Demente moeder verhuizen - hoe?

Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Toevoegen aan eigen berichten
 
 
LindyH

Berichten: 11259
Geregistreerd: 02-07-05
Woonplaats: The Buckle of the Bible Belt

Link naar dit bericht Geplaatst: 25-07-17 21:53

Ja, zo is het ook. Het is niet makkelijk om te zien hoe slecht ze er eigenlijk aantoe is, maar het is wel een bevestiging dat je de juiste keuze hebt gemaakt.

miccamaaike

Berichten: 9109
Geregistreerd: 29-08-08
Woonplaats: Zuidwolde, Drenthe

Re: Demente moeder verhuizen - hoe?

Link naar dit bericht Geplaatst: 26-07-17 08:43

Toen ik je verhaal las, dacht ik al dat het wel goed was dat je haar niet in huis hebt genomen. Pfoeh wat moeilijk zeg. In ieder geval een goede keuze geweest om haar te verhuizen naar een plek waar er op haar gelet wordt. Heel moeilijk om te zien dat ze zo in de war is.

Ibbel

Berichten: 51752
Geregistreerd: 01-09-04
Woonplaats: West-Veluwe

Link naar dit bericht Geplaatst: 26-07-17 09:17

De geriater van mijn moeder zei: "Het is goed mogelijk dat zodra uw moeder is opgenomen op de gesloten afdeling, haar symptomen en klachten 'opeens' verergeren. Dat is niet écht zo, maar het is dan voor de cliënt (mooi hè, dat demente ouderen opeens 'cliënt' zijn ipv patiënt) niet meer nodig is om moeite te doen om nog enigszins te functioneren of de schijn op te houden."

Dus schrik er niet van dat je moeder veel dementer blijkt te zijn dan in eerste instantie leek. Kennelijk kunnen mensen toch nog erg goed de werkelijke situatie verbergen. Pas als dat niet meer hoeft (en kennelijk voelen ze dus tóch aan dat het veilig is in zo'n verzorgingstehuis, dat ze zich er inderdaad aan over kunnen geven) komt de echte conditie boven. En in feite is dat dus een goed teken.

Ik heb mijn moeder de eerste weken, toen ze niet wist waar ze was, verteld dat ze een beetje ziek was en in een soort ziekenhuis was. Dat snapte ze wel. En als ze dan vroeg wanneer ze naar huis mocht, dan zei ik "als je weer beter bent". Snapte ze ook.
Als ze zei dat ze zo graag weer eens bij haar opoe langs wilde (gestorven in 1948) dan zei ik dat dat wel 100 km rijden met de auto was. Als ze vroeg hoe het met haar vader ging, dan zei ik: druk aan het werk in de smidse. Of ze vroeg: ben je nog bij je vader langs geweest. En dan zei ik: doe ik straks nog even. Dat soort dingen werkte veel beter dan vertellen dat opoe, haar vader en mijn vader al jaren dood zijn.