Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-05-20 20:52

Geplaatst: 15-05-20 20:52

tamary schreef:
Ziekmelden en wel NU!. Dat ben je immers, dan is ontslag geen optie en ga je verder afkeuringstraject in (niet alleen doen, laat iemand woord voor je doen). Dat zou eindelijk rust betekenen, je reintegratie is mislukt en dat is NIET jouw schuld! je hebt er veel meer aan gegeven dan je eigenlijk hebt en je hebt gewoon meer tijd nodig dan die 2 jaar ziektewet die via je werkgever mogelijk is. En die deadline + lange wachtlijsten zijn funest gebleken voor jouw mogelijkheid om te herstellen. Je moet van de druk en de zorgen over inkomen af. Afkeuring en dus wia/wao of zelfs wajong geeft je de rust om echt jezelf eindelijk eens zonder schuldgevoel op 1 te kunnen zetten.

Nou, inderdaad!
Je doet zo je best, maar gezien je situatie is werken of werk zoeken geen haalbare optie.
Eerst maar eens werken aan herstel.
:(:)

En dat is al intensief genoeg.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-05-20 21:28

Geplaatst door de TopicStarter : 15-05-20 21:28

Ik vind het zo moeilijk he..
Waar doe ik goed aan?

Het UWV zal het er niet mee eens zijn dat werken voor nu geen optie is. Waarom denken jullie dat?

Als ik iets om handen heb, voel ik me mentaal beter. Ik ben onder de mensen, kan me nuttig maken. Helemaal thuis zitten word ik depressief van.
Ik ben nog niet helemaal beter gemeld. Voor iets meer dan 67% ben ik beter gemeld. Dat betekent geen WIA, maar als ik me ziek meldt, komt er een nieuwe keuring en gaan ze opnieuw van de 100% van mijn uren uit, wat op mijn contract staat. Als ik dan onder de 65% kom, krijg ik wel wia. Maandag ga ik bellen met die arts. Ik heb tijdens de keuring al aangegeven dat ik nog geen 24 uur had gewerkt en dat ik dus niet kon zeggen of ik dat aankon.

Ik baal er zo van dat de behandelingen nu stil staan. Ik loop steeds vast en heb het gevoel dat dat mijn eigen schuld is. Alle methodes helpen maar even, of helemaal niet (elke dag drie positieve dingen opschrijven, gedachtenschema's, etc...) Met mijn therapeut heb ik het al zo ontzettend vaak gehad over mijn faalangst, angst om te solliciteren, mijn overtuiging dat ik niet goed genoeg ben. Het helpt niets. Ik heb het gevoel daar in te falen. Dat ik niet sterk genoeg ben. Dat ik mezelf een schop onder mijn kont moet geven en gewoon moet solliciteren en schijt moet hebben aan mijn angst. Anders kom ik er nooit achter dat ik wel ergens goed in ben. Dat is natuurlijk ook wel zo, maar nu zie ik het zo gebeuren dat ik elke keer in mijn proeftijd ontslagen wordt, omdat ik niet functioneer, dicht klap, geen mening durf te geven, geen initiatief durf te nemen... Als ik dat zeg, krijg ik als reactie: is dat een realistische gedachte? Je hebt mooie talenten.
Niemand lijkt te snappen hoe groot de problemen in mijn hoofd echt zijn. Of stel ik me aan?
Het leven is zo ingewikkeld. Ik hoorde pas een gesprek over hoe het is als je hoort dat je nog maar een paar maanden te leven hebt. Ik schrok van de opluchting die ik voelde. Ik wil niet dood, maar die paar maanden.. dan hoef ik gewoon niet bang meer te zijn. Dan kan ik het loslaten. Ik vind het leven niet leuk.

Het is ook niet gek dat die angsten zo diep geworteld zijn. Als ik terugdenk in mijn leven was ik als klein kind al bang voor de wereld. Vanaf mijn derde heb ik herinneringen. Bang om bij een vriendinnetje te gaan spelen een paar huizen verderop, bang voor het donker, bang om alleen te zijn, bang voor harde geluiden, bang voor nieuwe dingen, bang voor de peuterspeelzaal, bang voor school. Ik ben daar nooit goed in begeleid. Mijn ouders zijn ook onzeker in sociale situaties. Misschien heb ik het van hen aangevoeld.
Mijn leven gaat gewoon over angst. De eerste paar jaar op de basisschool gingen redelijk. Ik had wat vriendjes. Op een gegeven moment werd ik gepest. Dit heeft geduurd tot ik naar het mbo ging, waar ik er ineens wel bij hoorde. Klasgenoten wilden gewoon naast me zitten, hoe dan?
Thuis werd ik gepest en kreeg ik te horen dat ik ongewenst was, dat ik een trut was, dat ik geen rechten had en dat ze me liever kwijt dan rijk waren.
En nu op het werk, ben ik weer ongewenst en lastig. Het doet me pijn. Ik voel me alsof ik van een andere planeet kom. Alsof ik hier niet hoor. Ik zou ook niet weten wat voor werk ik leuk vindt. Niks scheelt me. Alles lijkt me saai of eng.
Ik wil geen einde aan mijn leven, omdat ik dat al die mensen niet gun. Ik wil blijven vechten, maar de mogelijkheden worden steeds minder. Ik voel me alsof ik iedereen tot last ben en alsof ik ongeschikt ben voor elke baan.

Maar wat moet ik doen in die maanden tot mijn behandeling start. Als die al start.. het is groepstherapie intern..

