Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Citaat:Kind? Ze is bijna 17? Ik was toen zelf ook bijna elke avond weg(paard/werk), waarom zouden de ouders dat niet mogen doen danafwassen, honden uitlaten en koken, poepoe
-
tjah als ik kijk naar de oh zo verantwoordelijk opgevoedde (poedersuiker)koters van nu die met de zachte hand opgevoed zijn, kan ik alleen mij conclusies trekken hoor. Nee is nee, geen grote mond. Maar goed daar zijn de meningen uiteraard over verdeeld
-
Vergeet niet dat je maar 1 kant van t verhaal hoort, en pardon my french, klinkt TS gewoon gefrustreerd waardoor alles erger lijkt in haar beleving en het zodanig ook weergeeft.
En ja, nogmaals veel plezier bij de politie. Ik ben zeer benieuwd naar de reactie.
-
Geloof me, de politie lacht je echt keihard uit als je aangifte gat doen tegen je ouders omdat ze je telefoon afgepakt hebben omdat je een grote mond hebt gehad
Citaat:Kan het wel hebben hoor daar niet van maar kom nou.
Leek me nuttiger. Een hart onder de riem wordt hier ondergesneeuwd.
) gaan roepen dat ze niet moet zeuren en dat ze zich aanstelt, iedereen heeft andere problemen. TS wil gewoon haar verhaal kwijt en niet de grond in gestampt worden
probeer het aub gewoon beleefd te houden, Ugh
Celiien schreef:Kind? Ze is bijna 17? Ik was toen zelf ook bijna elke avond weg(paard/werk), waarom zouden de ouders dat niet mogen doen danafwassen, honden uitlaten en koken, poepoe
bruintje123 schreef:Er word niets onder gesneeuwd. Ook niet in de grond gestampt dat kloppen jullie op.
Alleen niet och wat zielig geschreeuwd bij een tegenstrijdig verhaal.
ZE krijgt kleedgeld ouders hangen voor de tv. Dus zijn niet altijd weg.
Willen ook dat ze hulp haalt dus dat zal vast niet voor niets zijn. En al helemaal niet omdat ze haar niet willen helpen.
Nee nee dat kunnen alleen de Bokkers.
Ik vertrek maar uit het topic. Want de bokt psychologen weten het wel weer.
Toothless schreef:Leuk dat als jij aangevallen word je ineens kunt zeggen: "Gaan jullie lekker?" Maar als we dat aan jou vragen ben je de onschuld zelve.
Je haalt haar wel degelijk door het slijk, alsof je zelf een heilig boontje bent, hou ik niet zo van,Citaat:Kind? Ze is bijna 17? Ik was toen zelf ook bijna elke avond weg(paard/werk), waarom zouden de ouders dat niet mogen doen danafwassen, honden uitlaten en koken, poepoe
-
tjah als ik kijk naar de oh zo verantwoordelijk opgevoedde (poedersuiker)koters van nu die met de zachte hand opgevoed zijn, kan ik alleen mij conclusies trekken hoor. Nee is nee, geen grote mond. Maar goed daar zijn de meningen uiteraard over verdeeld
-
Vergeet niet dat je maar 1 kant van t verhaal hoort, en pardon my french, klinkt TS gewoon gefrustreerd waardoor alles erger lijkt in haar beleving en het zodanig ook weergeeft.
En ja, nogmaals veel plezier bij de politie. Ik ben zeer benieuwd naar de reactie.
-
Geloof me, de politie lacht je echt keihard uit als je aangifte gat doen tegen je ouders omdat ze je telefoon afgepakt hebben omdat je een grote mond hebt gehad
Hier word ik persoonlijk een beetje moe van, dat neerbuigende gedrag.
edit op je laatste comment,Citaat:Kan het wel hebben hoor daar niet van maar kom nou.
Er zijn hier denk ik rond de 5/6 mensen die bij TS hetzelfde doen maar dan mag het wel?


