Ik hou altijd wel van dit soort topics juist door de diversiteit aan mensen die reageren en een discussie ga ik ook niet snel uit de weg dus wil best mijn duit in het zakje doen.
Ik en dus iemand die altijd heel erg sceptisch is maar daarnaast als hoog sensitief persoon moet je wel open staan voor meer dan anderen. Ik geloof in de wetenschap en dat veel te verklaren is tot ik in het huis kwam te wonen waar vroeger mijn oma als jong meisje ook gewoond heeft. Die periode heeft mijn sceptische houding dus danig veranderd dat ik een gelover ben geworden.
Ik zal in het kort de situatie uit leggen.
Mijn oma was een jaar of 14 toen ze in het huis woonde waar ik als 18 jarige in ben gaan wonen, ik heb mijn oma vrijwel niet gekend ze is overleden toen ik 6 jaar was en herinner me haar enkel nog in het ziekenhuis helaas. Volgens familie ben ik haar evenbeeld zoals kwa uiterlijk als kwa doen en laten. Ik wist dus niets van de gebeurtis die zich afspeelde toen ze 18 jaar was.
Een jongen die over z'n oren was op haar bleef aankloppen op de deur en naar de zoveelste keer te zijn afgewezen heeft de jongen zich van het leven beroofd, wanneer en hoe weet ik niet maar alsnog is het heel tragisch. Waarom vertel ik dit nu, nou sinds ik daar woonde hoorde ik snachts steeds iemand in het trappenhuis heen en weer op de trap gaan. Eerst dacht ik dat het m'n buurman was (huis was een soort duplex met 4 huizen 2 beneden 2 boven) die was altijd erg onrustig en kwam op de meest rare tijden thuis. Toen het op een nacht echt te gek werd ben ik naar de voordeur gelopen en gewacht tot ik de traplopers weer omhoog hoorde komen en wou deze even duidelijk aanspreken dat 10 x de trap op en af toch echt niet nodig was. Op het moment dat ik de laatste trede hoorde sloeg ik de deur open maar er was niets of niemand. Ik snapte er natuurlijk niets van dus ging verward naar bed denkend dat ik me vergist had. De komende nachten hoorde ik het weer maar minder vaak en heb ik er geen aandacht aangeven toen hoorde ik het dagen niet. Tot de nacht dat m'n man, toen nog vriend voor het eerst bij me sliep, de gehele nacht hoorde je de trap weer bonzen en de slaapkamer zat gelijk naast de trap dus dat dreunde door het gehele huis, het leek ook steeds harder te zijn. M'n toen nog vriend is naar de gang gelopen en sloeg de deur open klaar om de lawaaimaker er op aan te spreken maar er was niemand. Hij snapte er niets van, ik moest wel wat lachen want hij verklaarde me al voor gek dat ik geluiden hoorde

Dit ging weer enkele dagen door, wij hebben het genegeerd maar toen begon het deur bonzen steeds harder en harder, het is dat ik niet alleen was anders had ik gedacht dat ik gek werd. Omdat ik gewoon niet meer wist wat te doen had ik het er met m'n moeder over en die vertelde het verhaal van m'n oma. Ben toen best geschrokken maar heb toen besloten "hem" binnen te laten dat was immers het enige wat hij wou, dus vlak voor dat we gingen verhuizen hebben we de laaste nacht liggend op enkel een matrasje gewacht tot er weer gebonkt zou worden en heb ik de deur geopend en hem uitgenodigd binnen te komen. De volgende dag zijn we verhuisd en hebben we nooit weer iets van hem gehoord. Het huis is dat jaar gesloopt dus of hij ooit nog de trap heeft gelopen weten we niet maar het voelde ergens goed om het zo af te sluiten.
Nu het heb opgeschreven en terug lees klinkt het alsnog ongelooflijk en ben zelfs ik nog wat sceptisch maar wat toen gebeurt is zal me altijd bij blijven. Wat ik vooral bijzonder vind is dat m'n buren alle 3 nooit iets gehoord hebben snachts daarom was ik eerst bang om het tegen m'n vriend te zeggen maar die maakte me gewoon wakker snachts omdat hij de traprenner ook steeds hoorde
