Bokt.nl

**Geplaatst**: 02-05-17 21:10

Geplaatst: 02-05-17 21:10

Dat slecht lopen lijkt handig, maar het is het niet echt.
Nu is je moeder nog goed genoeg om desondanks uit de voeten te komen.

Maar als de dementie vordert, vergeet ze dat ze niet goed kan lopen.
En door de dementie zelf, in de loop van de tijd meer onbalans in het lopen.
Dan heb je veel meer kans op valpartijen.
Wat doe je dan?
Haar elke keer van de grond rapen, hopen dat ze niets breekt of verwond raakt.
Of haar vast zetten zodat ze niet kan lopen?
Een rollator aanschaffen die ze dan waarschijnlijk vaak vergeet te gebruiken?
Medicijnen geven zodat ze versuft raakt en niet meer gaat lopen?
Continue bij haar zijn zodat ze nooit alleen hoeft te lopen.
Als je moeder 's nachts wil gaan lopen, en ze valt?
Een alarm aanschaffen zodat je wordt gewekt zodra je moeder opstaat?

Dat zijn allemaal dingen waar je rekening mee moet gaan houden.
Het hoeft natuurlijk niet zo te gaan.
Maar helaas is de realiteit dat dementie een vreselijke ziekte is, en er nooit een stap vooruit is, het wordt alleen maar steeds minder en minder.

En ik snap heus wel dat je je moeder zolang mogelijk thuis wilt houden, hoor.
Alleen het zal loodzwaar worden, vooral omdat je er bijna alleen voorstaat.

**Geplaatst**: 02-05-17 21:26

Geplaatst: 02-05-17 21:26

Kortweg gezegd is iemand met dementie een persoon die stilletjes aan zijn verleden opnieuw herbeleefd. De herinneringen die het oudste zijn, die blijven het langst aanwezig. Er komt een moment dat ze jou misschien niet meer zal herkennen, domweg omdat je in haar leefwereld nog niet geboren was.

Het zijn kleine dingen die het 'm doen. Dat merk je zelf al aan de oude telefoon. Iemand met dementie kan bang zijn van zijn eigen spiegelbeeld omdat ze zichzelf niet herkennen. Daar komt vaak achtervolgingswaan vandaan "er is een oude dame die me achtervolgt". Dat is een beeld van zichzelf dat reflecteert in een spiegel, een raam, een emmer water... maar die zij dusdanig niet meer herkennen omdat ze in hun eigen beleving veel jonger zijn.

Beeld je in hoe jij je zou voelen als je bijna constant die enge horrorfilm voor je ogen afgespeeld ziet, waar je niet uit kan ontsnappen. Niet overdag, niet als je slaapt, nooit. Beeld je in dat je stemmen hoort, maar waarvan je niet weet vanwaar ze komen. Of zelfs dat je beseft dat je dingen ziet of hoort die er niet zijn... dat besef dat er iets mis is in je hoofd, waar geen oplossing voor is.

**Geplaatst**: 02-05-17 21:44

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 02-05-17 21:44

Het is niet omdat er geen vast tijdstip aan verbonden is, dat het geen vast patroon is voor zo'n mensen. Voor jou lijkt je moeder weinig activiteiten en routines te hebben, je zal pas weten hoe ingeroest deze zijn als je ze veranderd.

hoe mild de dementie nu lijkt, zo erg kan ze opeens zijn als je je moeder uti haar vertrouwde omgeving haalt en de routine doorbreekt. Mijn moeder had geen leven meer in de paar weken tussen het overlijden van mijn grootvader en de noodopname van mijn oma. En dan spreek ik nog niet over de emotionele rollercoaster tussen de heldere momenten en de momenten dat mijn oma boos werd om voor ons de idiootste redenen, zoals het feit dat mijn moeder of tantes daar bleven slapen, dat mijn grootvader niet naar huis kwam, dat de kat niet bij haar kwam liggen, dat ze de foute afstandbediening heeft of er een ander programma opgezet is toen zij naar toilet ging of dat ze niet meer met de auto mag rijden (ook al rijd ze al 25j niet meer)...

**Geplaatst**: 02-05-17 22:27

Geplaatst: 02-05-17 22:27

Ik ben opgegroeid met inwonende grootouders.
Op een gegeven moment zijn ze op aandringen van mijn opa verhuisd naar een bejaardenhuis.
Toen opa overleed, is oma daar blijven wonen totdat ze zover dementerend was dat het niet meer verantwoord was.
Zij is toen naar een verpleeghuis verhuisd.
Ondanks dat zij al een aantal jaren niet meer bij ons woonde, had haar dementie wel behoorlijk impact op ons gezin.

In een poging te begrijpen wat er met haar gebeurde, heb ik het boek 'Hersenschimmen' van Bernlef gelezen.
Dat heeft voor mij heel veel duidelijk gemaakt, en was haar verblijf in het verzorgingstehuis ook makkelijker te accepteren. Ze was daar domweg beter, veiliger, op haar plek, met deskundige verzorging.

Ik begrijp je dilemma, het is een zwaar besluit.
Als je de tijd hebt, lees dan het boek.
Dat helpt je misschien in je keuze.