Ik mis ook plotseling ouderfiguren in mijn leven heel erg. Ik kan nergens op terugvallen en moet het allemaal alleen regelen. Terwijl ik dichtklap in gesprekken zoals ik vanmorgen had met mijn leidinggevende. Ik kon alleen maar knikken en ja zeggen, terwijl ik mijn tranen aan het weg slikken was.

Sorry als het een onlogisch verhaal geworden is. Het is een chaos in mijn hoofd.

**Geplaatst**: 15-05-20 22:11

Geplaatst: 15-05-20 22:11

fjaril schreef:
Ik vind het zo moeilijk he..
Waar doe ik goed aan?

Het is een doolhof.
Bel de vakbond! :(:)

Ooit was er iets dat je ontslagen werd na 2 jaar ziektewet en in de wao kwam.
Tegenwoordig is er een 'uitvinding' die slapend dienstverband heet: geen ontslag, geen transitievergoeding, maar je hoeft niet meer te werken en krijgt wia.

Citaat:
Het UWV zal het er niet mee eens zijn dat werken voor nu geen optie is. Waarom denken jullie dat?

Er is in ons systeem 1 persoon die kan bepalen of jij kunt werken: dat ben jij.
Er is een nieuwe situatie en (zoals ik mij in mijn zwaarste periode uitdrukte) 'je kunt niet meer denken, je hersens staan stil'.

Citaat:
Als ik iets om handen heb, voel ik me mentaal beter. Ik ben onder de mensen, kan me nuttig maken. Helemaal thuis zitten word ik depressief van.

Op zich is het goed om dit van jezelf te weten, maar je werk voelt volgens mij niet zo voor jou.

Citaat:
Ik ben nog niet helemaal beter gemeld. Voor iets meer dan 67% ben ik beter gemeld. Dat betekent geen WIA, maar als ik me ziek meldt, komt er een nieuwe keuring en gaan ze opnieuw van de 100% van mijn uren uit, wat op mijn contract staat. Als ik dan onder de 65% kom, krijg ik wel wia. Maandag ga ik bellen met die arts. Ik heb tijdens de keuring al aangegeven dat ik nog geen 24 uur had gewerkt en dat ik dus niet kon zeggen of ik dat aankon.

...en eerst bellen met de arbolijn van de vakbond!

Citaat:
Ik baal er zo van dat de behandelingen nu stil staan. Ik loop steeds vast en heb het gevoel dat dat mijn eigen schuld is.

Please join the club.
Zo denken mensen bij tegenslag.
:(:)

Citaat:
Alle methodes helpen maar even, of helemaal niet (elke dag drie positieve dingen opschrijven, gedachtenschema's, etc...) Met mijn therapeut heb ik het al zo ontzettend vaak gehad over mijn faalangst, angst om te solliciteren, mijn overtuiging dat ik niet goed genoeg ben. Het helpt niets. Ik heb het gevoel daar in te falen. Dat ik niet sterk genoeg ben. Dat ik mezelf een schop onder mijn kont moet geven en gewoon moet solliciteren en schijt moet hebben aan mijn angst. Anders kom ik er nooit achter dat ik wel ergens goed in ben. Dat is natuurlijk ook wel zo, maar nu zie ik het zo gebeuren dat ik elke keer in mijn proeftijd ontslagen wordt, omdat ik niet functioneer, dicht klap, geen mening durf te geven, geen initiatief durf te nemen... Als ik dat zeg, krijg ik als reactie: is dat een realistische gedachte? Je hebt mooie talenten.

...zo ongeveer dezelfde zware periode waarin mijn hersens stil stonden, kreeg ik cognitieve gedragstherapie.
Wat geen zier hielp, ondanks dat ik er loeihard aan werkte.
(....voor zover ik het kon, maar ik investeerde er het laatste beetje puf dat ik nog in die therapie.)
:(:)

Citaat:
Niemand lijkt te snappen hoe groot de problemen in mijn hoofd echt zijn. Of stel ik me aan?

Nee, je stelt je niet aan.
Het is groot, en waarschijnlijk ook niet cognitief. (Of dat is iets secundairs, etc.)

Citaat:
Het is ook niet gek dat die angsten zo diep geworteld zijn. Als ik terugdenk in mijn leven was ik als klein kind al bang voor de wereld. Vanaf mijn derde heb ik herinneringen. Bang om bij een vriendinnetje te gaan spelen een paar huizen verderop, bang voor het donker, bang om alleen te zijn, bang voor harde geluiden, bang voor nieuwe dingen, bang voor de peuterspeelzaal, bang voor school. Ik ben daar nooit goed in begeleid. Mijn ouders zijn ook onzeker in sociale situaties. Misschien heb ik het van hen aangevoeld.
Mijn leven gaat gewoon over angst. De eerste paar jaar op de basisschool gingen redelijk. Ik had wat vriendjes. Op een gegeven moment werd ik gepest. Dit heeft geduurd tot ik naar het mbo ging, waar ik er ineens wel bij hoorde. Klasgenoten wilden gewoon naast me zitten, hoe dan?
Thuis werd ik gepest en kreeg ik te horen dat ik ongewenst was, dat ik een trut was, dat ik geen rechten had en dat ze me liever kwijt dan rijk waren.
En nu op het werk, ben ik weer ongewenst en lastig. Het doet me pijn. Ik voel me alsof ik van een andere planeet kom. Alsof ik hier niet hoor. Ik zou ook niet weten wat voor werk ik leuk vindt. Niks scheelt me. Alles lijkt me saai of eng.
Ik wil geen einde aan mijn leven, omdat ik dat al die mensen niet gun. Ik wil blijven vechten, maar de mogelijkheden worden steeds minder. Ik voel me alsof ik iedereen tot last ben en alsof ik ongeschikt ben voor elke baan.

