Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Sure_lee schreef:Maar wauw, je zusjes ook. Ik zou me meer zorgen maken over alle kinderen in de familie dan dat je familie je niet zou geloven.
Heel eerlijk.... ik zou als famililid bozer zijn dat mijn kind bloodgesteld werd aan een man die dit deed, terwijl jij dat had kunnen voorkomen.
Misschien een invalshoek die je nog niet had bekeken?
xPabloBokt schreef:Ik snap de bovengenoemde goedbedoelde adviezen maar begrijp wel dat het voor iemand met emotionele trauma's aan de hand hiervan ontzettend, ontzettend moeilijk al dan niet onmogelijk is om zichzelf over zoiets uit te laten.
Vaak gaat seksueel misbruik gepaard met psychische manipulatie. Zeker als je van jongs af aan en ook nog voor een ontzettend lange periode (11 à 12 jaar hebben we het in dit geval over) seksueel misbruikt bent geweest, zit het er dik in dat je daar door de dader ook nog bij gemanipuleerd wordt. Bij een klein kind is dat al zo makkelijk als, 'als je hier iets tegen iemand over zegt dan wordt papa heel erg boos op jou'. Dat kan voor het slachtoffer, hoe ver dit ook in het verleden ligt, een enorme barrière vormen om iets erover te zeggen. Tegen een onbekende is het al lastig, laat staan tegen familie..
bovendien lijken er in de familie van TS nog een aantal andere zaken te spelen, waarover ze (terecht) niets zegt, maar die wel zwaar lijken te wegen in de beslissing om al dan niet iets te zeggen/te confronteren/aangifte te doen etc. Niet alleen voor haarzelf, maar blijkbaar ook voor de anderen. Penny_Shadow schreef:Goof, dat is natuurlijk makkelijker gezegd voor iemand die niet in deze situatie zit.
Pablo en wendy. Precies. Ik kan in dit topic gewoon niet alles kwijt. En ik snap dat dat voor andere die net iets meer van het vehaal af weten dan wat ik hier kan vertellen het al een veel completer beeld geeft waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe.
Catori schreef:Wow, wat een verhaal en dapper dat je er zo over aan het nadenken bent en het een plekje aan het geven.ens
Helaas hier een ervaringsdeskundige.
Bij het toegeven (bij mijn therapeut van destijds) kwamen er ook heftige reacties van mijn lijf en hoofd.
Erg lang getwijfeld of ik nog wel of geen contact wilde, wel of geen aangifte.
Was ook vreselijk loyaal.
Wilde niet dat door mijn keuzes alles uit elkaar zou vallen.
Toen ik het mijn moeder vertelde was haar enige reactie dat ze me niet geloofde en wat ik haar aandeed. Wat moest zij met de situatie aan?
Heb me nog nooit zó eenzaam gevoeld.
Toen een ander familielid opbiechtte ook misbruikt te zijn door hem in haar jonge jaren en mijn oma door haar vader, besloot ik aangifte te doen.
Om het te stoppen, deze rode draad in vele jaren van getraumatiseerde mensenlevens.
Kon de tijd niet terugdraaien, wel zorgen dat mensen gewaarschuwd waren.
De familie is inderdaad helemaal uit elkaar gevallen. Erg verdrietig en heb me er héél lang schuldig over gevoeld. Geloofde dat het mijn schuld was.
Met 2 familieleden nog contact, de rest niet.
Lieve dappere TS, je moet keuzes maken die passen bij jou, bij wat je nu aan kan. Waarschijnlijk weet je zelf ook dat de beslissingen die je nu hebt genomen weer een ander licht werpen op de volgende beslissingen waar je voor komt te staan. Je hebt iets in werking gezet.
Hou je taai!
Robin_S schreef:Wauw ts ik vind dit super knap van je!!! Ik moest bijna huilen, vind het zo vreselijk dat peuters al misbruikt worden :'( zeker als dit dan tot hun tienerjaren doorgaat. Het is gruwelijk. Het spijt me dat je dat leed hebt moeten ondergaan en ik wou dat ik je kon helpen.
Dat je je problemen stabiel wil hebben voor je aan kinderen begint is bewonderenswaardig. Jij gaat een geweldig goede moeder zijn die intens van haar kinderen zal genieten en ze de allerbeste toekomst wil bieden, je bent nu al een topmama door eerst zelf zulke zware stappen te zetten! Want ik geloof best dat het immens veel pijn moet doen om dit nu allemaal te gaan verwerken.
Blijf vooral vooruitblikken: jij die met je lieve vriend een mooi, gezond gezin gaat stichten. Dat kan misschien een lichtpuntje in het proces zijn.
Over het aan je moeder vertellen, of met zussen praten etc,.. ik denk dat je daar je gevoel in moet volgen. Vertrouw maar op jezelf, wat jij denkt dat het beste is op een bepaald moment is goed.
Succes in elk geval, dappere meid!
