Bokt.nl

jorika1986 schreef:

1 keer gezien hoe een jonge knul werd aangereden door een goederen trein.
Ik zal een jaar of 15 geweest zijn.
Was onderweg naar huis van de manege op mijn fiets. Ik moest daarbij over een semi onbewaakte overgang. Er reden daar regelmatig treinen.
Er stonden twee kinderen van een jaar of 8 aan voor mij de overkant van het spoor te spelen met een bal.ik moest nog 200 meter fietsten voor de overgang.
De kinderen woonden denk ik op het stukje naast dat spoor.
De lampen van de overweg gaan aan, vlak voor het moment dat de trein bij de overgang is stuitert de bal tussen de rails.
Knulletje wil nog snel de bal pakken voor de trein de bal... Jongetje heeft hierbij een inschattingsfout gemaakt en werd geraakt door de trein die vol in de remmen ging.
Ik had net die week mijn eerste mobiele telefoon gekregen en kan hem gelijk gebruiken om 112 te bellen.
De nogal lange goederentrein deed er echt knetter lang over tot hij compleet stil stond.
De laatste wagon was de overgang reeds gepasseerd met een meter of 50.
Van het knulletje was op de overgang "gelukkig" niets te zien, hij lag een aardig eindje verderop op het spoor.

Van wat ik meegekregen heb, hebben ze de machinist zwaar in shock uit de cabine gehaald. Het speelmaatje van het jochie heb ik niet meer gezien... Naar huis gerend? Zelf ook behoorlijk onder de indruk en door de politie thuis gebracht na een goed gesprek.
Ga nog altijd niet op mijn gemak over een overweg zonder bomen. Dat stuk spoor is inmiddels verwijderd en is nu een paardenweide.

MarlindeRooz schreef:

Hoe kan je nu weer de conclusie trekken dat mensen die zich er aan irriteren nooit depressief zijn geweest? Dat is onzin en kortzichtig denken.

Ik vind het altijd heel sneu voor degene die het als enige uitweg zag. Maar ik baal altijd wel stevig, omdat je die persoon niet kent kan dat ook. Ik weet nog dat ik met mijn eindexamens 2 treinen eerder nam ivm bang zijn voor springers en storingen. Dan baal je echt wel wanneer er 2uur vertraging is. En die machinisten en het andere personeel wat levenslang een trauma heeft? Zoveel nadelen omdat 1 iemand het niet meer zag zitten... tuurlijk ga je daar van balen. Maar dat je baalt betekent niet dat je het diegene kwalijk neemt en dat je boos bent op de springer...

Cayenne schreef:

Misschien is dit voor sommige mensen wel interessant om te lezen.
Het verhaal van een machinist die acht dodelijke ongelukken mee maakte: http://www.brigitkooijman.nl/wordpress/ ... hinist.pdf
Je kunt uit zijn verhaal goed opmaken wat een enorme impact het heeft.

RaafSmits schreef:

@ Vjestagirl Het lijkt me een baan waarbij je niet stressgevoelig moet zijn!!
Dan weet jij ook vast wel dat het héél vaak voorkomt.
Waar ik van onder de indruk ben en niet wist is die remweg van pakweg 800 meter.
Dat klopt wel, want ik weet dat ik écht constant hoopte dat dat geluid zou stoppen.......maar er leek geen eind aan te komen.
Volgens mij had ik nog net géén verkrampt gezicht tijdens het remmen, maar het heeft niet veel gescheeld, de spierpijn in mijn kaken was er namelijk wél.

RaafSmits schreef:

maximuss schreef:

Telt jaren ervaring met suïcidale personen in crisissituaties???
Dat gaat net wat verder dan een toevallige passagier op een trein...
Sommige mensen kunnen het leven niet aan en die kan je therapie geven, opsluiten of vol pompen met medicatie maar vroeg of laat... Net zoals op puur medisch vlak ook niet iedereen kan genezen.
Die mensen hebben niks aan medelijden of "o zo zielig-praatjes".

Accidentele aanrijdingen zijn een heel ander verhaal maar die vallen eigenlijk onder de noemer: "wat een banketstaaf manier om dood te gaan" maar daar vallen de meeste ongevallen onder...

