Bokt.nl

chevax schreef:

Ayasha schreef:

Ik denk dat er inderdaad onderschat wordt hoeveel invloed een dagelijkse beperking heeft op je welzijn. En nog meer de wetenschap dat die beperking er is voor de rest van je leven.

Als je alleen maar in beperkingen denkt, zal het indd een grote invloed op je leven hebben.

Anoniem schreef:

Als je alleen maar in beperkingen denkt, zal het indd een grote invloed op je leven hebben.

Dreamybol schreef:

Jeetje Chevax, ga je lekker?? Mensen die chronisch ziek zijn moeten 9 van de 10 keer juist leren zich aan hun beperkingen te houden ipv er structureel overheen te gaan om aan de idealen van hun omgeving (en zichzelf!) te kunnen voldoen. Ik geloof dat je geen idee hebt waar je het over hebt.
Slachtofferrol is in elk geval iets heel anders dan je eigen grenzen kennen. Echt waar.

Dreamybol schreef:

Nee, ik heb het over het feit dat jij niet lijkt te willen/kunnen begrijpen dat slachtofferrol iets anders is dan leven naar je beperkingen.

Maar draai jij je nog maar even in jouw slachtofferrol.

Ayasha schreef:

Ze beantwoord je vragen.

Ayasha schreef:

Neen, dat staat er niet. Probeer het nog eens.

chevax schreef:

Dreamybol schreef:

Jeetje Chevax, ga je lekker?? Mensen die chronisch ziek zijn moeten 9 van de 10 keer juist leren zich aan hun beperkingen te houden ipv er structureel overheen te gaan om aan de idealen van hun omgeving (en zichzelf!) te kunnen voldoen. Ik geloof dat je geen idee hebt waar je het over hebt.
Slachtofferrol is in elk geval iets heel anders dan je eigen grenzen kennen. Echt waar.

Waarom zou ik niet weten waar ik het over heb? Omdat ik er anders over denk? Dat mag je wel aannemen en uitspreken? Je kunt alleen maar ernstig ziek zijn als je er op dezelfde manier over denkt als de meesten hier? Dat vind ik dan weer raar. Ik zeg juist steeds dat je je eigenwaarde niet hoeft te halen uit wat anderen van je zeggen.
En dan juist in deze discussie, die draait om dat mensen aannames doen, zeg jij dat ik niet weet waar ik over praat.

MiniMeLona schreef:

Mijn excuses als ik nu de knuppel in het hoenderhok gooi en besef daar dan maar even bij dat ik zelf ook chronisch ziek ben, ik ben hartpatiënt en heb sarcoïdose.

Toen het bij mij in het begin allemaal nog maar net boven water was gekomen en ik dus ook nog vreselijk ziek was (letterlijk bij elke ademtocht het gevoel dat het mijn laatste was en dat al 1,5 jaar lang). Was ik zo vreselijk kwaad op de hele wereld!
Nu ben ik er van overtuigd dat die woede en het blijven knokken voor mijn paarden, mij het hebben doen overleven (natuurlijk hebben medicijnen geholpen, maar het is je instelling die het meeste doet, daar ben ik van overtuigd, want als je dus zelf in een donker hoekje gaat liggen afwachten is het idd snel gebeurd met je).
Maar nu jaren later, besef ik toch steeds meer dat ik zelf een ongelofelijke draak ben geweest voor de buitenwereld en dat het dit juist is geweest waardoor ik eigenlijk iedereen in mijn omgeving ben kwijtgeraakt.
En tot mijn grote schande, merkte ik, toen een goede kennis van mij het aan zijn hart kreeg en dus precies hetzelfde afstoot gedrag ging vertonen als wat ik zelf heb gedaan, ik mij net zo gemakkelijk terugtrok van die persoon.
Begrijpen jullie een beetje wat ik bedoel te vertellen? Je bent dan zo met je zelf bezig en aan het proberen je weg hierin te vinden, of je bent zo erg ziek dat het gewoon elke dag een strijd is om de dag door te komen op zich, dat uiteindelijk jijzelf degene bent die iedereen van je wegjaagt, ook al wil je dat ook niet echt, want dan voel je je uiteraard heel eenzaam en alleen.

Natuurlijk is er veel onbegrip, maar uiteindelijk begrijp je het zelf allemaal net zo slecht en moet je hier voor jezelf een weg in zien te vinden en die gaat voor iedereen anders zijn.