....en na al die ellende toch nog denken van 'stel ik mij niet aan?'

Dat heet 'de vloek van de overleefster'.
Altijd die kiezen op elkaar, doorgaan, doorbuffellen, noem het maar op - en als je om hulp vraagt 'nul op rekest'.
(Puur praktisch en feitelijk hebben we corona, maar de vloek van de overleefster is ook: niet geloofd worden. Te horen krijgen 'dat je toch je eigen boontjes moet doppen', etc.)

Citaat:
Maar wat moet ik doen in die maanden tot mijn behandeling start. Als die al start.. het is groepstherapie intern..

Oej, hoe zit dat mbt corona...?

Citaat:
Ik mis ook plotseling ouderfiguren in mijn leven heel erg. Ik kan nergens op terugvallen en moet het allemaal alleen regelen. Terwijl ik dichtklap in gesprekken zoals ik vanmorgen had met mijn leidinggevende. Ik kon alleen maar knikken en ja zeggen, terwijl ik mijn tranen aan het weg slikken was.

Ja, zo doen overleefsters dat.
Jarenlange training in 'niet voor jezelf opkomen', niet met die vuist op tafel, en zelfs niet in tranen uitbarsten. (Dat laatste kan verstandig zijn, nare mensen maken daar prompt misbruik van.)

Enne,

NIETS te sorry, he!!!
Jij staat strak van de stress, je hersens staan stil - hartstikke rot. :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-05-20 22:45

Geplaatst door de TopicStarter : 15-05-20 22:45

Vakbond heb ik al contact mee gehad. De jurist adviseerde met de informatie die hij had: beter melden en beter uit dienst gaan. Dat kan natuurlijk niet.
Wacht het rapport van het UWV even af, maar ik geloof dat ik gek word..
Ben echt een beetje in paniek.

Of ik niet kan werken, geen idee.. ik werd altijd als aansteller behandeld door mijn ouders. Hypochonder werd ik genoemd. Terwijl ik als kind al hard voor mezelf was. Mijn instelling is nu zo ongeveer dat ik kan werken zolang ik op mijn benen kan staan. Ik ben toch altijd moe, ik weet niet anders dan dat ik al jaren vecht tegen depressie en angst, momenten heb dat ik me best goed voel en veel momenten heb dat ik me zwaar rot voel. Waar ligt dan de grens?
Momenteel ben ik aan het overleven.
Slapen, zo lang mogelijk snoozen en naar mijn werk. De laatste twee uur komt er niks meer uit mijn vingers. Ik kan me gewoon niet concentreren. Zelfs de simpelste dingen. Ik ben constant de draad kwijt. Dan uit mijn werk op de bank ploffen, de moed bij elkaar rapen om een maaltijd in elkaar te flanzen (of niet en maar een boterham eten om maar iets te eten) en wachten tot ik weer naar bed kan. Vervolgens te laat naar bed gaan, omdat ik dan zeker weet dat ik snel slaap en geen herbelevingen krijg of uren wakker lig om te piekeren. En dan begint het riedeltje weer opnieuw. In het weekend doe ik vrij weinig. Afgelopen zaterdag was ik te moe om fatsoenlijk kleren uit te zoeken voor die dag en bij de gedachte aan huishouden kon ik zo huilen. Ik eet slecht. Ik heb veel minder eetlust en niet de energie om fatsoenlijk eten klaar te maken. Om over mijn huishouden maar niet te spreken. Ik loop overal op achter. De handdoeken zijn op, de vaat van een paar dagen moet nog gedaan worden..
Als ik het zo opschrijf, denk ik: je bent gek dat je je niet ziek meldt. Maar als ik 's morgens uit mijn bed stap, me op zich redelijk voel en vervolgens aan mijn collega's denk die misschien teleurgesteld zijn of het drukker hebben als ik me ziek meldt (moet ik niet doen, ik weet het). En de gedachte dat die dag misschien wel aardig zal gaan en ik me voor niets ziekmeld. Dan durf ik me niet ziek te melden.

Kan jij verklaren waarom cognitieve gedragstherapie niet helpt? Ik heb al zo vaak gezegd tegen psychologen dat ik er geen vertrouwen in had en dan werd er zolang doorgevraagd tot ik dacht: oke, ik probeer het wel weer. Als dat nodig is om te bewijzen dat het niet helpt.. Tot het mijn m'n neus uitkwam.

Corona gaat wel roet in het eten gooien wat betreft mijn therapie, vrees ik. Het was mijn zoveelste laatste strohalm. De intake kan wel sneller, omdat dat via beeldbellen gaat. Maar de therapie zelf staat natuurlijk stil. En ze hadden al een wachttijd van vijf/zes maanden.

**Geplaatst**: 15-05-20 23:01

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 15-05-20 23:01

Ik kan je helaas niet helpen. Maar ik ben blij dat je hier momenteel schrijft en goede tips krijgt van anderen

Dikke knuffel voor jou :+:

**Geplaatst**: 16-05-20 08:58

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 16-05-20 08:58

Jeetje, wat heb jij het moeilijk! En wat goed dat je hier blijft schrijven. Ik reageer niet vaak, maar ik lees alles en heb heel veel respect voor je.
Want zo te lezen zit het diep, heel diep.
Ik ben geen psycholoog, maar iemand die zelf in het verleden wel hulp heeft gehad, maar het lastige met cognitieve gedragstherapie is dat het in mijn ogen vooral symptoombestrijding is. Het heeft absoluut zijn waarde, maar als het onderliggend probleem niet aangepakt wordt, wat ben je dan aan het doen?