**Geplaatst**: 03-05-17 07:35

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 03-05-17 07:35

Een dementerende in huis is lood en loodzwaar. Het heeft een enorme impact op jouw leven, op je werk en op je sociale leven. Dat is namelijk niet of nauwelijks mogelijk.
Je weet niet waar het eindigt. Hoe ga je 24/7 zorg leveren? Als ze 's nachts aan het dwalen is, niet slaapt, aan de deur staat te rammelen omdat ze naar huis wil en overdag een superstrak dagritme nodig heeft.
Dementie is niet niks, je moet er mee om kunnen gaan. En het is nog moeilijk als het je eigen moeder betreft.

**Geplaatst**: 03-05-17 07:39

Geplaatst: 03-05-17 07:39

Sprintje schreef:
Ik vind dat hier wel vooral nadruk wordt gelegd op de negatieve kanten. En ja mantelzorg is zwaar, maar zorgen voor degene die je naast staan hoort er toch ook gewoon bij! De prioriteiten waren voor mij in die periode heel simpel hoor. Dan maar wat minder sociaal leven en er wat minder zijn voor mijn werk. Die laatste momenten met mijn moeder zijn mij 100 x meer waard dan gezellige gesprekken met vriendinnen of een goede beoordeling / promotie op het werk.
Het had voor mij, met liefde, nog veel langer mogen duren.

Dementie is wel wat anders, dat is geestelijk wel zwaarder denk ik. Maar dát is het leven, en juist in zware tijden is het mooi om er te kunnen zijn voor degene die je lief hebt!

Enige wat ik wel denk aan dit verhaal is dat het probleem wel wat verschoven wordt. Nu moet TS ver reizen, maar zo moet haar broer ver reizen... dat zijn wel dingen die vooral onderling erg goed besproken moeten worden zodat daar gezamelijk een besluit over wordt genomen.

Ik vind dit toch wel een soort van denigrerende post

alsof je niet genoeg zorgt als je je moeder niet in huis neemt.
Inhebt geval van dementie is het niet een 'wat minder sociaal leven en wat minder werk' maar géén sociaal leven en géén werk want dat is praktisch onmogelijk. Je weet niet hoe lang het duurt, maar pakweg minimaal 5jaar je eigen leven compleet aan de kant gooien vind ik niet goed zorgen voor je moeder. Je kunt er dan beter afstand van de verzorging nemen en elke dag even langskomen

dan blijf je zelf ook overeind en dan kan je uiteindelijk beter zorgen dan dat je zelf met een burn-out niks meer kan.

Toen mijn oma naar een verpleeghuis ging hebben we daar bewust voor gekozen. Ze had het daar fijn, elke dag precies dezelfde structuur en we hadden een schema waarin elk familielid ingedeeld was zodat ze elke dag bezoek had.

**Geplaatst**: 03-05-17 08:38

Geplaatst: 03-05-17 08:38

Hersenschimmen van Bernlef hebben we vroeger op school moeten lezen. Later herkende ik er heel veel,in bij mijn moeder. Het begon bij haar ook heel langzaam. Lang was het nog leefbaar voor mijn vader maar gek genoeg is er vaak opeens een omslagpunt. Dan begint het slaap waakritme te veranderen. Mijn moeder was s nachts wakker en ging lopen, viel van de trap. Ging aan de voordeur gaan bonken omdat ze naar huis wilde. Deuren moesten echt met sleutel op slot en weggelegd omdat mijn moeder ging dwalen buiten op zoek naar haar ouderlijk huis.

In de lift bij de spiegel ging ze idd hele verhalen houden tegen haar eigen spiegelbeeld. Was zo n aardige oude mevrouw.

weer later kwam de agressie en depressie en mijn vader en ons niet meer herkennen. De verzorgers slaan en bijten. Ons slaan. Was zo niet mijn moeder maar ze kon er niks aan doen. In die periode herkende ze mijn vader niet meer als haar eigen man. Maar ja ze lagen wel in een bed. Wat logisch is na 55 jaar getrouwd zijn. Maar ze raakte er van in paniek was een enge meneer.

Weer later toen ze nog verder heen was zag ze mijn vader als haar papa en ons als lieve mevrouwen. Maar toen was ze inmiddels opgenomen de agressie verdwenen en op het nivo van een 2 jarige of zo. Idd rollator wordt niet begrepen met lopen dus viel ze steeds. Eten werd voeren, gebit mocht niet meer in enz.

Een naar een erg verdrietig aftakelingsproces

waarin je je moeder verliest en een groot kind voor terug krijgt. Dat is iets wat je steeds moet voorhouden. De dingen zoals bv agressie doen ze niet opzettelijk ze kunnen er niets aan doen.

**Geplaatst**: 03-05-17 09:09

Geplaatst: 03-05-17 09:09

Ik denk dat er inderdaad een groot verschil is tussen mantelzorg bij mensen met of zonder dementie (of andere ziektes die het geheugen en karakter aantasten). Waarmee ik absoluut niet wil zeggen dat mantelzorg voor ouders zonder dementie niet belastend is of kan zijn.

