Bokt.nl

**Geplaatst**: 14-02-17 23:06

Re: Is het het nog waard?

Geplaatst: 14-02-17 23:06

tja TS: mijn ex meende het ook dat hij mij graag zag en was er ook echt kapot van. Maar nam niet weg dat hij van mij profiteerde, kleineerde in het bijzijn van vrienden, betichtte van vanalles en nog wat, maar zelf altijd loog over zijn verslaving en achter mijn rug meer lazarus was dan nuchter.
Verspeel niet nog zoveel jaar...

**Geplaatst**: 14-02-17 23:12

Geplaatst: 14-02-17 23:12

Ik zou maar voor mezelf gaan kiezen.

....en als je schoonmoeder slim is, laat ze haar zoon los, zodat hij leert zwemmen.

En jij, het beste wat je imo kunt doen is, zorgen dat je daar wegkomt, laat hem zijn eigen boontjes doppen. Zeg tegen je vriend dat als hij je pas nog 1x meeneemt je aangifte bij de politie doet van diefstal.
Als je dat niet wil, verstop hem, of vraag een nieuwe pas aan met een code die hij niet kent.

Maar goed, persoonlijk zou ik mijn biezen pakken.
Mijn wonden likken.
Me afvragen waarom ik dit soort loosers aantrek, die me of kleineren of kaalplukken.

**Geplaatst**: 14-02-17 23:12

Geplaatst: 14-02-17 23:12

Meid, realiseer je dat je NIET op de wereld bent gezet om hem gelukkig te maken!

**Geplaatst**: 14-02-17 23:13

Geplaatst: 14-02-17 23:13

Heb de eerste pagina gelezen...
Jij zegt dat hij veel van je houdt, maar sorry, dat is niet zo; hij houdt van zichzelf en gebruikt jou om een gemakkelijk leven te leiden.
Veranderen zal hij niet, vergeet dat maar. Liegen, blowen en geld over de balk smijten, dat zal hij blijven doen.

Kies voor jezelf, ga bij hem weg. Je schoonmoeder vindt wel een andere huurder/verzorger. Je kunt niet om die reden blijven. En ik zie de bui al hangen dat jij dan alles doet qua verzorging terwijl hij in de stad/coffeeshop hangt.

**Geplaatst**: 14-02-17 23:32

Geplaatst: 14-02-17 23:32

Meid, je bent toch veel meer waard dan dit? Als ik je verhaal zo lees zou je vriend er alles aan moeten doen om voor je te vechten, maar blijkbaar vind hij dat de moeite niet waard.

Hoe moeilijk het ook is, ik zou voor jezelf kiezen. Nu kan het nog, ik ben bang dat als je zo doorgaan jij wordt meegezogen in zijn problemen. Is het je dat waard?

Je komt over als iemand die alles op orde heeft. Hou dat ook zo! Je vriend mag al heeeeeel blij zijn dat je al die tijd je best hebt gedaan om het hoofd boven water te houden. Ik denk ook niet dat je vriend gaat veranderen als ik het zo lees. Liegen in een relatie is voor mij sowieso een no-go....

**Geplaatst**: 15-02-17 00:22

Geplaatst: 15-02-17 00:22

Curlycoat: ik lees dat iedereen je aanraadt je biezen te pakken. Ik lees jouw twijfel. Wat ik niet lees is: heb je wel eens goed met hem gesproken hierover? Maatregelen getroffen? Een nieuwe pinpas + code aanvragen is daar al één van bijvoorbeeld.
In hoeverre heb je hier met hem serieus over gepraat, en dan ook serieus in de zin van: ik twijfel aan onze relatie en toekomst door x en y. Elke relatie kan een "rough patch" hebben, en bij jullie is het toch niet al twee jaar lang kommer en kwel? Hij moet knopen doorhakken en snel ook, dat zou ik hem voorleggen. Ultimatum erbij, maar dan geef je hem een eerlijke kans ,mits jij hem dat graag wil geven natuurlijk. Als de koek op is, dan moet je er een punt achter zetten, maar er is niets mis met proberen te vechten voor een relatie die op verdere vlakken wel goed zit.

**Geplaatst**: 15-02-17 00:51

Geplaatst: 15-02-17 00:51

MissDD schreef:
Meid, realiseer je dat je NIET op de wereld bent gezet om hem gelukkig te maken!

