Flying_Angel schreef:Ik vind het wel altijd lastig hoe ik het moet noemen. Want ik ben bijna 8 jaar samen, we hebben een kindje en wij gaan nooit trouwen, dus ik moet altijd 'mijn vriend zeggen'. Voor mij voelt dit heel kinderachtig en puberaal. Of dat je op latere leeftijd nog iemand hebt ontmoet. Maar 'mijn partner' klinkt weer heel ouderwets.Maar ik zeg nooit vriendlief, daar krijg ik jeuk van!
Ik zou gewoon 'mijn man' of 'mijn partner' zeggen in jouw geval.
Maar ik zeg nooit vriendlief, daar krijg ik jeuk van! 
Het hypocriete is dat ik me er bij anderen vaak ook aan erger, maar doordat ik tweetalig ben opgegroeid en ook al jaren meer in het Engels communiceer dan in het Nederlands, ontglipt me nog weleens een woord of uitdrukking en ik heb ook niet altijd zin om eerst vijf minuten te gaan zitten graven in m'n geheugen. Dingen als 'no worries' en 'mate' zeg ik vooral op de automatische piloot. Tegelijkertijd krijg ik dan wel weer jeuk als ik op de site van Divoza 'birth alarmen' zie staan. 