Maar met dementie komt de onvoorspelbare factor van veranderingen in gedrag, emotie en karakter, waarbij de persoon een gevaar vormt voor zichzelf, angstig en onrustig wordt en 24/7 toezicht nodig heeft. Niet even of op een slechte dag, maar gewoon altijd.

Ik ging wekelijks bij mijn dementerende oma op bezoek die in een verzorgingshuis woonde. De bezoekjes verliepen goed tot ik op het punt stond om te vertrekken. Dan sloeg de paniek toe, ze was zo bang om alleen te zijn. Vreselijk om haar dan zo achter te moeten laten.
Eenmaal in het verpleeghuis was het prettig dat er altijd iemand in de buurt was. Als we weg gingen, ging een verzorgster even bij oma zitten.
Ik kan niet zeggen dat het verpleeghuis mijn oma nog een betere tijd heeft gegeven, maar dat lag aan haar ziekte, er is alleen maar achteruitgang. Maar het was fijn dat ze nooit alleen was, dat gaf haar rust. Dat hadden we thuis nooit kunnen bieden en ook geen twee jaar of langer volgehouden.

Al is TS haar dochter en kan haar vleugel en de poes mee, de verandering/verhuizing gaat hoe dan ook veel impact geven. Met ook een grote kans op achteruitgang, vanwege de verandering van leefomgeving. Ook bij haar dochter zal ze moeten wennen en kan dit angst of onrust geven.
Of dit minder is dan bij een verhuizing naar een zorggroep kan ik natuurlijk ook niet zeggen. Het is vooral schrijnend als ze afstand moet doen van haar twee belangrijkste dingen in haar leven. En daarvan kan ik mij voorstellen dat dit de keuze bemoeilijkt.

**Geplaatst**: 03-05-17 09:24

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 03-05-17 09:24

De post hierboven vind ik inderdaad erg belangrijk. Mantelzorg voor iemand zonder dementie is zwaar, echt. Maar iemand met dementie is nog veel zwaarder.

Realiseer je dat iemand met dementie een terminale ziekte heeft. Je gaat dood aan dementie. Het enige is dat je niet weet hoe lang dat gaat duren. Weken, maanden, jaren.... En in dat proces wordt de zorg steeds intensiever, zal iemand steeds meer in moeten leveren. Zowel lichamelijk (niet meer willen eten, incontinent worden, minder goed kunnen lopen en daardoor vallen, ga maar door), maar vooral ook geestelijk. Realiseer je wat dat inhoud, een volwassen vrouw die haar eigen patronen heeft, haar ritme, haar opvattingen, die geestelijk steeds een beetje inlevert. Genoeg voorbeelden zijn hier genoemd en er zijn er nog 100en te bedenken.

Als je dit echt wil TS, vraag dan eens op een gesloten afdeling in een verpleeghuis of ze eens tijd voor je kunnen maken. Ga eens met ze in gesprek, vraag eens waar ze tegenaan lopen. Wat het moeilijkste is, maar ook wat hun werk zo bijzonder maakt en hun motivatie geeft om door te gaan. En realiseer je dat dit professionals zijn, die hiervoor opgeleid zijn. Vraag je af of jij dat kan doen zonder die opleiding, met als drijfveer de liefde voor je moeder. En onthoud dat moment, die beslising. Want als je er voor kiest ga je daar nog heel vaak aan terug moeten denken op de moeilijke momenten.

Ik werk zelf in de verpleeghuiszorg, vanaf de zijlijn. Ik ben paramedici dus ik zie veel maar zit er niet volledig in. Sommige cliënten van mij zou ik me best voor kunnen stellen dat je die met je liefde als drijfveer tot het einde toe kan verplegen. Bewoners die dement zijn op een rustige, vriendelijke manier. Hun dementie accepteren, als je het zo mag noemen. Niet boos zijn, zich niet opgesloten voelen in hun huis en vooral hun lijf.
Maar sommigen zijn ook heel zwaar. Die merken dat ze achteruit gaan, dat ze inleveren. Dat dingen niet meer gaan zoals ze willen. En vaak kunnen ze dan ook helemaal niet vertellen wat ze dan wel willen, want dat gaat hun opvattingsmogelijkheden te boven. Dan zit je met een soort volwassen peuter die niet meer kan praten en zich niet meer kan uitdrukken, maar dan nog 100x erger.

Je kan niet van tevoren weten wat jou moeder wordt. Je kan hopen dat ze een rustige dementie doormaakt en vredig blijft daarin, maar ze kan ook heel opstandig, boos en verdrietig worden. Kun je dat ook aan? 24/7? Met weinig ruimte om aan jezelf toe te komen, jarenlang? Want een vervangende mantelzorger inschakelen voor eventjes kan wel, maar kan ook weer wekenlang extra onrust opleveren, waardoor het je uiteindelijk meer kost dan oplevert... En als ze opstandig wordt, is verplaatsen bijna niet meer eerlijk.