Ja precies dit gewoon
Als jij nu al niet gelukkig in je relatie zit moet je er gewoon uitstappen
Als je dqt niet doet is de kans aanzienlijk dat de rest van je relatie gewoon tijdverspilling is want de emmer raakt een x vol

**Geplaatst**: 15-02-17 08:40

Geplaatst: 15-02-17 08:40

Lillith24 schreef:
Curlycoat: ik lees dat iedereen je aanraadt je biezen te pakken. Ik lees jouw twijfel. Wat ik niet lees is: heb je wel eens goed met hem gesproken hierover? Maatregelen getroffen? Een nieuwe pinpas + code aanvragen is daar al één van bijvoorbeeld.
In hoeverre heb je hier met hem serieus over gepraat, en dan ook serieus in de zin van: ik twijfel aan onze relatie en toekomst door x en y. Elke relatie kan een "rough patch" hebben, en bij jullie is het toch niet al twee jaar lang kommer en kwel? Hij moet knopen doorhakken en snel ook, dat zou ik hem voorleggen. Ultimatum erbij, maar dan geef je hem een eerlijke kans ,mits jij hem dat graag wil geven natuurlijk. Als de koek op is, dan moet je er een punt achter zetten, maar er is niets mis met proberen te vechten voor een relatie die op verdere vlakken wel goed zit.

Op zich kan ik je hierin volgen, maar ts trekt al in alles alleen de kar. En dan zou zij dus ook alleen voor de relatie moeten gaan vechten, dat gaat niet werken.
Er komt geen enkele blijk van zijn kant dat het hem nog waard is (zo lees ik het).
Blowen en liegen, ik spreek uit ervaring, veranderd niet en is trekken aan een dood paard.

**Geplaatst**: 15-02-17 08:44

Geplaatst: 15-02-17 08:44

Mijn reactie is dan misschien toch anders dan die van de meeste hier

Ik ben het er helemaal mee eens dat het zo niet verder kan, maar er is ook een tussenweg tussen meteen alles laten vallen en hem blijven onderhouden.
Als je echt van hem houdt en nog niet klaar bent om hem los te laten, is wat ruimte tussen jullie dan geen optie? Jullie zijn beide jong en als ik het zo lees hebben jullie beide niet echt geleerd om voor jezelf te zorgen, alleen te zijn e.d. Blijkbaar is het jou goed gelukt om op je eigen benen te staan, maar ik heb het idee dat jij voor hem de rol van zijn moeder hebt overgenomen en dat hij eerst nog eens zelfstandig moet gaan worden.
Is een plekje voor jezelf zoeken en zelfstandig zijn niet te combineren met een relatie met hem? Dus financieel ieder je eigen ding, jij een eigen plekje en hij ook een eigen plekje. Gewoon even soort van LATten dus. Dat geeft hem de ruimte om zichzelf te ontdekken en jou ook.

Ik ben zelf ook jong gaan samenwonen, direct vanaf mijn ouders. En ik herken best wel veel in wat je zegt, met het enige verschil dat mijn (nu) man ook ambities heeft en financieel net zo sterk is als mij. Maar op huishoudelijk niveau hoefde hij thuis nooit iets te doen en ik wel en daardoor was ik in het begin degene die alles deed en dat leverde wrijving op. We hebben echt samen moeten zoeken hoe we dat het beste konden doen en dat heeft best een tijd geduurd

Ik snap nu ook goed waarom mijn moeder adviseerde om eerst eens een eigen kamer te nemen en niet meteen bij hem in te trekken.
Financieel is het wat minder makkelijk om gewoon de boel de boel te laten en daarom zou ik er voor kiezen om hem financieel op zijn eigen benen te laten staan en jij ook. Hem de kans geven om ook zelfstandig te worden.
Spreek uit wat je van hem verwacht (niet meer blowen, financieel gezond worden e.d.) en ga op die manier samen eens kijken wat nodig is.

**Geplaatst**: 15-02-17 09:31

Geplaatst: 15-02-17 09:31

MissDD schreef:
Meid, realiseer je dat je NIET op de wereld bent gezet om hem gelukkig te maken!

Maar is hij wel op de wereld gezet om haar gelukkig te maken? In eerdere reacties stond: 'maakt hij je gelukkig?'. Het ligt misschien aan mij, maar het klinkt wel heel krom

'Ik ben er niet om jou gelukkig te maken, maar jij wel om mij gelukkig te maken'. Begrijp me niet verkeerd hoor! Er is in deze relatie zeker iets mis, maar we horen nu één kant van het verhaal.