Dankjewel voor de uitleg.
Iets minder zuur had ook wel gekund, maar dat komt misschien wel juist door die jaren lange ervaring in deze sector.
Je kiest een beroep om mensen te hélpen, en ik kan me voorstellen dat het frustrerend is dat het gewoon niet altijd goed afloopt.
Daar moet je ook maar tegen kunnen

RaafSmits schreef:

@Animal; Inderdaad, traject Boxtel-Eindhoven. ( ook een beruchte lijn ) Onze trein heeft niet getyfoneerd, daarom kwam die noodrem zo compleet onverwacht dat je echt dácht dat de trein ergens op in reed.
Het kwam compleet onvoorbereid.
Ik denk bij dit soort dingen ook altijd aan de nabestaande die het nieuws thuis krijgen.
Die hebben nog een héle weg te gaan.
Dankjewel trouwens voor de link!!

RaafSmits schreef:

maximuss schreef:

@ ts: op het moment dat een suïcidaal persoon aan de sporen staat, dan wil die dood (dat alles stopt) en als dat dan "lukt" dan heeft die persoon idd wat ie wilde, heel simpel.
Alles op de "hulp" draaien is verkeerd, sommige mensen willen/ kunnen niet geholpen worden en gaan het vroeg of laat doen. Die mag je alle hulp van de wereld aanbieden...

Mag ik vragen hoe je op deze verklaring gekomen bent?

LBLGypsyCobs schreef:

Iemand die voor een trein springt ziet alleen nog maar het zwarte van het leven.
Wil wellicht niet eens dood, maar haalt geen plezier uit het leven, alleen maar pijn en verdriet.
En kan daar niet meer tegen.

Die persoon zit zo diep in de put, dat de bijkomende gevolgen van zo'n daad misschien niet eens meer bij hem op komen.

Iemand die tot zo'n daad overgaat is 's ochtends niet uit bed gestapt met het idee 'zo vandaag eens een machinist en conducteur laten schrikken en voor wat vertraging en trauma's zorgen'.

Feitelijk denken ze op dat moment alleen aan het einde van hun lijden.
Misschien is dat een vorm van egoïsme, maar ik zie egoïsme meer als iets doen terwijl je heel bewust ben van de gevolgen voor anderen.
En iemand die zo depressief is denkt niet meer bewust aan anderen, die is bezig met een uitweg uit dit bestaan.

Je kunt het egoïsme noemen, maar ik vind dat zo'n negatieve term, alsof iemand bewust mensen een trauma aan doet.
Ik vind het vooral triest dat iemand zo diep kan zitten en niks meer uit het leven kan halen.
Heel verdrietig...

Tegelijk kan ik me ook de irritatie van reizigers voorstellen vanwege de vertraging.
De huidige maatschappij staat bol van overal op tijd moeten zijn, aan allerlei eisen moeten voldoen (iets wat ook depressie kan veroorzaken, wanneer het niet lukt om daar aan te voldoen).

Mensen reageren daarom al snel geïrriteerd op vertragingen.
En die irritatie reageren we nu eenmaal graag af, dat kan iemand zijn die treuzelt in het verkeer.
Maar ook iemand die een zwaar ongeluk heeft gehad of dus voor een trein sprong.

Dat komt respectloos over, het is triest en moeilijk te begrijpen dat iemand tot zo'n daad over gaat.
We weten niet waarom iemand springt en we hebben niet de hel gevoeld waar die persoon door is gegaan om zo ver te komen.
We zien alleen de gezichten van de conducteur en de mensen die de 'rommel' mogen opruimen en we weten alleen dat we te laat zijn voor ons werk, vlucht of wat dan ook.
Dus we mopperen of worden zelfs boos.
Is dat ook egoïsme?
Of is dat gewoon een reactie op de stress van het gebeuren, de irritatie (=ook stress) van de vertraging? En uit iedereen dat niet anders? Ieder heeft tenslotte een eigen karakter en gevoel en dat sluit niet altijd aan bij hoe je zelf zou reageren of denkt dat je zou reageren.

Al met al zijn het trieste gebeurtenissen

moniek21 schreef:

Heel mooi gesproken, ik werk bij de NS en ben 1 van de mensen die er heen gaat als het gebeurd is voor opvang en om er voor te zorgen dat alles weer zo snel mogelijk door kan gaan..
Maar er komen helaas heel veel mensen die geen " begrip " hebben voor de situatie.. alsof wij erom gevraagd hebben... gelukkig zijn er nog veel meer mensen die dat wel hebben .