Als ik jouw verhaal zo lees dan draait voor jou alles om anderen: wat vinden zijn, wat denken zij, hoe beslissen zij? Je hebt simpelweg het vertrouwen niet dat jouw oordeel goed is en er mag zijn.
Volgens mij heb ik al eens eerder iets geschreven over transactionele analyse, wat daarin de basis is is hoe jij kijkt naar jezelf en naar anderen. Ik denk echt dat dit jou heel goed zou kunnen helpen, omdat dan gewerkt wordt aan je zelfbeeld.
Het punt is alleen dat dit wordt gezien als "alternatief" voor zover ik weet. Maar het zou echt de moeite waard zijn om een goede TA-behandelaar te zoeken. Maar ik kan me ook goed voorstellen dat dat de energie kost die je nu net niet hebt.
Want al je energie stop je in je werk omdat je denkt dat dat zo hoort.
Als je daar nu niet mee stopt, dan ben ik echt bang dat het niet goed komt... En dat gun ik je zo, dat het goed komt.
Sterkte.

**Geplaatst**: 16-05-20 09:22

Geplaatst: 16-05-20 09:22

Hoi Fjaril,
ik herinner me dat er bij het uwv standaard gevraagd wordt om een beschrijving van je dag te geven - heb je toen ongeveer gezegd wat je hier schreef....?

Ik roep wel eens: de mens is een gelaagd wezen. De lagen kun je op honderden manieren indelen, bij deze 'my two cents':
1) de pure, harde biologie. Zoals voedingstekorten, slaaptekort, pms en andere vrouwelijke hormoonschommelingen, andere hormonen zoals bijnieren en schildklier, delier/ dronkenschap, etc etc etc.
Waarbij jij zo te lezen een stevige achterstand hebt mbt kwaliteitsslaap en fatsoenlijk voedsel. En een te laag cortisol gehalte zou me niet verbazen.

2) De 'laag' van reflexen en instincten en andere zaken uit het 'reptielenbrein'.
3) De 'emotionele hersenen'.
Trauma "wandelt op en neer" tussen laag 2 en 3 (en reken maar dat de harde biologie ook meedoet: stresshormonen 'bij het leven').
Het regelt, of zo je wilt ontregelt je lichaam en geest.
Wat kinderlijk gesteld: het heeft de taak jou te laten overleven. Dit gaat buiten je wil of controle om.
(Bijvoorbeeld reflexmatig alles en iedereen in de gaten houden, nuttig in termen van 'ik moet opletten, er kan gevaar zijn' - maar aan andere dingen kom je niet echt toe, het is baaie vermoeiend.)

4) Het deel van je brein waar je zelf kunt nadenken, logisch of associatief en waar je je gedrag kunt sturen. Alles in de voorgaande lagen onttrekt zich aan deze controle.
Je kunt als mens besluiten 'om de deur achter je verleden te sluiten' (en dat is beslist beter dan 'blijven staren naar het verleden') - maar als je te maken hebt met hardnekkige zaken die 'maar blijven hinderen' heb je weinig aan beslissingen mbt laag 4.
5) De 'laag' van zaken als zingeving, 'ik doe iets wat er toe doet' 'ik mag er zijn als mens' en 'ik voel mij verbonden met de mensen, dieren, de natuur om mij heen'.

En een kleine valkuil in de hulpverlening : paten over trauma is vaak ook laag 4. Het kan nuttig zijn, maar verandert weinig. Informatie geven, ontspanningsoefeningen aanleren, manipulatie leren zien, tips mbt zelfzorg: van harte aanbevolen. (Technisch: traumaverwerking begint met 'stabilisatie', dat zijn dit soort dingen..)
(Daarna het rotverhaal delen en/of emdr doen. Daarna de fase 'integratie': alsnog aanleren wat je vroeger gemist hebt, en vooral: de omdraaiing: in deze 3e fase gaat het niet om wat de ellendelingen jou hebben aangedaan - nu is het: wat vind IK belangrijk, wat wil ik ontwikkelen, waar haal ik mijn energie uit, welke vaardigheden wil ik ontwikkelen, hoe gaat MIJN leven er uit zien.)

Vrij veel psychologen hebben gelukkig emdr in hun pakket (sprak de emdr fan, somatic experiencing en gespecialiseerde kinesiologie kunnen dit ook). Daarmee kom je in de diepere lagen.

En mbt de overleefster: dat is niet zo zeer wie jij in de kern bent, maar een "gedragspatroon" met stevige wortels in de 3e of wellicht 2e laag. Een overleefster mag niet laten merken, mag al helemaal niet zeggen hoe zwaar het is.
En vaak is dat er - excusez le mot - in de meest letterlijke zin ingeramd. Op protest tegen de gang van zaken staat stevige straf, en vooral als dat al jong begon dan is de gedachte dat een ander het wellicht niet fijn vindt dat je je ziek meldt genoeg om je verschrikkelijk schuldig te laten voelen. (Waavan je makkelijk in de 4e laag kunt constateren 'dat dat geen helpende gedachte is'. Klopt als een bus. En wat dan nog? Je logische verstand wordt simpelweg overruled door het overlevingsgedoe uit de 2e en 3e lagen, dus de hele exercitie 'dat je helpende dingen moet denken' wordt alleen maar nog een extra belasting, extra falen en waarschijnlijk ook extra schuldgevoel. :(:)