ierusju schreef:Er wordt nu steeds aangehaald dat TS wel 75 euro kleedgeld krijgt per half jaar en dat ze daarmee in haar handen kan knijpen 'want je kunt gewoon voor de rest van je geld werken.' Maar je hebt kans dat dit al een aantal jaar speelt, dus toen ts een jaar of 15 was, dat er ook geen buget was voor ts haar kleding. En probeer op je 15e maar een fatsoenlijk zakcentje te verdienen.
Daarbij heb ik trouwens nooit kleed- of zakgeld gekregen en moest ik bijna alles zelf betalen als ik wat wilde, maar als ik met mn ouders op stap ging, werd er een deel voor mij betaald, dus heb ik niets te klagen gehad.
Bij TS is het niet dat het buget er niet is, maar dat excuus wordt wel gebruikt. Er is geen geld voor TS blijkbaar. En ik snap dat dat een naar gevoel is.
Om je even in TS te verplaatsen: je hoort vaak dat ouders alles voor hun kinderen over hebben. Bij ts is dat niet het geval. Haar ouders stellen zichzelf voorop en ts heeft zich maar te redden. Ze heeft onderdak en eten, maar geen liefdevol huis. En dat vind ik eerlijk gezegd hartverscheurend. Deels ook omdat ik mij daar dus niets bij kan voorstellen. En ik denk met mij de meerderheid niet.
Want stel je nu voor. Ts zit de hele dag op school. Het is haar examenjaar op het vwo. En het vwo is niet makkelijk. En wordt ieder jaar weer moeilijker. Ts wordt op dit moment op school doodgegooid met informatie over universiteiten en vervolg opleidingen. Want rond februari/maart moet voor veel opleidingen de keuze al gemaakt zijn. Verder wordt ts voorbereid op school examens, welke lastig gaan worden. En aan het einde van het jaar zijn natuurlijk de centraal examens, welke op dit moment al eng en spannend zijn. Om nog maar te zwijgen over de hoeveelheid huiswerk Kortom, school is stress.
Dan komt ts na een dag vol stress dus thuis. Waar bij de meeste klasgenoten een ouder thuiszit of na een tijdje (een uur of 6 vaak en niet 23/24) thuiskomt. En dan vraagt zo'n ouder vaak hoe je dag was, of je het druk hebt en of je al honger hebt voor het avond eten. Maar bij ts is er niemand thuis. Ja haar honden. Maar die zitten al sinds vanmorgen alleen, dus die moeten meteen uitgelaten worden. Afhankelijk van hoe laat ts thuiskomt, moet ze meteen beginnen met koken. En dan eet ze dus helemaal alleen, want haar ouders zijn niet thuis. En na het eten moet ts een keuze maken, ga ik het huis schoonmaken, zodat mijn ouders dus niet boos worden, of ga ik huiswerk maken zodat mijn docenten niet boos worden. En mochten haar ouders op tijd thuiskomen, gaan ze dus meteen achter de tv zitten. Wordt er niet gevraagd hoe haar dag was, wordt er niet gevraagd of ze het druk heeft en wordt er geen begrip getoond dat haar ouders snappen dat ze voor een lastige en drukke periode in haar leven staat. En dan snap ik wel dat ts na zo'n dag geïrriteerd is en dan geen zin heeft in een gesprek waarbij haar ouders niet écht luisteren, maar meteen zeggen dat ze maar in therapie moet.
En ouderen (vanaf een jaar of 25 ongeveer) hebben makkelijk praten. In de adolescentie is het brein nog niet compleet ontwikkeld. De prefrontale cortex is nog volop aan het ontwikkelen. Deze staat oa voor planning en enmotie. Hierdoor lijkt het voor een adolescent vaak alsof alsof hun leven er altijd zo uit zal zien. En is het nog lastig om écht in de toekomst te denken. Voor ts (en alle adolescenten) lijken relatief kleine problemen daardoor heel groot. Maar dat is absoluut geen reden om dit minder serieus te nemen!