Ik ben het eigenlijk wel eens met secribcible: er is nog een tussenweg. Ga eens GOED met elkaar praten. Wat voelt hij? Waarom wil hij eigenlijk niet solliciteren? Is hij ergens bang voor? Zit hij echt nog zo met het verlies van zijn vader? Zou hij daarvoor hulp nodig hebben? Hoe ziet hij zijn toekomst? Kortom: wat gaat er in hem om? Dan kan je zelf ook in dat gesprek aangeven hoe jij je voelt, het financiële aspect en misschien ook wel dat je behoefte hebt om een huisje voor jezelf te hebben. (misschien zou dat voor hem ook heel goed zijn. Dan is hij minder afhankelijk van jou en gaat hij misschien sneller op eigen benen staan

)

**Geplaatst**: 15-02-17 09:45

Geplaatst: 15-02-17 09:45

CurlyCoat schreef:
Ik begin inderdaad steeds meer te denken dat hij niet meer zal veranderen, en dat we altijd problemen met geld zullen heb, hoeveel we ook zullen gaan verdienen.
Als hij zo blijft, hou ik het geen 30 jaar meer vol.

Wat die sollicitaties betreft, ik weet dat hij zich juist erg goed kan uitdrukken op papier en juist minder zo face-to-face.
Daarom betwijfel ik of hij wel zijn best deed om werk te zoeken.

Soms lijkt het me gewoon heerlijk om zelf een eigen plekje te hebben.
Mijn eigen wereldje, zonder relatie.
Daar schrik ik soms heel erg van als ik daar aan denk.

Dat is heel normaal. Je zit in een relatie die je meer problemen dan positieve dingen brengt. De 'negatieve' kanten van je vriend zorgen steeds weer voor stress en dat verstoort telkens weer jouw kalmte, goede humeur etc. Een eigen plek, zonder andere mensen, waar je niet voortdurend uit evenwicht wordt gebracht, is heerlijk.

Als je je eigen verhaal terugleest zul je wel zien dat je eigenlijk al besloten hebt dat deze relatie aan z'n einde is. Financieel ben je 'kaalgeplukt', vertrouwen is er niet, enige inzet van zijn kant ook niet...

Veel sterkte!

**Geplaatst**: 15-02-17 10:01

Geplaatst: 15-02-17 10:01

Lieve ts, altijd lastig, beslissingen maken. Ik snap je angst wel, ik heb ook voor zo'n afgrond gestaan met mijn ex. Keuze was blijven hangen en hopen dat die afgrond op miraculeuze wijze ineens zou verdwijnen maar altijd onzeker leven, of er zelf in springen en hopen dat de afgrond toch iets minder diep zou zijn dan gedacht.

Ik heb het laatste gedaan.

Ook ik ben niet zo'n feestbeest, heb geen heel rijk sociaal leven. En toch ben ik nu al 6 jaar met mijn vriend samen en kan ik wel zeggen dat ik gelukkig ben. Uiteindelijk vind alles zijn weg wel. Die afgrond was inderdaad niet zo diep als ik dacht.

Angst is geen reden om bij je vriend te blijven. Iedereen verdient het om gelukkig te zijn, kun je nu zeggen dat je dat bent? Waar zijn jullie over 10 jaar? Heb je dan je levensdoelen bereikt of ben je in ieder geval daar naar toe onderweg?

Twijfel is natuurlijk en logisch. Het is niet niks. Maar uiteindelijk leef je maar 1x, daar moet je van genieten en daar moet je uithalen wat erin zit. Soms moet je daarvoor heel realistisch kijken naar wat je op dit moment aan het doen bent en of dat aansluit bij wie jij morgen, volgend jaar en over 10 of 20 jaar zijn wilt.

Heb je dit al eens bespreekbaar gemaakt?

Ik denk ook dat jij nog veel moet leren en dat is helemaal niet erg. Jou pinpas is van jou, je werkt hard voor je centen. Dan heb je ook recht om erover te beslissen en te weten waar het geld blijft. Als ik je posts lees dan krijg ik het idee dat jij heel hard moet werken aan je assertiviteit: nee is nee. Het is niet normaal dat je vriend zo gigantisch van jou profiteert en daar dan ook nog zo vaag over doet.