)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-05-20 13:23

Geplaatst door de TopicStarter : 16-05-20 13:23

Hagelslag, dankjewel

Achterom, ik ga eens kijken naar die transactionele analyse. Voor nu sta ik op de wachtlijst voor intensieve traumabehandeling.
Het is inderdaad zo dat ik alleen bezig ben om het anderen naar hun zin te maken en te proberen om te voldoen aan de verwachtingen die anderen van me hebben. Het uwv verwacht dat ik zoveel mogelijk werk, mijn therapeut verwacht van me (in mijn ogen dan), dat er verbetering in zit. Ik durf niet goed eerlijk te zijn over hoe het soms echt is, bang om haar teleur te stellen dat haar methode en haar inzet niets heeft gedaan.
De afgelopen weken, voordat ik zoveel ben gaan werken, ging het echt goed (afgezien van het solliciteren, want dat vind ik verschrikkelijk. Voor elke vacature vind ik mezelf ongeschikt en dan moet ik toch solliciteren en vervolgens tijdens een gesprek vertellen waarom ik zo'n geschikte kandidaat ben, terwijl ik van binnen het het gevoel ben dat ik ze aan het bedriegen ben en dat ze later zullen balen dat ze me aangenomen hebben.). Ik werkte twee dagen en voor de rest was ik thuis, afspreken kon immers niet. Het was heerlijk weer, ik rommelde een beetje aan in huis, ging een bakkie doen met de buurvrouw, beetje hobbyen en twee dagen in de week werken. Ik kon het mentaal aan en qua energie, daardoor voelde ik me minder verschrikkelijk en vond ik het gezellig om samen met mijn collega's te zijn. Aan het eind van de dag ging ik naar huis en dan had ik weer alle tijd voor mezelf de dag of dagen daarna.
En nu is het weer bagger. Ik ga dit topic erbij houden als ik maandag het uwv ga bellen.

Janneke, toen ik het gesprek had met het uwv, had ik nog geen vier dagen gewerkt. Ik heb toen ook benoemd dat ik kon zeggen hoe het nu ging (best goed, zie bovenstaande), maar dat ik niet kon voorspellen hoe dat zou zijn als ik vier dagen zou werken. Ze gaf toen ook aan dat als het niet lukte, het een ziekmelding en een herkeuring zou worden.
Bedankt voor de theorie over de lagen! Dat is verhelderend.
Als je met cognitieve therapie in de vierde laag zit, maar ondertussen schreeuwen er een paar grote alarmbellen in de tweede en derde laag, heeft dat inderdaad geen zin.
Hetzelfde als dat er een lampje gaat branden in de auto en je rijinstructeur zegt: de auto rijdt nog, dus we komen er wel. Of misschien moet ik zeggen: er komt rook onder de motorkap vandaan. Maar wie weet gaat dat weg. Als je niet doorrijdt, zul je nooit weten of het vanzelf over gaat. Dus ja, doorrijden en bedenken dat je geen vlammen ziet. Iedereen om je heen rijdt immers ook gewoon door, dus waarom zou jij dat niet kunnen.. Van binnen gaan de alarmbellen af, maar je rijinstructeur is de professional, dus die zal het weten..

De cognitieve gedragstherapie geeft me inderdaad echt een gevoel van: wat is er mis met mij? De twijfel of mijn ouders dan misschien wel gelijk hebben, want anderen hebben veel aan die cognitieve gedragstherapie en ik niet, ik blijf bang. Ik moet door die angst heen, er word tegen me gezegd dat ik een ontwijkend gedrag heb. Dat ik enge dingen uit de weg ga en dat ik dat moet doorbreken. Als ik enge dingen aanga en het gaat een paar keer goed, komt er een beetje vertrouwen. Maar als het weer een keer minder goed gaat is het: zie je wel. Ik had gewoon weer gelijk en dan ben ik weer terug bij af.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-05-20 14:37

Geplaatst door de TopicStarter : 16-05-20 14:37

Edit: even ter verduidelijking, heb het niet goed opgeschreven. Ik heb tegen de arts van het UWV gezegd dat drie dagen werken op zich goed ging. Dat het soms lastig was om het huishouden te doen en dat ik uit mijn werk zo moe was dat ik niets meer deed en zelfs koken teveel kon zijn, maar dat het scheelde dat ik om de dag werkte. Ze vroeg of ik het huishouden nog kon doen. Half, heb ik gezegd. Dat moest ze meerekenen in de belastbaarheid en daarom heeft ze hem op 24 uur gezet, omdat ik op mijn vrije dagen nog wel wat kon doen.

**Geplaatst**: 16-05-20 14:52

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 16-05-20 14:52

Als je op basis zaken als huishouden al moet inleveren, is die 3 dagen al teveel PUNT. Verander bij je gesprekken met UWV/artsen je het gaat wel altijd in het gaat niet. Uitgangspunt is je slechtste dag, niet je beste.

**Geplaatst**: 16-05-20 16:21

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 16-05-20 16:21

Inderdaad bij dat soort gesprekken uitgaan van het 'slechtste' en niet het beste. Heel jammer dat het zo moet, maar anders bereik je totaal niets (positiefs).

