Bokt.nl

MelissaV schreef:

Allereerst, ik heb heel lang getwijfeld om dit topic te openen ivm herkenbaarheid en privacy. Maar ik ga het toch doen.

Om bij het begin te beginnen, ik werk nu ruim 2 jaar op dezelfde plaats.
Super fijn werk, fijne baas, <15 personeelsleden dus fijne onderlinge sfeer en heel persoonlijk contact met elkaar.
Gezellig af en toe een etentje met personeel + baas-bazin, hard werken wanneer nodig en bij rustige periode eens goed lachen en onderling wat grappen maken.
Ik ben iemand die uit zichzelf best spontaan is en ben dit dus ook met alle collega´s.
Begin vorig jaar is er iemand nieuws bijgekomen op mijn basisafdeling.
Mijn eerste mening: tof persoon, sociaal, open en de leeftijd van mijn ouders.

Om een lang verhaal kort te maken:
Ik kon het heel goed vinden met de nieuwe, soms iets te goed volgens andere collega´s.
Collega van de andere afdeling heeft mij gewaarschuwd dat ik geen verkeerde signalen mocht afgeven en een beetje moest opletten met wat ik zei-deed. Ik heb hier wat mee gelachen en gezegd: joh, het is gewoon vriendschappelijk, het had mn vader kunnen zijn en daarbij ga ik met de andere vaste collega van dezelfde afdeling ook zo om.
Uiteindelijk hebben we woorden gekregen, hij heeft mij ergens mee naar toe gevraagd, ik wou dit niet, daar kon hij niet mee omgaan en is kwaad-teleurgesteld geweest omdat ik niet mee wou. Ik vond het echter logisch gezien leeftijdsverschil, 1 op 1 buiten het werk en omdat ik werk en privé toch graag een klein beetje gescheiden wil houden.
Dat is dan terug opgelost geraakt, maar ik had inmiddels wel mijn vermoedens.
Uiteindelijk heeft hij dan toegegeven gevoelens voor mij te hebben, jaloers te zijn op mijn vrienden-vriendinnen en ik heb het daar nog steeds moeilijk mee.

Hij heeft gevraagd om terug ´normaal´ te doen zodat hij het kan vergeten, maar dat ligt voor mij heel anders.. Ik kan niet zomaar terug ´normaal´ doen en lachen en gieren omdat ik alles in vraag stel wat ik doe of zeg. Daarna heeft hij mij een paar keer berichten gestuurd waarom ik al een tijd niet meer online was geweest, dat hij zich zorgen maakte (gsm was leeg en ik was op int. wedstrijd dus oplader lag in de caravan) en na een paar van zulke berichten was ik er klaar mee en heb hem van alle social media verwijderd. Hierop is hij kwaad geworden en heeft gedreigd om naar mijn werk te komen zodat ik kon uitleggen waarom ik hem verwijderd heb (ik was aan het werk, hij niet). Toen ben ik uit mijn slof geschoten en heb gezegd dat ik hem nooit meer hoef te spreken als hij mij op die manier probeert te chanteren.

Nu komt hij over anderhalve week terug uit vakantie en ik weet gewoon niet wat ik er mee aan moet..
Ik weet nu al dat er een doodse stilte gaat zijn en dat hij de schuld in mijn schoenen schuift.
Ik heb al gesolliciteerd op vacatures op zoek naar ander werk omdat ik niet inzie hoe dit ooit gaat werken op dezelfde afdeling - werkvloer.
Ik vraag me 100x per dag af of ik inderdaad niet de verkeerde signalen heb afgegeven, of ik niet beter wat minder spontaan was geweest en wat minder lief en vriendelijk.. Ik heb het waarschijnlijk zelf uitgelokt.
Het is gewoon heel gecompliceerd en ik weet ff niet meer wat ik er mee aan moet

Citaat:

Ho. STOP.
Er is maar één oorzaak van deze situatie en dat is het gedrag van betreffende meneer. Niet jouw spontaniteit of vriendelijkheid. Híj vertoont abnormaal gedrag en dat is ZIJN verantwoordelijkheid. Jij hebt niets verkeerd gedaan, je bent bijna jezelf aan het victimblamen.

Edit: ik hoop echt dat hij zich weet te herpakken en zich gaat gedragen komende tijd. Wat een zak hooi. Laat je alstjeblieft niet wegpesten, je hebt niets verkeerd gedaan!

maximuss schreef:

@ Liesje: niet overdrijven hé. Er is hier geen slachtoffer dus dan is het moeilijk om te gaan victimblamen... Het gaat om een storing in de communicatie tussen twee mensen waarbij de ene partij heel kinderachtig reageert. Het is heel normaal dat TS overgaat tot zelfreflectie om de reactie te proberen begrijpen. En die zelfreflectie zal er misschien toe leiden dat TS in het vervolg anders gaat reageren. Het is heel normaal dat mensen leren uit interacties met anderen. Menselijk gedrag is nogal een dynamisch gegeven.

TS is verantwoordelijk voor haar gedrag maar niet voor het zijne.

En ja, er zijn mensen (totaal niet TS) die zich als hengstige merries gedragen en dan krijg je ook de bijhorende reacties van andere partijen. Daar moet je dan ook niet van opkijken.

maximuss schreef:

Omdat een ander verbaal asociaal en opdringerig is, ben je echt geen slachtoffer... Er is hier niks gebeurd wat haar tot een slachtoffer kan maken: ze is niet aangevallen (verbaal of fysiek), ze is niet aangerand of verkracht, ze is niet in gevaar gebracht.
Neen, ze heeft een collega die zich kinderachtig gedraagt. Dat is het, niet meer, niet minder.
Dit is speelplaats-gedrag:
Kind A: Wil jij meespelen?
Kind B: Spelletje was leuk. Wil jij mijn vriendinnetje zijn?
Kind A: Nee, liever niet.
Kind B: bleeeeeeehhhh, jij bent stom, ik wil niet meer spelen! Snotter snotter Huil huil

Imo is dat het probleem tegenwoordig: iedereen is direct een "slachtoffer" en voelt zich gekrenkt. Get over it!

maximuss schreef:

Omdat een ander verbaal asociaal en opdringerig is, ben je echt geen slachtoffer... Er is hier niks gebeurd wat haar tot een slachtoffer kan maken: ze is niet aangevallen (verbaal of fysiek), ze is niet aangerand of verkracht, ze is niet in gevaar gebracht.
Neen, ze heeft een collega die zich kinderachtig gedraagt. Dat is het, niet meer, niet minder.
Dit is speelplaats-gedrag:
Kind A: Wil jij meespelen?
Kind B: Spelletje was leuk. Wil jij mijn vriendinnetje zijn?
Kind A: Nee, liever niet.
Kind B: bleeeeeeehhhh, jij bent stom, ik wil niet meer spelen! Snotter snotter Huil huil

Imo is dat het probleem tegenwoordig: iedereen is direct een "slachtoffer" en voelt zich gekrenkt. Get over it!