Zomaar mijn gedachtespinsels over wat je wil. Ga praten met mensen, omring je met mensen die weten wat er op je af kan gaan komen. Ik werk zelf bij een organisatie die zich richt op het leveren van behandelzorg aan ouderen in de thuissituatie, ook op niveau van PG. Verpleeghuiszorg achter de voordeur eigenlijk. Ik zie ontzettend mooie situaties, maar ook veel hele schrijnende situaties van kinderen die zich achteraf realiseren dat dementie echt veel en veel heftiger is dan ze ooit hadden kunnen bedenken.

**Geplaatst**: 03-05-17 12:30

Geplaatst: 03-05-17 12:30

Ik wil wel even iets verduidelijken. Je gaat niet dood aan de dementie zelf, je gaat dood aan de gevolgen van hersenschade die voortkomen uit dementie. Net zoals dementie veroorzaakt kan worden door de eiwitaantasting (alzheimer) maar ook door bijvoorbeeld een zuurstoftekort nav een CVA of een ongeval met schedeltrauma.

Iemand met dementie kan alsnog sterven aan een hartstilstand. Dan is die hartstilstand de oorzaak, niet de dementie.
Je kan doodgaan door ondervoeding, omdat je niet meer kan eten of gewoon die reflex niet heer hebt. Dan sterf je alsnog aan ondervoeding door dementie, niet aan dementie zelf.

Maar eigenlijk ben ik nu aan het muggenziften

**Geplaatst**: 03-05-17 12:58

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 03-05-17 12:58

Wat een lastige situatie TS. Ik kan je weinig tips geven, omdat ik niet bekend ben met een soortgelijke situatie. Maar 1 tip kan ik je wellicht wel geven... Op RTL4 is momenteel op dinsdagavond om 20.30 het programma ''Voor ik het vergeet'' met Angela Groothuizen. Dit programma gaat over het leven van mensen (sommige al op jonge leeftijd) met dementie en het laat ook vooral zien hoe zwaar het is voor de naasten om deze zorg op zich te nemen. Al doen ze het allemaal vanuit hetzelfde uitgangspunt: liefde. Daarnaast vind ik ook dat het programma goed laat zien watvoor impact het heeft op het ''gewone'' leven en, hoe verdrietig ook voor de naasten, dat veel dementen toch uiteindelijk in een verzorgingstehuis, 24 uurs opvang, etc. terecht komen.

Ik denk dat het een aanrader is om deze afleveringen terug te kijken. Het geeft, volgens mij, een realistisch beeld van het verloop. (Misschien kunnen anderen in dit topic hier anders over denken, maar nogmaals: ik heb geen ervaring met dementie in mijn directie omgeving.)

**Geplaatst**: 03-05-17 13:07

Geplaatst: 03-05-17 13:07

Barbet schreef:
Dat slecht lopen lijkt handig, maar het is het niet echt.
Nu is je moeder nog goed genoeg om desondanks uit de voeten te komen.

Maar als de dementie vordert, vergeet ze dat ze niet goed kan lopen.
En door de dementie zelf, in de loop van de tijd meer onbalans in het lopen.
Dan heb je veel meer kans op valpartijen.
Wat doe je dan?
.

Dit gebeurde ook bij onze oude buurvrouw. Zij kwam op een gegeven moment ten val in haar badkamer toen zij 's avonds naar de wc moest.
Helaas kon ze niet meer op staan en heeft het oude mensje de hele nacht op de ijskoude vloer gelegen. De volgende ochtend vroeg hoorden we aanhoudend geklepper van de wc-bril. Dat was dus de buurvrouw die hulp zocht. Ze was helemaal verkleumd $:\$

En los daarvan ook nog 2 keer bijna brand mee gemaakt omdat ze probeerde te koken op een manier die absoluut niet handig was en ook niet kon omgaan met een magnetron. De complete afzuigkap was zwartgeblakerd. Kort daarna is ze naar een verzorgingstehuis gegaan.

**Geplaatst**: 03-05-17 13:14

Geplaatst: 03-05-17 13:14

Varekaj schreef:
Ik wil wel even iets verduidelijken. Je gaat niet dood aan de dementie zelf, je gaat dood aan de gevolgen van hersenschade die voortkomen uit dementie. Net zoals dementie veroorzaakt kan worden door de eiwitaantasting (alzheimer) maar ook door bijvoorbeeld een zuurstoftekort nav een CVA of een ongeval met schedeltrauma.

Iemand met dementie kan alsnog sterven aan een hartstilstand. Dan is die hartstilstand de oorzaak, niet de dementie.
Je kan doodgaan door ondervoeding, omdat je niet meer kan eten of gewoon die reflex niet heer hebt. Dan sterf je alsnog aan ondervoeding door dementie, niet aan dementie zelf.

Maar eigenlijk ben ik nu aan het muggenziften

Waar. Maar als je het op die manier wil aanvliegen, dan sterven er ook vrijwel geen mensen aan kanker

Maar aan de complicaties die kanker met zich mee brengt. Maar je hebt gelijk, je gaat dood aan de complicaties van dementie. Niet aan dementie zelf

**Geplaatst**: 03-05-17 13:58

Geplaatst: 03-05-17 13:58

Varekaj schreef:
Ik wil wel even iets verduidelijken. Je gaat niet dood aan de dementie zelf, je gaat dood aan de gevolgen van hersenschade die voortkomen uit dementie. Net zoals dementie veroorzaakt kan worden door de eiwitaantasting (alzheimer) maar ook door bijvoorbeeld een zuurstoftekort nav een CVA of een ongeval met schedeltrauma.