Verder is het zo dat cognitieve gedragstherapie voor sommige mensen goed werkt, voor andere werkt het dan weer totaal niet. Hetzelfde geldt voor iedere andere therapievorm. We zijn allemaal verschillend, allemaal uniek, wat voor de een werkt, werkt voor de ander niet, wat helpend is voor de een is dat totaal niet voor de ander. Dat wil dus helemaal niet zeggen dat er iets mis is met jou. Het wil wel zeggen dat je misschien beter op zoek kan gaan naar iets anders, wat wel helpend is voor jou. Dat kan een andere therapievorm zijn, een nieuwe activiteit buiten therapie, een combinatie van therapieën, therapie in combinatie met medicatie...

Veel mensen met een trauma gaan overigens beangstigende dingen uit de weg. Je angsten gecontroleerd aangaan kan zeker helpen om dit te doorbreken. De ene keer zal dat beter gaan dan de andere keer en het kan een hele tijd duren. Deel het op in kleine stapjes die je evt met je therapeut afspreekt. Door het op te delen in kleine stapjes en stapsgewijs te werk te gaan, vergroot je de kans op succes.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-05-20 21:14

Geplaatst door de TopicStarter : 16-05-20 21:14

Ik heb het rapport van het uwv gekregen waarin staat dat mijn werkgever aangeeft me werk te kunnen bieden voor 24 uur in de week, ook na het verstrijken van de 104 weken. Zou mijn werkgever nou gewoon een vies spelletje spelen? Tegen het uwv zeggen dat ze me werk kunnen bieden, omdat ze anders een loonsanctie aan hun broek hebben. En nu zeggen dat dat niet waar is en dat het altijd al zo was dat ik weg moest en me buiten het uwv om me proberen te ontslaan?
Maandag ga ik het uwv bellen en inderdaad maar uit van mijn ergste dag. Da's heel anders dan mijn beste dag. Kokhalzen en hyperventileren als ik me 's morgens klaar maak voor mijn werk, op mijn werk proberen wat uit mijn vingers te krijgen wat totaal niet lukt en 's avonds een huilbui krijgen op de bank.

Vandaag heb ik de hele dag op bed gelegen en een beetje stom filmpjes zitten te kijken. Ik heb amper gegeten, wel honger, maar totaal geen eetlust.

**Geplaatst**: 16-05-20 21:32

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 16-05-20 21:32

Niet UWV bellen, werkgever bellen en ziekmelden.
UWV aan de telefoon verhaal vertellen schiet je niks mee op, dan krijg je een telefoniste en die beslist jouw zaak niet. Ziekmelden = duidelijkste signaal dat je geven kan dat de reintegratie is mislukt en dat jouw belastbaarheid veel lager is dan ingeschat. Bij bezoek voor gesprek kan je dan stellen dat de reintegratiepogingen jouw belastbaarheid permanent verminderd heeft, alleen al doordat het niet samenging met het medische behandeltraject om beter te worden (wat jouw wettelijke plicht is als je ziek bent). Nogmaals, ga niet alleen naar die afspraken met het UWV en laat die begeleider het woord doen.
Advies vakbond is pleepapier, je laten ontslaan is nu het domste wat je doen kan, dan kom je zeker in de bijstand terecht incl. druk vanuit de gemeente om weer aan het werk te gaan. Je bent niet belastbaar voor werk, dus logische stap is afkeuren, niet nieuwe baan gaan zoeken (economische ellende nu nog daar gelaten).

Die via openbreken contract nieuwe baan zal veel gunstiger voor ze zal zijn en jouw geld gaat kosten wanneer je alsnog instort en je nieuwe inkomen op basis van een 24 uurs contract berekend zal worden. Niet aan beginnen dus, laat je afkeuren op basis van je voltijdse contract. Ja dat is pech voor de werkgever, het is niet hun schuld net zo min dat het jouw schuld is dat je het werk niet meer vol kan houden nu. Maar laat je echt niet manipuleren naar een enkel voor de werkgever gunstig vervolg op je ziektewet. Jij hebt en doet nog steeds heel hard je best, maar doe dat nu eens echt voor jouwzelf ipv een ander.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-05-20 21:43

Geplaatst door de TopicStarter : 16-05-20 21:43

Thanks Tamary, ik zit met ziekmelden in mijn hoofd inderdaad. Misschien moet ik dat toch maar doen.
Ik heb het rechtstreekse nummer van degene die mijn proces behandeld, dus dan zou ik die bellen.

En beter laten melden ga ik inderdaad nooit doen. Nu wordt ik beoordeeld op basis van 36 uur en anders inderdaad op basis van 24 uur. Ik verdien nu net rond bijstandsniveau en zou daar van rond kunnen komen. Lager echter niet.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-05-20 14:55

Geplaatst door de TopicStarter : 17-05-20 14:55

Ik zit hem zo te stressen. Ik ben echt bang dat deze terugval niet geloofwaardig is voor het uwv.
Gisteravond bedacht ik me ineens dat ik vergeten was te zeggen dat ik ook de diagnose cvs heb (die mag niet officieel zo genoemd worden, omdat ik ook ptss heb en klachten ook daar vandaan kunnen komen. Ik voldoe wel aan de symptomen. Het wordt nu cvs bij ptss genoemd)
Hoe stom..
Ik ken niemand die weet hoe mijn slechte dagen eruit zien en die ik mee kan nemen naar het gesprek. Op mijn slechte dagen verstop ik me in huis en kom alleen buiten met een opgeplakte glimlach. Ik ben vrijgezel, dus ook geen vriend die me bij kan staan.
Bovendien zeggen de meesten over het werk, solliciteren etc: "Dat kan je wel. Je moet jezelf niet onderschatten. Wacht maar tot je een leukere baan heb." "O en als je moe bent, moet je er gewoon even uit gaan. Even wandelen of naar een vriendin. In bed liggen zou ik ook moe van worden."
Ik vind het zo rete moeilijk om te zeggen hoe ik me echt voel. Nog steeds.

