Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Polly schreef:Ik vind sommige reacties dat TS maar met haar ouders moet gaan praten en dat die haar het geluk moeten gunnen wel ietswat kortzichtig.
We hebben het niet over de NL cultuur, ookal wonen deze mensen wel hier, maar over een heel andere cultuur en bijbehorende gedachten, normen en waarden.
TS, neem je tijd en vraag je vriend je die tijd te geven, als hij gaat pushen om een keuze te maken zou ik aangeven dat je dat nu nog te vroeg vind en dat je te jong bent om nu voor de rest van je leven te breken met je ouders.
Polly schreef:Ik zeg ook niet dat ik het passend vind maar ik denk dat de gevolgen voor TS als ze nu gaat vertellen dat ze een vriendje heeft die niet moslim is groter zijn dan menig bokker kan overzien.
Liezel1 schreef:TS als ik dit zo allemaal lees, is het eerst waar ik aan denk: jullie willen dingen waar je nog véél te jong voor bent.
Jullie zijn 17 en 18.....

alles gaat super goed tussen hem en mijn ouders. Booooo schreef:Mijn advies is dus: vertellen. Ja het kan heftig zijn/worden. Maar als ze het niet accepteren zijn ze hun dochter kwijt. Lijkt me dat ze daar toch ook wel over nadenken?
Booooo schreef:Ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt.![]()
Ging op vakantie naar Turkije, vakantieliefde je kent het wel
Toen ik thuis kwam, thuis verteld. Nou geloof me, het leek wel Wereldoorlog 3 bij ons thuis. Alleen was mijn vakantieliefde in dit geval de moslim. En ook nog eens wonend in Turkije. Mijn vader zag het al helemaal gebeuren, ik met een hoofddoek op in de bergen op het land aan het werk. Er zijn heel veel dingen gezegd, en dat was echt een heftige tijd. Ik heb toen ondanks alles toch doorgezet en ben toen 2 maanden later terug naar Turkije gegaan om te kijken of het wel echt was, en ik hem nog steeds even leuk vond. Want was als die ruzie thuis het wel waard? Ondertussen een vakantievisum voor hem aangevraagd in NL en een maand later zou hij 2 weken naar NL komen. Ik had al voor 1 week een hotel geboekt, want had niet verwacht dat hij bij ons welkom was laat staan 1 week slapen. Toen hij eenmaal in Nl was en kennis had gemaakt met mijn ouders was het helemaal over. Die week heeft hij dus ook gewoon bij ons thuis geslapen.
En nu bijna 3 jaar later, zijn wij (al bijna 2 jaar) samenwonend in NL, getrouwd, en net ons eerste huis gekocht. Slapen nu weer bij mijn ouders ivm de verbouwingalles gaat super goed tussen hem en mijn ouders.
Mijn advies is dus: vertellen. Ja het kan heftig zijn/worden. Maar als ze het niet accepteren zijn ze hun dochter kwijt. Lijkt me dat ze daar toch ook wel over nadenken?
Joolien schreef:Booooo schreef:Mijn advies is dus: vertellen. Ja het kan heftig zijn/worden. Maar als ze het niet accepteren zijn ze hun dochter kwijt. Lijkt me dat ze daar toch ook wel over nadenken?
Nee, daar wordt niet over nagedacht, het is gewoon taboe. Zoals bij de Jehova's wanneer je eruit stapt je familie ook niet meer ziet, zo gaat dat ook in andere religies. De zonde is groter dan de liefde.
Voor hun was het toch ook een hele grote shock. Booooo schreef:Booooo schreef:Mijn advies is dus: vertellen. Ja het kan heftig zijn/worden. Maar als ze het niet accepteren zijn ze hun dochter kwijt. Lijkt me dat ze daar toch ook wel over nadenken?
Nee, daar wordt niet over nagedacht, het is gewoon taboe. Zoals bij de Jehova's wanneer je eruit stapt je familie ook niet meer ziet, zo gaat dat ook in andere religies. De zonde is groter dan de liefde.
Voor hun was het toch ook een hele grote shock.