig mensen tegen en voel me gewoon echt alleen. Mijn allerbeste vriendin, mijn beste maatje, die spreek en zie ik niet veel want die woont best ver weg. Ik doe gewoon weinig, zit de hele dag thuiss te vergniffelen achter de computer, kom heel af en toe eens de deur uit en dan heb ik het opzich wel naar mijn zin, maar als ik thuis kom dan voel ik me direct weer rot.
Ik snap het soms ook wel, dat mensen geen zin in me hebben, ik ben op het moment gewoon niet gezellig. Soms zie ik mensen om me heen compleet dubbel liggen, en dan denk ik "jongens, wat was de grap", het is haast of ik geen emotie heb. Dat is wellicht nog het beste om te beschrijven. Ik ben niet verdrietig, ik ben niet boos, ik ben niet blij, ik ben niet... ik ben gewoon niks... ik ben gewoon emotieloos, ik voel me gewoon harstikke leeg. Er zijn nog maar weinig dingen waar ik echt blij van kan worden. Ik kan ontzettend genieten van het maken van muziek, gitaar spelen, zingen. Ik kan ontzettend genieten van het dansen dat ik weer op gepakt heb. Maar buiten dat is er niet veel. Verder lijkt het wel of ik een schil ben, leeg... eenzaam en ongelukkig. En hoewel dat al een probleem van mijn hele leven is, dat niet aan de slag kunnen komen, heeft dat ook hier veel mee te maken, het was nooit zo erg als nu. En waarom? Het doet me gewoon allemaal niks. Mijn gedachten zeggen, kom op, je moet studeren, het is belangrijk voor je, je houd niet van falen, dan word je achteraf weer boos op jezelf. Maar in mijn hart doet het me eigenlijk allemaal niks. Tot het achteraf weer mislukt is.
Heel soms, zoals nu, dringt het tot me door hoe ongelukkig ik ben en dan word ik wel verdrietig. En boos op mezelf, dat ik het zover heb laten komen, en dat ik er niks mee doe. En dat ik niet zo zielig moet gaan zitten doen... maar jah... en dan...
Soms denk ik, als ik gewoon weer lekker mensen om me heen krijg, weer een leuk vriendje krijg, dan komt het vanzelf weer goed, dan word ik vanzelf weer gelukkig. Maar ik wil mijn geluk niet aan een ander ophangen. Ik wil mijn geluk zelf vinden, gelukkig zijn met wie ik ben. Maar soms haat ik mezelf, en zie ik alleen maar dingen die ik niet ben, maar wel wil zijn. Ik moet gelukkig worden met mezelf, maar hoe doe je dat... hoe de *piep* doe je dat.
Heb het er de laatste tijd regelmatig met mijn ouders over gehad en die steunen me heel goed en die willen heel graag dat ik hulp ga zoeken. En eigenlijk, als ik diep graaf, en heel eerlijk ben naar mezelf, wil ik het zelf ook. Nu zijn er gratis psychologen via de universiteit, maar ja, wel kortdurend, voor langdurend verwijzen ze je door. En dan? Dan maak ik me weer druk om praktische dingen, verzekering? ben ik gedekt? Maar ook, oliebol, dan moet ik het weer op nieuw gaan vertellen. Je maakt mij in ieder geval niet wijs dat dit met 3 oid. gesprekjes is opgelost.... gevolg... uitstellen uitstellen uitstellen uitstellen... Vluchten is zo makkelijk...
De mail ligt al 2 weken klaar, voor naar die psychologen, maar ik stuur hem alsmaar niet weg. Ik durf niet goed, maar alleen kom ik hier niet uit. Mijn vader belde me vanavond. "Heb je die mail al de deur uitgedaan?" , moest eerlijk bekennen van niet. Heb hem beloofd dat ik het voor vrijdag de 13de zou doen. Dat is niet gelukt, wilde eerst dit typen. Zo toch maar eens doen dan....
Voor iedereen die het tot het eind gelezen heeft. Super lief
, het is een lang verhaal, dat besef ik me goed. Iig bedankt En voor iedereen die niet tot het eind gelezen heeft. Ookal lees je dit niet, het geeft niet, ik snap het, ik klik die lange "zeur" topics ook zo vaak weg....
Nou is het zo dat ik laatst in een tijdschrift een verhaal heb gelezen over een man die dit ook heel erg had. En daar kwam uit naar voren dat dit ook een vorm van ADHD is.. Nou vond ik ADHD altijd nogal een trend dus durf er niet zo goed iets mee te doen, maar als ik dit topic zo lees dan kan het best zijn dat dit evt met medicijnen op te lossen is 
Als jij nou naar de huisarts gaat en het hier verteld 
