Geplaatst: 26-11-01 15:35 Een gedeelte van een mailtje van mijn vriend over het nieuwe hondje van mijn ouders die is aangeschaft als gezelschap voor de Ier.
<where ever you go, brammetje.
Ze worden spapelgek van die kleine etter, hij volgt je op de voet, onder de voet, naast de voet. Als je het waagt om hem niet aan te kijken, of de intentie hebt om hem geen volledige aandacht te geven, ze hij het op een kermen.
En je moeder vindt dat je een hond 's avonds niet hoeft uit te laten. Dat vind Brammetje niet erg, die vind wel een plekje. Midden in de kamer. Hij is het dus wel.
Als de zon onder is in het west, dan zijn de luie op zijn best. Brammetje ook.
Hij heeft de hele nacht een bedden hordeloop gehouden, en als je de dueren sluit gaat hij in protest. Vocaal.
Hij sprong bij je vader, voor de honderdste keer, op bed, en die dacht dat het een mug was. Brammentje vloog kreunend door de kamer heen tegen de rand van je moeders bed.
Het hele gezin heeft niet geslapen. En Brammetje ook niet. Maar Brammetje heeft geen slaap nodig. De rest wel. Eens kijken of ze vanavond nog mooi weer spelen.
Lets see who wins the no-sleep-battle!!! >
Het is een groot formaat Yorkshire neurroot, ter info. En volgens het asiel super met katten (hij heeft de eerste dag dat ie er was drie uur in de badkamer gezeten want er zat een
kat op de overloop en durfde niet verder, hij scheet in z'n broek). Hij was ook zindelijk, volgens het asiel. Hij heeft in een slaapkamer gepoept en wie kreeg er de schuld? De oudste kat omdat die af en toe incontinent is... 
Maar ik lach me helemaal dood, om dit theater... 
deze is nu ff kontliksmiley....)
neerzette....