Geplaatst: 24-04-08 20:39 paars schreef:Je hebt als 6 jarige gedaan wat je kon doen! Je wilde hem helpen. Een kind van 6 kan dat niet overzien. Jammer dat hij zelf geen noodsetje ergens had neergelegd. Als dit vaker voorkwam dan hadden je ouders de medicijnen in de goede combinatie op een vaste plek klaar kunnen leggen voor noodgevallen. Jou valt niets te verwijten, gelukkig zie je dat nu in!
Hier ben ik het helemaal mee eens. Je kunt een kind van 6 jaar oud niet verantwoordelijk maken voor het toedienen van de juiste medicijnen, helemaal als het een combinatie is van meerdere pillen. Je mag dit jezelf ook niet kwalijk nemen hoor!
Mijn vader overleed aan kanker toen ik 7 was. Mijn zusje was 4, hijzelf 34.
Ik heb van het hele gebeuren wel het een en ander meegekregen, maar besefte eigenlijk niet goed genoeg wat er gebeurde. Kan me flarden herinneren uit het ziekenhuis (mijn opa werd een paar jaar geleden opgenomen in hetzelfde ziekenhuis en toen we naar boven liepen, herkende ik het na 25 jaar nog steeds en mijn opa bleek in de kamer ernaast te liggen, ik liep er zó heen) en stukken van de begrafenis, maar verder weinig.
Mijn moeder ging door, zij moest voor 2 kinderen zorgen en is redelijk 'hard', voor zichzelf, maar ook voor de omgeving. Tenminste, zo heb ik dat ervaren
Mijn leven ging ook door, maar er is eigenlijk niet teveel over gepraat. Misschien wel genoeg, maar niet genoeg voor míj. Mijn rouwproces is eigenlijk opzij gedrukt doordat mijn moeder behoorlijk snel hertrouwde (na ongeveer anderhalf jaar), we er een stiefbroer bij kregen met wie het niet boterde en ik zette me bovendien vreselijk af tegen mijn 'nieuwe vader'. Die hoefde ik niet, want ik hád al een vader 
Al had m'n moeder met de gaafste, coolste vader van het noordelijk halfrond aangekomen, ik had níemand geaccepteerd. Ik verzette me feitelijk tegen de hele situatie, maar projecteerde dat op hem. Ook dat gaf natuurlijk behoorlijke spanningen, die duurden tot ik het huis uit ging (toen was ik 21). Pas nadat ik het huis uit was, weg van alles en op mezelf, kwam er écht ruimte voor de verwerking (dankzij mijn vriend)
Alles wat 15 jaar (!) was weggedrukt, kwam er in 1 keer uit. Geloof dat ik 4 maanden aan 1 stuk gejankt heb, het híeld maar niet op. We hebben ontzettend veel gepraat en al vrij snel kreeg het eindelijk een plek. Volgens mij is er tegenwoordig wel meer aandacht voor rouwverwerking bij kinderen. Ik weet in ieder geval uit eigen ervaring dat het een hele bult ellende kan schelen als daar meteen aandacht aan wordt besteed, in plaats van er maar vanuit te gaan dat 'het bij kinderen vanzelf gaat'. Want dat is dus niet zo...