Het lastige is dat er niet één ding speelt, maar meerdere. De ene periode speelt de ptss op, ben ik bang om naar buiten te gaan en is dat de stressfactor waardoor ik slecht functioneer. Dan helpt het om binnen het realistische juist wel dingen te gaan doen. Dan voel ik me mentaal beter als ik dingen onderneem (daar zat ik in tijdens het gesprek met het UWV, denk ik nu) maar ongemerkt put ik mezelf lichamelijk uit en daar krijg ik dan na een tijd de klap ineens van. Dan speelt de vermoeidheid weer op, zoals nu. Ik lig het hele weekend in bed.
Maak daar maar een logisch, geloofwaardig verhaal van...
Het is constant zoeken naar een onmogelijke balans tussen die twee om mijn hoofd boven water te houden.
Het liefst zou ik gewoon vrijwilligerswerk doen. Dan heb ik niet de druk van moeten presteren en aanwezig moeten zijn, maar dan kan ik binnen mijn grenzen toch iets doen. Of niets doen als ik een slechte week heb.

**Geplaatst**: 17-05-20 15:32

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 17-05-20 15:32

CVS kan een gevolg zijn van trauma. Continue spanning, stress, alert zijn, dat vreet gewoon energie. Niet zo gek dus die combinatie.
Kan je misschien verslagen van je behandelaar, huisarts,... meenemen die aangeven dat het niet goed gaat / hoe je functioneert? Dat helpt sommige mensen ook al bij zulke gesprekken.

Anderen kunnen natuurlijk nooit helemaal weten hoe jij je voelt, tenzij je het zegt. Maar het feit dat je je terugtrekt enz kan voor anderen wel een duidelijk signaal zijn dat het niet goed gaat en is ook wel iets wat bij het UWV zeker aangegeven kan worden, lijkt mij.
Misschien kan je wel iemand meevragen en op voorhand een beetje afstemmen wat te zeggen?

Het feit dat er meerdere dingen spelen en het moeilijk is om de balans te vinden, is net belangrijk en zou ik bij het UWV ook benoemen als ik jou was. Net zoals je het hier ook opgeschreven hebt.
Ik zie eerlijk gezegd niet wat daar niet logisch aan is... je staat onder voortdurende stress en spanning, gaat daar in zekere mate tegen in door dingen te ondernemen die moeilijk voor je zijn, je angstig maken. Dat vreet energie. Tuurlijk dat je daar moe van wordt! Lichamelijke klachten, vermoeidheid, PTSS gaan echt vaak hand in hand.

**Geplaatst**: 17-05-20 15:46

Geplaatst: 17-05-20 15:46

fjaril schreef:
Ik zit hem zo te stressen. Ik ben echt bang dat deze terugval niet geloofwaardig is voor het uwv.
Gisteravond bedacht ik me ineens dat ik vergeten was te zeggen dat ik ook de diagnose cvs heb (die mag niet officieel zo genoemd worden, omdat ik ook ptss heb en klachten ook daar vandaan kunnen komen. Ik voldoe wel aan de symptomen. Het wordt nu cvs bij ptss genoemd)
Hoe stom..
Ik ken niemand die weet hoe mijn slechte dagen eruit zien en die ik mee kan nemen naar het gesprek. Op mijn slechte dagen verstop ik me in huis en kom alleen buiten met een opgeplakte glimlach. Ik ben vrijgezel, dus ook geen vriend die me bij kan staan.
Bovendien zeggen de meesten over het werk, solliciteren etc: "Dat kan je wel. Je moet jezelf niet onderschatten. Wacht maar tot je een leukere baan heb." "O en als je moe bent, moet je er gewoon even uit gaan. Even wandelen of naar een vriendin. In bed liggen zou ik ook moe van worden."
Ik vind het zo rete moeilijk om te zeggen hoe ik me echt voel. Nog steeds.

Het lastige is dat er niet één ding speelt, maar meerdere. De ene periode speelt de ptss op, ben ik bang om naar buiten te gaan en is dat de stressfactor waardoor ik slecht functioneer. Dan helpt het om binnen het realistische juist wel dingen te gaan doen. Dan voel ik me mentaal beter als ik dingen onderneem (daar zat ik in tijdens het gesprek met het UWV, denk ik nu) maar ongemerkt put ik mezelf lichamelijk uit en daar krijg ik dan na een tijd de klap ineens van. Dan speelt de vermoeidheid weer op, zoals nu. Ik lig het hele weekend in bed.
Maak daar maar een logisch, geloofwaardig verhaal van...
Het is constant zoeken naar een onmogelijke balans tussen die twee om mijn hoofd boven water te houden.
Het liefst zou ik gewoon vrijwilligerswerk doen. Dan heb ik niet de druk van moeten presteren en aanwezig moeten zijn, maar dan kan ik binnen mijn grenzen toch iets doen. Of niets doen als ik een slechte week heb.

En het resultaat is dat je jezelf "beter" redeneert omdat je dienstbaarheid naar anderen boven je eigen welzijn plaatst.

Begeleiding naar UWV hoeft geen familie te zijn, instantie is een veel betere optie. Bel met MEE (+provincienaam waar je woont) voor hulp met dit traject afkeuren UWV.