Iemand met dementie kan alsnog sterven aan een hartstilstand. Dan is die hartstilstand de oorzaak, niet de dementie.
Je kan doodgaan door ondervoeding, omdat je niet meer kan eten of gewoon die reflex niet heer hebt. Dan sterf je alsnog aan ondervoeding door dementie, niet aan dementie zelf.

Maar eigenlijk ben ik nu aan het muggenziften

Ja, als je het zo stelt ga je ook niet dood van een sprong van een flatgebouw. Alleen die klap op de grond is zo hard en het letsel wat je eraan overhoud is dodelijk

maar het is duidelijk wat je bedoelt.

**Geplaatst**: 03-05-17 14:28

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 03-05-17 14:28

Iedereen sterft door het stoppen van het kloppen van het hart.

**Geplaatst**: 03-05-17 14:37

Geplaatst: 03-05-17 14:37

Hevonen schreef:
Ik weet niet of ik het zal kunnen, niet qua verzorging en niet qua financiën. Ik kan het gewoon niet overizen.
Mijn moeder is in heel veel opzichten nog behoorlijk goed, alleen haar tijdsbesef is flut en haar kortetermijngeheugen ook, maar verder kun je nog steeds met van alles over haar praten. Ik vind het zo zonde om haar tussen vreemden te plaatsen. Ze heeft haar hele leven al moeite gehad met contact met anderen, is niet geïnteresseerd en doet gauw minachtend tegen onbekenden. Jammer, maar zo is ze nu eenmaal en dat zal ook wel niet meer veranderen.
ik zou graag nog wat tijd met haar doorbrengen en dat geldt ook voor de kinderen (die uit huis zijn, maar nog vaak hier komen). Momenteel woont ze 2 uur rijden hiervandaan en als ze naar een tehuis gaat zal dat nog verder weg zijn, want dat zal bij mijn broer in Amsterdam zijn. Daar zal ze omgeven zijn door vreemden. Mijn broer en schoonzus zullen wel geregeld op bezoek gaan, maar hebben beiden erg drukke veeleisende banen. Het nadeel van de grote afstand (dan 2,5 uur) is dat je niet voor even langs kunt gaan, dat wordt dan meteen een aantal uren en dan is ze eigenlijk te moe.

Ik weet gewoon niet of het kan. Zijn hier ervaringsdeskundigen?

Jouw moeder kan niet zomaar geplaatst worden, negatief effect van het huidige stelsel. Zoals ik lees is ze nog veel te goed. Je zegt dat je moeder moeite heeft met vreemde mensen, dan moet je niet vergeten dat ook jij binnenkort een vreemde voor haar bent die ze ook zo zal benaderen. Kun jij het aan om je moeder om je heen te hebben terwijl ze totaal niets meer met jou of je kinderen heeft? Geloof, dat gaat gebeuren. Mijn moeder en schoonmoeder zijn zwaar dement aan hun einde gekomen en mijn schoonmoeder vond vreemden ook niets, echter, dat was ze snel vergeten, verzorgers werden haar dochters en kleinkinderen, ik was haar zus en ga zo maar door. Mijn moeder heeft me tot het einde toe herkent, had ik haar graag thuis gehad? Jazeker, had ik die zorg aan gekund, nooit. Ettelijke keren per nacht er uit, van de één op andere dag het pijnsyndroom dat bij dementie soms voorkomt, bij elke aanraking gillen ze het uit. In een rolstoel, met tillift de enigste mogelijkheid om naar het toilet te kunnen en nog veel meer. Ik was blij dat ik haar dochter ben gebleven en niet de zoveelste verzorger die haar in haar ogen moest pijnigen. Mijn schoonmoeder werd na twee jaar agressief, had ze je vast dan liet ze nooit meer los, trok de haren uit je hoofd en zat luidkeels te schreeuwen, dag en nacht door. Zoals je ziet, zeer heftig en heb je dit ook nog thuis dan verlang je maar naar één ding, dat ze dood gaan.

**Geplaatst**: 03-05-17 14:50

Geplaatst: 03-05-17 14:50

rien10 schreef:
Iedereen sterft door het stoppen van het kloppen van het hart.

*niet doen niet doen

Niet waar.
Je hebt klinisch dood en hersendood. Maar dat is hier helemaal niet aan de orde.

TS ontzettend nobel wat je wilt doen, maar doe het niet.
Ook ik kan hier het verhaal van mijn overgrootoma zetten, 2 nachtelijke uitjes op blote voeten door Rotterdam, een salade in de plastic bak opwarmen op het gasfornuis.
Ze heeft thuiszorg gehad, maar dat was gewoonweg niet voldoende, gas afgesloten, tafeltje-dekje enz. Uiteindelijk is toen ze griep kreeg opgenomen in en gesloten afdeling in een verpleeghuis.

