Geplaatst Ik ben ziek, dus kraamvisite gaat niet door.. Vind het nu toch wel jammer, maar een rustig dagje thuis ben ik ook wel aan toe. Morgen werken, dus even energie sparen.
Janneke, dus als het uwv vindt dat we niet genoeg hebben gedaan, is dat alleen maar nadelig voor de werkgever en niet voor mij. Dat verklaart wel waarom ze zo pushen. Ik dacht dat het ook nadelen voor mij zou hebben en dus dat het voor mijn eigen bestwil zou zijn om zo lang mogelijk door te gaan.
Da's een opluchting, dat dat niet zo is. Nu begrijp ik ook dat mijn enige taak is om op de rem te trappen. Die regeltjes van het uwv kan ik dus gewoon loslaten. Ik ben vaak bang dat ik mezelf in de vingers snijd als ik iets aangeef.
Wat betreft gesprekken met de coach, ik heb een opleiding gedaan waarin ik wel zou willen werken. Maar: niet nu.
Ik moet nu wel vacatures opzoeken. Dat geeft me veel stress. Maar aan de andere kant, mijn huidige baan staat mijn herstel ook in de weg.
En wat kunnen we anders voor invulling geven aan die gesprekken bij de coach?
Dat is wel iets wat ik hem voor moet leggen de volgende keer.
Vroeger hoorde ik altijd dat ik een aansteller was. Mijn pa zei dat ik een hypochonder was. Mijn ma zei altijd: ja, fjaril ziet en ervaart dingen anders dan andere mensen. Ik overdreef, ik was overgevoelig.
Die overtuiging zit er nog steeds. Als ik me slecht voel, twijfel ik er altijd aan of dat gevoel wel echt is of dat ik mezelf iets aanpraat.
Het lastige is ook dat ik het gewoon niet goed op een rijtje krijg in mijn hoofd. Alsof er een dot watten in zitten. Zo schrijven, lukt wel. Dan kan ik er goed over nadenken, overnieuw beginnen. Maar als ik tijdens een gesprek aangeef dat het niet lekker gaat en de ander is niet meteen overtuigd, dan raak ik de draad kwijt. Wat voel ik? Is het echt wat ik voel? Hoe geef ik dit aan? Word de ander boos? Is dit niet raar? Wat gebeurt er als ik dit zeg? Wat vind de ander hiervan?
En ja, nu ik dit zo opschrijf, veel van deze vragen zou ik niet eens over na hoeven denken.
Maar vooral dat stukje: wat voel ik. Dat is gewoon weg. Tegenover anderen heb ik vaak een masker op. En dat in combinatie met de gedachte dat ik mezelf dingen aanpraat, dat ik twijfel of mijn gevoel wel echt is. Dat maakt het erg ingewikkeld. Daarbij nog de angst dat de ander boos wordt of teleurgesteld is. En als gevolg daarop de gedachte dat het wel heel raar is dat ik dit zo denk en het plaatje is compleet.
Hagelslag, ik weet niet, ik was echt somber gistermiddag. Dan heb ik gewoon nergens zin in. Niets kan me blij maken dan.
Kraamvisite vind ik wel soort ongemakkelijk. Ik heb niet zoveel met baby's en dan zijn er mensen die hele verhalen brabbelen naar een baby. Ik kom dan bij wijze van spreken niet verder dan: hoi. Oké, beetje overdreven, maar voor het beeld
Ik vraag altijd of ze een verlanglijstje hebben en qua tijd houd ik max een uur aan. Dat is niet waar ik over in zat.
