Mijn opa is ernstig ziek (copd) en daarbij depressief waardoor hij regelmatig zwelgt in zelfmedelijden. Ik moet me dan altijd inhouden om niet kwaad te worden, ik kan daar onwijs slecht tegen.
Ik begrijp dat hij erg ziek is maar altijd maar klagen maakt je niet beter.. Voel me er soms heel schuldig over dat het me zo irriteert. 
Ik vind het eng als ik alleen thuis ben en er wordt aangebeld.
Ik doe wel open maar als het even kan spiek ik eerst boven vanuit het raam wie er voor de deur staat. Iets teveel films gekeken denk ik....
En ja, ik baal er nog steeds van dat de boel destijds zo is gaan lopen.

Kunnen we hier verder met de confessions
jij durft. Hier had je niet lang meer in huis gewoond met zo'n brutale mond