Ze is altijd enorm egoïstisch geweest, maar in het verpleeghuis en mede door haar dementie (zij had vasculaire dementie, dan weer helder dan weer dementerend) werd ze ongelofelijk sociaal. Ze hielp andere mensen met brood smeren en snijden.
We geloofden de verpleging niet toen we het hoorden, ging het echt over dezelfde persoon?

Ik geloof dat ze er 3 jaar heeft gewoond, helaas brak ze er ook haar heup. Mag niet lachen, maar ze had ruzie met een medebewoner en een andere bewoner nam het voor die bewoner op en mn oma kreeg een duw. Tja daar kon haar 91 jarige lichaam niet goed tegen

Uiteindelijk werden we 's nachts gebeld dat ze tijdens de rondes haar overleden hadden aangetroffen in bed.
Ondanks dat ze de moeder was van mijn opa had ik wel een hechte band met haar. En gelukkig hield ze wel haar gevoel voor humor, die niet altijd gewaardeerd werd door anderen :')

maar het maakte haar haar.
Mijn moeder en ik werken allebei in de zorg en we hebben allebei ervaring met dementie. Dus wij konden alles goed relativeren, helaas waren wij ook de enige die ons bekommerden om oma. Mijn opa en oma woonden in het buitenland en de andere 2 kleinkinderen (broer en zus van mn moeder) interesseerden zich niet in haar.

Nogmaals TS, erg nobel van je, maar voor je eigen gezondheid doe het niet. Kijk naar opties om haar naar jouw omgeving te verhuizen, maar neem haar niet in huis.

**Geplaatst**: 03-05-17 15:11

Geplaatst: 03-05-17 15:11

TS ik had al eerder gereageerd maar wil dat nogmaals doen omdat ik bijna alleen lees over Alzheimer, maar dementie kan zich in vele vormen laten zien waar Alzheimer er 1 van is.
Als je meer zekerheid wil is het verstandig via de huisarts een verwijzing aan te vragen voor een onderzoek in het ziekenhuis bij een neuroloog op de ouderen poli.
Wij dachten dat mijn schoonvader Alzheimer had dit bleek vasculaire dementie te zijn met een heel ander verloop dan Alzheimer.

Mijn schoonvader is altijd de mensen blijven herkennen die hij zeer regelmatig zag en vergat juist dingen uit zijn jongere jaren terwijl als hij de krant las dit gewoon met je kon bespreken en oke 2 dagen later wist hij het niet helemaal meer, maar als je er weer over begon en uitlegde wist hij het weer.

Dat zou voor mij een eerste stap zijn uitzoeken wat voor vorm maar het zou kunnen dat jullie die stap al hebben genomen.
Het is wijs via de huisarts meer info te vragen en bespreken wat je wil met eventuele consequenties voor zowel jouw leven als financieel.
En is je broer ermee akkoord ook dat is belangrijk dat jullie er beide achter staan.

Haal je moeder eens een weekend op en kijk hoe dat gaat, moet ze een trap op en kan dat, kan ze in de badkamer komen enz.
Kijk welke extra zorg ze nodig zou hebben en is dat te regelen waar je woont.
Je gaf aan dat er een aanpassing in/aan je huis moet worden gedaan is dat financieel haalbaar.
Oftewel zet alles op een rijtje met de voor en tegens erbij.

**Geplaatst**: 03-05-17 15:31

Geplaatst: 03-05-17 15:31

Een vriendin van me en haar moeder hebben onlangs haar vader op laten nemen in een verzorgingstehuis (hij heeft vasculaire dementie) omdat haar moeder eraan onderdoor ging. Ook een pianospeler, maar dat lukte hem op dat moment al bijna niet meer .

LET OP: Je moet er wel rekening mee houden dat om op de wachtlijst te komen voor je voorkeur je dementerende ouder wel zijn of haar toestemming moet geven. Als ze nee zeggen, dan kom je niet op de wachtlijst. Ten minste dat was hier het geval.

Gelukkig wisten ze hem te overtuigen om ja te zeggen (redenatie: mama kan het niet meer, als je nee zegt, dan gaat mama heel erg ziek worden en kan ze helemaal niet meer voor je zorgen. Als je ja zegt, dan zorg jij goed voor mama. Precies zoals de bijbel zegt dat je moet doen met de betreffende bijbeltekst erbij besproken (hij is heel erg bijbelvast)) en herinnerde hij zich dat ook nog toen het daadwerkelijke gesprek was waarin hem werd gevraagd of hij dat wilde. Ze waren heel erg bang dat hij alsnog nee zou zeggen omdat hij vergeten zou zijn waarom hij ja zou zeggen.