Nogmaals, als je zo ontzettend twijfelt, maak het dan eens bespreekbaar. Bereid dat goed voor en kijk dan hoe hij reageert. Wat is het gevoel dat je erbij krijgt? Kun je wat met zijn reacties en antwoorden? Misschien maakt dat je keuze makkelijker.

Ik wil je heel veel succes en wijsheid toe wensen.

**Geplaatst**: 15-02-17 10:37

Geplaatst: 15-02-17 10:37

Ik heb ook lang mijn ex niet kunnen loslaten en heel lang gedacht, als we het nu zo eens proberen, als we nu eens dat doen, ik moet het proberen, ik mag hem niet laten gaan want ik ga voor altijd spijt hebben als ik niet op zijn minst geprobeert heb.
Uiteindelijk heb ik alleen maar meer tijd weggegooid. Samen proberen lukt alleen als je BEIDE vanuit JEZELF de intentie hebt om het beter te maken voor de ander.

Je moest hem eens horen toen het voor mij eindelijk echt te veel werd. Het brak mijn hart op dat moment. Ik heb iemand nog nooit zo hardverscheurend horen huilen en smeken. Hij hield toch zoveel van mij? Dat hij mij zo slecht behandelde en zoveel pijn deed vergeet je dan, want hij houdt toch echt van je, je bent zijn alles en hij zal alles doen om het goed te maken?

Een week later kreeg ik flutsmsje en verder heb ik hem nooit meer gehoord. Mijnheer "jij bent mij wereld ik wil je nooit meer kwijt" vond het te veel moeite om iets te ondernemen om mij van gedachte te doen veranderen, want "als ik niet meer van hem hield had het toch geen zin meer";
Uiteindelijk zijn dan ook mijn ogen open gegaan over al de idiote dingen die ik over me heen heb laten komen al die jaren en kan ik alleen maar blij zijn dat ik nu gelukkig ben met iemand die een compleet ander persoon is.

Uiteindelijk is het simpel TS. Zie jij je een leven voor je, samen met je vriend, waar jij degene bent die al het geld binnenbrengt? Waar je vriend lui is en niets doet, behalve blowen? Waar je vriend jouw geld gaat uitgeven? Waar je meer dan waarschijnijk wel eens in de schuldhulpverlening gaat terecht komen? Je spaargeld allemaal op door iemand anders?

Nee? Dan moet je niet in een relatie blijven zoals die NU is. Dan zet je een knip op je portemonnee, hou je je pas bij je en ga je op je eigen benen staan. En als je denkt dat je vriend écht van je houdt en je écht niet kwijtwil, dan zeg je gewoon eerlijk, dat je niet kan of wil samenleven met iemand die financieel het zo slecht doet. Dat hij meer dan welkom is bij je als hij eindelijk besluit volwassen te worden en iets te maken van zijn leven.
Dan zie je gauw genoeg hoeveel moeite hij werkelijk wil doen voor zijn grote liefde.

**Geplaatst**: 15-02-17 14:16

Geplaatst: 15-02-17 14:16

Ik vind zeggen dat je je "tijd hebt verspild" met je ex echt een hele negatieve benadering. Tenzij je mishandeld of verwaarloosd werd, maar daarbuiten heb je ook mooie momenten gekend en wel van iemand gehouden. Dat is z'n tijd toch ook waard? Het is niet alsof je "faalt" als je niet in één keer "de juiste" partner hebt gevonden. Ik geloof ook niet in één juiste "mr right", maar meer een juiste partner op dit moment. Daardoor ben ik op een veel minder negatieve manier naar exvriendjes gaan kijken en kan ik wat ze me geleerd en gegeven hebben op een fijne manier herdenken.

Als dat voor TS ook zo is dan hoop ik dat ze de goede momenten herinnert en wat ze geleerd heeft (zoals bijvoorbeeld voor jezelf opkomen, je eigen plan trekken, echt zelfstandig leren zijn) ook waardeert.

