Bokt.nl

betadine schreef:

Per direct opstappen is het enige juiste. Deze situatie is ontstaan omdat je niet voor jezelf kunt opkomen. Je vader zal wel een ander dienstmeisje vinden. Is niet jouw probleem. Komop je bent 27 geen 12. Jullie overleven heus wel een maandje zonder elkaar.

Sizzle schreef:

Er zijn genoeg tips gegeven dus eigenlijk wilde ik niet reageren, maar 1 ding spookt door mijn hoofd: wat doet je vader als je ‚ongehoorzaam‘ bent?
Wat zou er gebeuren als jij zegt, ik heb niet gekookt want ik ga op stap. Tot morgen!

Als je in je hart bang bent dat hij dan wel eens bozer zou kunnen worden dan enkel wat woorden en verwijten, zorg dan dat je niet alleen bent als je vertrekt.

BarbaLala schreef:

Jeetje TS, dat is geen leven. Goed dat jij uit de situatie wil stappen en voor jezelf wil gaan leven.
Ik heb een soortgelijke keuze gemaakt jaren geleden en wil je een aantal tips meegeven;

Zolang jij in de situatie zit zal deze niet verbeteren hoeveel hulp je ook krijgt. De gezinsdynamiek is zo verstoord dat het enkel zal zorgen voor verdere escalatie van de situatie.
Zoals hierboven gezegd wordt ben jij inderdaad ook erg kwetsbaar nu.
En hoe aanlokkelijk het ook lijkt om de uitvlucht naar je vriend te nemen, doe het niet. Of in ieder geval niet als vaste optie. Tijdelijk is dat misschien wel oke maar op lange termijn niet.
Waarom niet?
Eerst moet je zelfstandig zijn, worden wie jij echt bent, jezelf ontwikkelen. Want die kans heb je thuis niet gehad en je hebt heel wat schade in te halen.
Door huisje, boompje,beestje te gaan spelen in een andere situatie help je jezelf niet verder, al geeft het ongetwijfeld een (schijn)veilig gevoel in eerste instantie.
Zorg dat je eigen woonruimte vindt. Neem je rust. Wees alleen. En ga vanuit daar werken aan jezelf en je toekomst. Je vriend zal dit je ook gunnen als hij een goed persoon is. Schopt hij er stennis om dan weet je dat ook hij niet het beste met je voor heeft en kun je hem ook beter loslaten.

Ik heb er destijds voor gekozen om 3 jaar lang ieder contact met de ouder te verbreken.
Heb een brief geschreven en gestuurd vanaf degene waar ik destijds bij logeerde, zodat er geen escalatie kon plaatsvinden over het feit dat ik weg zou gaan.
Op een veilig moment dat mijn ouder weg was mijn spullen opgehaald en ben vertrokken.
Geen adres gegeven, geen telefoonnummer, niets. Heel heftig, maar zeer noodzakelijk en als ik dat niet had gedaan was ik de dynamiek ongetwijfeld wéér ingesleurd. Want ook ik had een groot verantwoordelijkheidsgevoel.
Er zijn jaren therapie en werken aan mijzelf overheen gegaan voor ik echt kon zijn wie ik ben, en voor ik wist wie ik eigenlijk ben. Inmiddels is er wel weer contact met de ouder, maar op mijn voorwaarden. Zodat ik de regie heb over hoe er met mij wordt omgegaan en er niet over mijn grenzen wordt heengegaan, want dat zal voor mijn ouder altijd een punt blijven, zei het onbewust.

Veel mensen vinden het heftig als een kind contact met een of beide ouders verbreekt. Familie wordt in onze cultuur ook als iets heiligs gezien. Zo zag ik het ook.
Hoe vaak ik niet heb moeten aanhoren "maar het is toch je ouder", "zo erg kan het niet zijn", "diegene lijkt zo vriendelijk naar anderen", etc.
Maar mensen die je ziek maken,ongeacht of het familie is of niet, zijn niet heilig. Het is je goed recht, zelfs je plicht naar jezelf toe, om voor jezelf te kiezen. Ook als dat inhoudt dat je het contact moet verbreken omdat het je psychisch schaadt.