Toen het eenmaal zover was dat er plek vrijkwam, wist hij dat natuurlijk niet meer en wilde hij niet. Gelukkig zat hij al op de dagbesteding in het verzorgingstehuis waar plek was (en daar is ook een piano), dus is hij op de dag zelf van de dagbesteding rechtstreeks naar zijn nieuwe stekkie gegaan - zonder hem van tevoren hierover te vertellen. Anders was het waarschijnlijk alleen met groot drama/voorliegen gelukt. Daar moet je dus ook rekening mee houden - nu beseft ze misschien dat ze naar jou gaat verhuizen/verzorgingstehuis wat je ook besluit, maar als het eenmaal zo ver is, wilt ze misschien wel niet mee.
Dat vindt mijn vriendin nog het ergste - haar hele leven geleerd om niet te liegen, maar met deze ziekte kan ze niet anders als haar vader steeds een rad voor ogen draaien (vb naar de dagbesteding=normale dag, maar hem niet vertellen dat hij niet meer naar huis komt die dag, maar naar een gesloten afdeling) voor zijn eigen bestwil en dat voelt ze als liegen tegen haar vader. Dat onderdeel vindt ze echt het meest verschrikkelijke eraan.

**Geplaatst**: 03-05-17 15:57

Geplaatst: 03-05-17 15:57

Een kennis van mij had hetzelfde karakter zoals jij je moeder beschrijft. Eenmaal in het verpleegtehuis had ze ineens een vriendin en een verkering en was niet zo onaardig tegen iedereen als ze verwacht hadden.
Als ze naar vreemden moest zou ze er een eind aan maken dreigde ze altijd, maar dat viel ook reuze mee.
Sterkte ermee

**Geplaatst**: 03-05-17 16:08

Geplaatst: 03-05-17 16:08

rumay schreef:
TS ik had al eerder gereageerd maar wil dat nogmaals doen omdat ik bijna alleen lees over Alzheimer, maar dementie kan zich in vele vormen laten zien waar Alzheimer er 1 van is.
Als je meer zekerheid wil is het verstandig via de huisarts een verwijzing aan te vragen voor een onderzoek in het ziekenhuis bij een neuroloog op de ouderen poli.
Wij dachten dat mijn schoonvader Alzheimer had dit bleek vasculaire dementie te zijn met een heel ander verloop dan Alzheimer.

Mijn schoonvader is altijd de mensen blijven herkennen die hij zeer regelmatig zag en vergat juist dingen uit zijn jongere jaren terwijl als hij de krant las dit gewoon met je kon bespreken en oke 2 dagen later wist hij het niet helemaal meer, maar als je er weer over begon en uitlegde wist hij het weer.

Dat zou voor mij een eerste stap zijn uitzoeken wat voor vorm maar het zou kunnen dat jullie die stap al hebben genomen.
Het is wijs via de huisarts meer info te vragen en bespreken wat je wil met eventuele consequenties voor zowel jouw leven als financieel.
En is je broer ermee akkoord ook dat is belangrijk dat jullie er beide achter staan.

Haal je moeder eens een weekend op en kijk hoe dat gaat, moet ze een trap op en kan dat, kan ze in de badkamer komen enz.
Kijk welke extra zorg ze nodig zou hebben en is dat te regelen waar je woont.
Je gaf aan dat er een aanpassing in/aan je huis moet worden gedaan is dat financieel haalbaar.
Oftewel zet alles op een rijtje met de voor en tegens erbij.

Ik mag aannemen dat TS de officiele diagnose heeft bij haar moeder met de vorm van dementie die speelt. Anders is een indicatie krijgen vrijwel onmogelijk mamelijk...

**Geplaatst**: 03-05-17 16:19

Geplaatst: 03-05-17 16:19

Ik heb dan niet je hele topic gelezen (wel alle reacties van TS).
Ik werk in een verzorgingstehuis met dementerende, en heb privé ook met dementie te maken.
In huis nemen van iemand met dementie is een klus die je niet moet onderschatten, wat je volgens mij ook niet doet. Ik wil graag even twee punten benoemen:

Het is niet zo dat iemand in 1x 'ineens' naar een verzorgingshuis gaat. Hier gaat meestal een traject aan vooraf. Bijvoorbeeld dat ze 2-3 keer per week naar een 'dagcentrum' gaat waar ze een vaste dagstructuur krijgt (van koffiedrinken sochtends t/m thee smiddags, soms met warme maaltijd tussen de middag en anders een broodmaaltijd). Misschien goed om hier eens naar te kijken. Dit kost vrij weinig omdat het bij haar indicatie hoort waardoor dit weinig/niks kost.

Je hebt het over de piano en kat, en dan moet je inderdaad al vaak bij een particuliere instelling zijn. Ik vind die kosten wel erg hoog (maar heb van particuliere instellingen geen verstand), en zou haast zeggen dat je voor die bedragen ook iemand voor thuis kan aannemen! Zit je moeder niet tussen de vreemde, en heeft ze toch professionele zorg! Ook hiervan weet ik niet of dit kan en hoe dit zit met vergoedingen.

**Geplaatst**: 03-05-17 18:24

Geplaatst: 03-05-17 18:24

Soms hebben ze ergens wel een piano staan als decoratiestuk of die nog effectief ook gebruikt wordt. Dat is bij ons ene tijdje het geval geweest. De bewoner in kwestie mocht dan elke week op dezelfde dag tijdens het animatiemoment spelen voor de rest van de afdeling. Wie weet kan je een plek vinden waar iets soortgelijks georganiseerd kan worden? En dat de vleugel dan meegaat zolang je moeder daar verblijft?