**Geplaatst**: 15-02-17 14:41

Geplaatst: 15-02-17 14:41

Ik vind wel dat je tijd verspilt ja als je bij iemand blijft waar je niet gelukkig mee bent en er geen wil is tot verandering. Ik had nu ook nog gerust bij mijn ex kunnen zijn, hopende en werkende aan een relatie alsof ik aan een dood paard trek. In de plaats daarvan ben ik nu samen met iemand waar ik wel een toekomst mee heb. Die ik niet zou ontmoet hebben als ik nu nog steeds probeerde met mijn vorige vriend. En hoe "leuk" iemand ook is, als hij je financieel ruïneert uit egoïsme verspil je tijd elke dag jij je zuurverdiende centen laat oproken door een zitzak. Dan kan je beter gewoon NU het heft in handen neem en hem gewoon dwingen in de keuze (of je neemt je leven serieus en je gaat je eigen bonen eens leren doppen, of je blijft lekker op je gat zitten maar dan in je eentje), dan dat je nog jaren doorgaat "ach ik zal nog eens praten...ach hij zal zijn best doen...ach hij heeft het moeilijk maar hij belooft dat het beter zal worden...ach ik moet hem nog eens motiveren...ahc maar hij houdt wel van mij...", en alles voor niets is geweest. Dusja, gewoon blijven doorgaan en zachte heelmeester spelen vind ik tijdverspilling. Het is of je gaat voor elkaar en je onderneemt iets, of je gaat je eigen weg.

**Geplaatst**: 15-02-17 14:47

Re: Is het het nog waard?

Geplaatst: 15-02-17 14:47

Zoals ik dit lees, heb ik het vermoeden dat hij inderdaad tegen je liegt (over dat zijn vrienden geblowt hebben, niet hij) en dat hij gewoon geld van jou jat.
Terwijl hij zelf te lam is om werk te zoeken. Ik zou al niet tegen die demotiverende houding kunnen en erg gefrustreerd raken van continue maar op je luie kont zitten. Geen inkomsten? Dan kun je je dus niks permitteren (geen snacks, geen wiet, niks). Dat je hem je pinpas meegeeft is echt complete onzin en je enabled heb dan gewoon om toch chill te kunnen leven en te blowen.
Hij hoeft er toch ook niks voor te doen.
Alarmbellen hadden al moeten gaan rinkelen toen hij zijn baan zomaar opzei in amsterdam (sorry, maar als je samenwoont, zeker in amsterdam, moet je zulke dingen overleggen), en daarna ook stopte met zijn opleiding. daar kun je al een conclusie uit trekken.
Hij heeft nu misschien 2 weken een baan, maar waarschijnlijk kapt hij er over een maand weer mee, want hij woont toch bij moeder en hoeft niks te betalen. de rest betaal jij wel voor hem. en anders jat hij het gewoon.
Ik ben momenteel een eigen bedrijf begonnen waarbij ik moeite doe om maandelijks kostendekkend te werken (zodat het bedrijf blijft draaien zeg maar) maar kan mezelf nog helemaal niets uitkeren. Ik doe heel zuinig met mijn spaargeld en daar betaal ik mijn paard van. Maar uiteten, snacks of dagjes weg zitten er echt niet in dit jaar hoor. Mijn vriend zorgt voor het inkomen waar ik ontzettend blij en trots op ben dat hij me dat gunt en me zo steunt.. Maar dat soort dingen meot je echt overleggen.

**Geplaatst**: 15-02-17 14:56

Geplaatst: 15-02-17 14:56

Dan denken we daar toch echt anders over kwanyin. Het is toch juist dat je zo lang gebleven bent? Als je het eerder had uitgemaakt had je je huidige partner ook niet gevonden

voor alles is een tijd en een plaats en denken dat je daar zelf een keus in hebt is net zo futiel als proberen je toekomst te plannen.

**Geplaatst**: 15-02-17 15:44

Re: Is het het nog waard?

Geplaatst: 15-02-17 15:44

Goh ja, misschien was ik hem dan niet tegengekomen. Misschien wel iemand anders leuk. Misschien had ik dan ook nog een relatie ertussen die ook mislukte, maar dat kan je nooit op voorhand bij een relatie weten. Misschien was ik gewoon vrijgezel tot ik mijn vriend leerde kennen. Maar feit blijft, als ik was gebleven zat ik nu toch steeds in een ongelukkige relatie die ik maar probeerde te doen lukken, terwijl er buiten wel iemand was die bij me pastte. En feit blijft dat elke week dat TS bij een kerel blijft die zijn handen niet van haar bankkaart kan afhouden, net zo verloren is als al elke week dat ik langer ben gebleven bij iemand die zijn handen en vernederingen niet kon thuishouden. Ik hoopte op verandering die beloofd werd en die kwam nooit. TS mag gerust hopen op verandering, maar wijzig dan tot dan de situatie (geen geld meer doneren, op je eigen benen gaan staan), totdat die verandering er is. Je komt er dan wel vlug genoeg achter hoeveel iemand er voor over heeft om je niet te verliezen.