Ik heb het gevoel dat sommigen hier niet snappen hoe het moet voelen om in een niet liefdevol huis te moeten zitten.
ierusju schreef:Er wordt nu steeds aangehaald dat TS wel 75 euro kleedgeld krijgt per half jaar en dat ze daarmee in haar handen kan knijpen 'want je kunt gewoon voor de rest van je geld werken.' Maar je hebt kans dat dit al een aantal jaar speelt, dus toen ts een jaar of 15 was, dat er ook geen buget was voor ts haar kleding. En probeer op je 15e maar een fatsoenlijk zakcentje te verdienen.
Daarbij heb ik trouwens nooit kleed- of zakgeld gekregen en moest ik bijna alles zelf betalen als ik wat wilde, maar als ik met mn ouders op stap ging, werd er een deel voor mij betaald, dus heb ik niets te klagen gehad.
Bij TS is het niet dat het buget er niet is, maar dat excuus wordt wel gebruikt. Er is geen geld voor TS blijkbaar. En ik snap dat dat een naar gevoel is.
Om je even in TS te verplaatsen: je hoort vaak dat ouders alles voor hun kinderen over hebben. Bij ts is dat niet het geval. Haar ouders stellen zichzelf voorop en ts heeft zich maar te redden. Ze heeft onderdak en eten, maar geen liefdevol huis. En dat vind ik eerlijk gezegd hartverscheurend. Deels ook omdat ik mij daar dus niets bij kan voorstellen. En ik denk met mij de meerderheid niet.
Want stel je nu voor. Ts zit de hele dag op school. Het is haar examenjaar op het vwo. En het vwo is niet makkelijk. En wordt ieder jaar weer moeilijker. Ts wordt op dit moment op school doodgegooid met informatie over universiteiten en vervolg opleidingen. Want rond februari/maart moet voor veel opleidingen de keuze al gemaakt zijn. Verder wordt ts voorbereid op school examens, welke lastig gaan worden. En aan het einde van het jaar zijn natuurlijk de centraal examens, welke op dit moment al eng en spannend zijn. Om nog maar te zwijgen over de hoeveelheid huiswerk Kortom, school is stress.
Dan komt ts na een dag vol stress dus thuis. Waar bij de meeste klasgenoten een ouder thuiszit of na een tijdje (een uur of 6 vaak en niet 23/24) thuiskomt. En dan vraagt zo'n ouder vaak hoe je dag was, of je het druk hebt en of je al honger hebt voor het avond eten. Maar bij ts is er niemand thuis. Ja haar honden. Maar die zitten al sinds vanmorgen alleen, dus die moeten meteen uitgelaten worden. Afhankelijk van hoe laat ts thuiskomt, moet ze meteen beginnen met koken. En dan eet ze dus helemaal alleen, want haar ouders zijn niet thuis. En na het eten moet ts een keuze maken, ga ik het huis schoonmaken, zodat mijn ouders dus niet boos worden, of ga ik huiswerk maken zodat mijn docenten niet boos worden. En mochten haar ouders op tijd thuiskomen, gaan ze dus meteen achter de tv zitten. Wordt er niet gevraagd hoe haar dag was, wordt er niet gevraagd of ze het druk heeft en wordt er geen begrip getoond dat haar ouders snappen dat ze voor een lastige en drukke periode in haar leven staat. En dan snap ik wel dat ts na zo'n dag geïrriteerd is en dan geen zin heeft in een gesprek waarbij haar ouders niet écht luisteren, maar meteen zeggen dat ze maar in therapie moet.
En ouderen (vanaf een jaar of 25 ongeveer) hebben makkelijk praten. In de adolescentie is het brein nog niet compleet ontwikkeld. De prefrontale cortex is nog volop aan het ontwikkelen. Deze staat oa voor planning en enmotie. Hierdoor lijkt het voor een adolescent vaak alsof alsof hun leven er altijd zo uit zal zien. En is het nog lastig om écht in de toekomst te denken. Voor ts (en alle adolescenten) lijken relatief kleine problemen daardoor heel groot. Maar dat is absoluut geen reden om dit minder serieus te nemen!
Ik heb het gevoel dat sommigen hier niet snappen hoe het moet voelen om in een niet liefdevol huis te moeten zitten.
.