De indicatie stellen... goh, eerlijk gezegd kom ik als opnameverantwoordelijke toch best wat families tegen die een plek zoeken voor een dementerend familielid waar nooit een officiële diagnose is gesteld, maar waar je er aan de hand van de verhalen (of de persoon voor je) echt niet kan ontkennen dat er echt wel sprake is van dementie. Wij hebben echter de officiële indicatie/diagnose wel nodig om bijvoorbeeld een opname op een beschermde woongemeenschap te kunnen staven i.v.m inspectie en personeelsbezetting en subsidies etc. Ook is het type dementie inderdaad van belang. Alzheimerdementie is vooral vergeten in het nu, Frontotemporale dementie is eerder gedrags-en karakterveranderingen (gepaard met fysieke en/of verbale agressie), verlies van normen/waarden en ontremd gedrag vertonen, vasculaire dementie is weer wat anders, Lewy Body ook, dan heb je ook nog combinatie van 2 soorten... Maar het vereist allemaal een andere aanpak en benadering en verwachting. Al eindigt het uiteindelijk wel in dezelfde, verzonken fase helaas. Dus die indicatie is zeker wel belangrijk. Niet alleen voor jou, ook voor het verplegend en verzorgend personeel, zodat zij op de goede manier met je moeder kunnen omgaan.

Ohja TS, aangezien je moeder nog graag haar eigen ding doet: bekijk als het mogelijk is een plekje waar ze een medicatie- en fixatie-arm beleid voeren. Zodat ze haar niet om het minste opsluiten in de kamer, fixeren omdat ze in de gang een wandelingetje maakt, vol medicijnen stoppen "want ze is geagiteerd" (nee, ze is bang en zoekt veiligheid). Is ze sociaal, zoek dan een plek waar de bewoners onder elkaar kunnen kletsen, waar ze niet verplicht zijn om hele dagen op de kamer te zitten. Een woonkamerwerking is dan interessanter.

Edit: nog een aanvulling ivm plaatsing op de wachtlijst. In principe kan iedereen zichzelf op onze wachtlijst inschrijven, of ingeschreven worden door partner/familie of mantelzorg (of in de zeldzame gevallen officiële instanties). Wij bekijken altijd welke zorgvraag er is, wat de reden van inschrijving is en in welke mate thuiszorg al is aangesproken. Wanneer iemand ondanks zijn zeer slechte gezondheidstoestand radicaal opname weigert maar nog zeer helder van geest is, dan kunnen en mogen we in principe die persoon niet verbieden om te vertrekken.
Gaat het om iemand die zichzelf grandioos overschat, die een compleet gebrek heeft aan ziekte-inzicht en waarbij vertrek een gevaar voor zichzelf en/of de omgeving zou betekenen, dan raden wij de familie altijd aan om te bekijken of bewindvoering over de persoon aangevraagd kan worden zodat zij het wettelijke beslissingsrecht krijgen. Dit kan bijvoorbeeld van toepassing zijn als de dementerende "nee" zou zeggen, maar waarbij het écht niet meer veilig is en opname wel gewoon aangewezen is.

**Geplaatst**: 03-05-17 21:01

Geplaatst: 03-05-17 21:01

Goede aanvulling varekaj. Uit het vorige topic van TS weet ik dat ze geen huis wil waar de vleugel in een algemene ruimte staat, maar ze echt de vleugel bij haar moeder wil hebben.

En dat laatste is helemaal waar, helaas. Vandaag stond bij ons nog een meneer op de stoep, volledig wilsbekwaam zelf besloten om een ander plekje te zoeken. Bij ons alles zwart op wit beeindigd. En toen hadden we geen nieuwe huisartsgegevens en geen contactgegevens meer van meneer dus zijn zoon gebeld. Zoon wist van niks, er was geen nieuw huis. Meneer stond een paar dagen later met zijn zoon weer op de stoep. 1drama want indicatie beeindigd op zijn verzoek, huisje al vergeven... maar je kan ze niet verplichten te blijven. Zeker zonder een diagnose is het moeilijk om bewindvoering oid te krijgen over iemand.

**Geplaatst**: 03-05-17 21:18

Geplaatst: 03-05-17 21:18

Regelingen met de bank zijn ook vaak drama. Financiële zaken beheren lukt niet meer, er komen (dikke) problemen, familie wil overnemen maar er staat niks op papier en de dementerende weigert faliekant de pinpas af te geven, te tekenen voor volmacht of wat dan ook. Sta je dan mooi als de deurwaarder daar plots komt aankloppen.

Of omtrent vroegtijdige zorgplanning. Moet ook allemaal geregeld worden zodat je als familie zeker weten het goede kan beslissen. En niet als er plots wat gebeurd voor die verscheurende keuzes komt te staan. Of hoe en wat bij overlijden. Cremeren? Begraven? Intieme kring of uitgebreid? Welke muziek? Dat zijn zaken die je echt moet regelen voor de dementerende te ver weg is. En al helemaal als er al fikse meningsverschillen zijn.

Nomineer dit bericht ×