Heel veel sterkte, wees trots op jezelf dat je deze stap zet en onthoud; Je bent niet alleen!
Wellicht kun je uit deze link meer steun halen; https://www.kopp-kind.nl/

ElviraKelan schreef:

Ik ga geen tips etc geven behalve 1 kies voor jezelf, ga geen dingen nog/meer doen waar je zelf niet achter staat zodat je voorkomt dat je er later spijt van krijgt.

Als troost, ik was ook iets ouder dan jou (23 jaar) toen mijn vader overleed en mijn moeder alleen achter bleef. Ook zij kon zogenaamd niets zelf en ook ik kreeg van haar familie en later mijn stiefvader te horen dat het mijn vader maar was en voor mijn moeder veel erger tot waarom ik verdrietig was want het was maar een familielid van mij. Je bent dus niet de enige waarbij familie zo raar denkend is. Laat die woorden los want jouw verdriet mag er ook zijn. Er zit verschil in tussen 1 van je ouders of partner verliezen.... dat verschil is niet te ontkennen maar waar de 1 nog weer een partner kan vinden zal jij nooit meer een moeder hebben. Deze zienswijze heeft mij heel erg geholpen om toch door het rouwproces te komen al was het jaren later.

Tieneke schreef:

Lieve TS, ik vind het erg dat je dit hebt moeten maken. Maar je hebt een sterk karakter en ik denk dat als je daar eenmaal weg bent, je echt gaat openbloeien.

Hou vooral in gedachten, en onderzoek ook of je het gelooft, dat jij niet verantwoordelijk bent voor zijn geluk.

Persoonlijk zou ik het niet aankondigen. Dan goed je verhuis voorbereiden en eventueel een brief schrijven als het zo ver is.
Hij heeft jarenlang van jou kunnen profiteren, dat leven gaat hij niet zomaar opgeven als je met hem erover in gesprek (discussie) gaat.

Biezen pakken en weg, zorgen dat je meest bijzondere spullen veilig zijn.

Die dingen die je opsomt zijn echt ziekelijk.

elnienjo schreef:

ElviraKelan schreef:

Ik ga geen tips etc geven behalve 1 kies voor jezelf, ga geen dingen nog/meer doen waar je zelf niet achter staat zodat je voorkomt dat je er later spijt van krijgt.

Als troost, ik was ook iets ouder dan jou (23 jaar) toen mijn vader overleed en mijn moeder alleen achter bleef. Ook zij kon zogenaamd niets zelf en ook ik kreeg van haar familie en later mijn stiefvader te horen dat het mijn vader maar was en voor mijn moeder veel erger tot waarom ik verdrietig was want het was maar een familielid van mij. Je bent dus niet de enige waarbij familie zo raar denkend is. Laat die woorden los want jouw verdriet mag er ook zijn. Er zit verschil in tussen 1 van je ouders of partner verliezen.... dat verschil is niet te ontkennen maar waar de 1 nog weer een partner kan vinden zal jij nooit meer een moeder hebben. Deze zienswijze heeft mij heel erg geholpen om toch door het rouwproces te komen al was het jaren later.

Wat 'n extreme gedachtengang. Een vader is zoveel meer dan slechts een partner. Partners komen en gaan bij veel mensen (tenzij ze echt 40-60 jaar tot de dood hen scheidt samen zijn gebleven en nooit meer een ander hebben gezocht). Het feit dat je moeder een nieuwe vriend heeft zegt genoeg. Terwijl je vader onvervangbaar is voor jou.

antje_vip schreef:

Ongelooflijk jouw verhaal TS. Ik weet even niet wat ik moet zeggen

marleen_88 schreef:

antje_vip schreef:

Ongelooflijk jouw verhaal TS. Ik weet even niet wat ik moet zeggen

Dit dus. Ik wil je heel veel kracht wensen voor het besluit wat je gaat nemen.