**Geplaatst**: 15-02-17 19:05

Geplaatst: 15-02-17 19:05

Ballard_L schreef:
Ik ben het eigenlijk wel eens met secribcible: er is nog een tussenweg. Ga eens GOED met elkaar praten. Wat voelt hij? Waarom wil hij eigenlijk niet solliciteren? Is hij ergens bang voor? Zit hij echt nog zo met het verlies van zijn vader? Zou hij daarvoor hulp nodig hebben? Hoe ziet hij zijn toekomst? Kortom: wat gaat er in hem om? Dan kan je zelf ook in dat gesprek aangeven hoe jij je voelt, het financiële aspect en misschien ook wel dat je behoefte hebt om een huisje voor jezelf te hebben. (misschien zou dat voor hem ook heel goed zijn. Dan is hij minder afhankelijk van jou en gaat hij misschien sneller op eigen benen staan )

Dit zou je kunnen doen, als je het prettig vindt om de hulpverlener te zijn van je vriend. Het feit alleen al dat hij helemaal niet ziet of vindt dat het niet goed gaat, dat hij op opmerkingen van ts reageert door te liegen, denk je serieus iets te kunnen bereiken met een goed gesprek?
Je kan ook voor jezelf kiezen en op jezelf gaan wonen en dan eens kijken of hij wakker wordt. En als dat zo is kun je altijd nog zien.
Maar ik geef het weinig kans.

**Geplaatst**: 15-02-17 19:12

Re: Is het het nog waard?

Geplaatst: 15-02-17 19:12

Weinig kans, maar dan kan je het jezelf niet kwalijk nemen dat je niet geprobeerd hebt

wat ik denk dat voor TS wel goed zou doen om toch deze mogelijkheid te proberen als ze zoveel twijfels heeft

**Geplaatst**: 15-02-17 23:12

Geplaatst: 15-02-17 23:12

Ze hoeft zichzelf überhaupt niets te verwijten. En ze heeft denk ik al langere tijd van alles geprobeerd.
Waarom zou ze alles op alles moeten zetten om juist déze relatie een kans van slagen te geven, terwijl vriendlief hiertoe geen poot uitsteekt?

**Geplaatst**: 16-02-17 10:05

Geplaatst: 16-02-17 10:05

Nikass schreef:
Ballard_L schreef:
Ik ben het eigenlijk wel eens met secribcible: er is nog een tussenweg. Ga eens GOED met elkaar praten. Wat voelt hij? Waarom wil hij eigenlijk niet solliciteren? Is hij ergens bang voor? Zit hij echt nog zo met het verlies van zijn vader? Zou hij daarvoor hulp nodig hebben? Hoe ziet hij zijn toekomst? Kortom: wat gaat er in hem om? Dan kan je zelf ook in dat gesprek aangeven hoe jij je voelt, het financiële aspect en misschien ook wel dat je behoefte hebt om een huisje voor jezelf te hebben. (misschien zou dat voor hem ook heel goed zijn. Dan is hij minder afhankelijk van jou en gaat hij misschien sneller op eigen benen staan )

Dit zou je kunnen doen, als je het prettig vindt om de hulpverlener te zijn van je vriend. Het feit alleen al dat hij helemaal niet ziet of vindt dat het niet goed gaat, dat hij op opmerkingen van ts reageert door te liegen, denk je serieus iets te kunnen bereiken met een goed gesprek?
Je kan ook voor jezelf kiezen en op jezelf gaan wonen en dan eens kijken of hij wakker wordt. En als dat zo is kun je altijd nog zien.
Maar ik geef het weinig kans.

Ik zie dat niet als hulpverlener zijn, maar als vriendin zijn van je vriend

je wilt toch ook weten wat hem gelukkig maakt? Het gaat er toch uiteindelijk om hoe je samen gelukkig bent met elkaar? En tuurlijk, als hij na een goed gesprek niet verandert en niet inziet dat hij nu maar eens moet vechten voor z'n relatie, is het goed om voor jezelf te kiezen. Ik denk alleen dat het goed is om eerst dan eens om tafel te gaan

**Geplaatst**: 16-02-17 10:12

Geplaatst: 16-02-17 10:12

CurlyCoat schreef:
Ik begin inderdaad steeds meer te denken dat hij niet meer zal veranderen, en dat we altijd problemen met geld zullen heb, hoeveel we ook zullen gaan verdienen.
Als hij zo blijft, hou ik het geen 30 jaar meer vol.