**Geplaatst**: 17-05-20 15:48

Geplaatst: 17-05-20 15:48

Heb je alleen gesproken met de verzekeringsarts of ook de arbeidsdeskundige? De laatste kijkt of de reïntegratie voldoende is geweest en aan de hand van de uitslag van de verzekeringsarts of het werk dat je nu doet wel passend is. De werkgever kan nu nog helemaal niet inschatten of het tot ontslag komt, die moet eerst de uitkomst van de WIA beoordeling afwachten. Zo lang die er niet is krijgt hij geen ontslag vergunning; niet van het uwv nog van de rechter.

**Geplaatst**: 17-05-20 16:00

Geplaatst: 17-05-20 16:00

Rytir schreef:
Heb je alleen gesproken met de verzekeringsarts of ook de arbeidsdeskundige? De laatste kijkt of de reïntegratie voldoende is geweest en aan de hand van de uitslag van de verzekeringsarts of het werk dat je nu doet wel passend is. De werkgever kan nu nog helemaal niet inschatten of het tot ontslag komt, die moet eerst de uitkomst van de WIA beoordeling afwachten. Zo lang die er niet is krijgt hij geen ontslag vergunning; niet van het uwv nog van de rechter.

Werkgever wil boete voorkomen. Nieuwe baan met minder uren, gezond melden en ik vermoed ook een contract met bepaalde tijd. Dan is bij gaat toch niet zo de boel via niet verlengen contract (handig die corona nu) ontslaan TS zonder verdere kosten simpel. Werkgever heeft nl al lang door dat dit niet binnen de termijn overgaat en dat het niet aan hen of TS ligt, maar geld besparen is wel hoe je bedrijf overeind blijft.
Inspanningsverplichting reintegratie is aan voldaan. Wat UWV/verzekeringsarts of arbeidsdeskundige ook denkt, dit is een lange termijn trauma waarbij het gewoon pech is dat de boel nu ontploft. Dat door de dikke kop van het UWV krijgen is nu de belangrijkste stap en dat moet je via een vertegenwoordiger doen die voor jouw spreekt (dus TS verwijst consequent naar die persoon terug in gesprekken met UWV en bevestigd enkel wat die zegt. UWV zal anders gewoon TS als deurmat zien er er overheen stampen op weg naar gezond gekeurd of minder dan 35% en dus geen arbeidsongeschiktheidsuitkering, maar bijstand met het gedram dat daar bij komt, afhankelijk van de gemeente waar TS dan onder valt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-05-20 16:11

Geplaatst door de TopicStarter : 17-05-20 16:11

Pateeke, de wia-keuring was telefonisch, maar ik denk dat het handig is om op locatie af te spreken voor de herkeuring. Ik ga inderdaad eens zoeken naar verslagen.

Tamary, inderdaad.. fijn dat jullie me een spiegel voorhouden. Het is zo verwarrend. Ik voel me schuldig als ik zo weinig wil doen dat ik me goed voel in het dagelijks leven. Maar dat moet mijn streven zijn, want anders is het op de lange termijn nooit vol te houden en zit ik over tien jaar nog.
Thanks voor te tip van stichting MEE! Ik ga eens informeren.

Rytir, ik heb met beiden gesproken. UWV was het niet eens met ontslag en de werkgever heeft bij het uwv aangegeven dat ze me werk kunnen bieden voor 24 uur per week. Ook na de 2 jaar. Dit staat ook zo in het keuringsrapport. Mijn werkgever heeft dit nooit tegen mij gezegd. Ik heb dit van de arbeidsdeskundige gehoord. Mijn werkgever zegt nu dat ik dat verkeerd heb begrepen van het UWV. Dat het UWV kijkt naar nu en niet naar de toekomst en dat ze me geen werk kunnen bieden. Met een paar vage redenen.
Ik kon ervoor kiezen de vaststellingsovereenkomst niet te tekenen, maar dan hadden ze nog wel een andere vervelende functie voor me die ik dan wel op kon pakken, als ik het zo ging spelen.

Tamary, werkgever wil ontslag met wederzijds goedkeuren. Hij heeft inderdaad door dat dit een lange adem gaat hebben en dat het probleem niet bij een van ons ligt. Hij weet ook wel dat hij een loonsanctie krijgt als hij me ontslaat via het uwv en ik denk dat hij het daarom zo buiten de wia-keuring en het uwv om speelt.
Wat zou handiger zijn, de vakbond of stichting MEE?

**Geplaatst**: 17-05-20 16:17

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 17-05-20 16:17

MEE heeft meer mogelijkheden qua hulpverlenings organisaties. Vakbond is vaak vrijwilligers en daar heb jij nu niet genoeg aan naar UWV toe.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-05-20 16:19

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst door de TopicStarter : 17-05-20 16:19

Ontzettend bedankt! Dan ga ik daar morgen meteen contact mee opnemen.
Is dit jouw werk dat je er zoveel vanaf weet?

**Geplaatst**: 17-05-20 16:22

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 17-05-20 16:22

Nee, heb zelf UWV ellende gehad en paar fouten gemaakt qua hoe en wat met zo'n situatie omgaan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-05-20 16:24

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst door de TopicStarter : 17-05-20 16:24

Ah wat vervelend! Is het uiteindelijk allemaal wel goedgekomen?

**Geplaatst**: 17-05-20 16:28

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 17-05-20 16:28

Nee, maar ik zit in een fijne gemeente en ben stuk weerbaarder dan jij nu.
Als jij nu geen goede buffer tussen instanties en jouwzelf kan zetten, dan wordt je op zijn gunstigst niet beter...
Zet dus jezelf op 1 en schakel hulp in die echt voor jouw werkt ipv voor de andere partij.

Nomineer dit bericht ×