Wat die sollicitaties betreft, ik weet dat hij zich juist erg goed kan uitdrukken op papier en juist minder zo face-to-face.
Daarom betwijfel ik of hij wel zijn best deed om werk te zoeken.

Soms lijkt het me gewoon heerlijk om zelf een eigen plekje te hebben.
Mijn eigen wereldje, zonder relatie.
Daar schrik ik soms heel erg van als ik daar aan denk.

Waarom schrik je daar van?
Ben je bang om alleen te zijn?

Dat is nóóit een goede reden om een vriend te hebben/aan te houden, zeker niet eentje die onbeperkt JOUW hardwerkende centen van JOUW rekening pint. Ammehoela zeg!

**Geplaatst**: 16-02-17 10:25

Geplaatst: 16-02-17 10:25

Hannanas schreef:
CurlyCoat schreef:
Ik begin inderdaad steeds meer te denken dat hij niet meer zal veranderen, en dat we altijd problemen met geld zullen heb, hoeveel we ook zullen gaan verdienen.
Als hij zo blijft, hou ik het geen 30 jaar meer vol.

Wat die sollicitaties betreft, ik weet dat hij zich juist erg goed kan uitdrukken op papier en juist minder zo face-to-face.
Daarom betwijfel ik of hij wel zijn best deed om werk te zoeken.

Soms lijkt het me gewoon heerlijk om zelf een eigen plekje te hebben.
Mijn eigen wereldje, zonder relatie.
Daar schrik ik soms heel erg van als ik daar aan denk.

Waarom schrik je daar van?
Ben je bang om alleen te zijn?

Ik snap het wel. Het klinkt een beetje alsof dit de eerste echte serieuze relatie is van CurlyCoat, en als ik het vergelijk met hoe mijn eerste relatie ging dan herken ik wel veel dingen. Je hebt tijd, moeite en geld geinvesteerd in deze relatie, het voelt als falen als je nu weggaat. Daarnaast heb je een heel toekomstbeeld opgebouwd voor jezelf. Als dat wegvalt, dan kan dat heel beangstigend zijn. Het kan best wel even duren voordat je op het punt komt dat je het hebt geaccepteerd en ook echt weggaat.

Dat is overigens geen enkele reden om maar in een relatie te blijven, maar als dit de eerste keer is dat je dat meemaakt dan is dat gewoon moeilijk. Bij een volgende relatie zul je waarschijnlijk veel eerder denken "Dit is niet wat ik wil, tabee!".

**Geplaatst**: 16-02-17 10:28

Geplaatst: 16-02-17 10:28

Ballard_L schreef:
Ik ben het eigenlijk wel eens met secribcible: er is nog een tussenweg. Ga eens GOED met elkaar praten. Wat voelt hij? Waarom wil hij eigenlijk niet solliciteren? Is hij ergens bang voor? Zit hij echt nog zo met het verlies van zijn vader? Zou hij daarvoor hulp nodig hebben? Hoe ziet hij zijn toekomst? Kortom: wat gaat er in hem om? Dan kan je zelf ook in dat gesprek aangeven hoe jij je voelt, het financiële aspect en misschien ook wel dat je behoefte hebt om een huisje voor jezelf te hebben. (misschien zou dat voor hem ook heel goed zijn. Dan is hij minder afhankelijk van jou en gaat hij misschien sneller op eigen benen staan )

Waarom zou dit heerschap sneller op zijn Eigen benen gaan staan? Hij heeft alles wat ie nodig heeft en hoeft maar 1 ding hiervoor te doen: af en toe wat gezeur over zich heen laten gaan van de vrouwen in zijn leven.

Hij kan blowen, slapen, relaxen, computeren, spelletjes spelen, met vrienden weg. Hoeft niet te werken, want hij accepteert met alle plezier de pinpas van zijn slaaf. Hij heeft een dak boven het hoofd, schone sokken en ondergoed. En dat zijn vriendin zich zorgen maakt, dat gevoel blowt hij wel weer weg.

Ho, wacht even: TS, je mag wel bij mij komen wonen hoor. Ik blow dan wel niet, maar kan die 400 euro per maand ook wel opkrijgen denk ik

(grapje)

Nomineer dit bericht ×