Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-01-17 01:23

Geplaatst door de TopicStarter : 17-01-17 01:23

Sizzle schreef:
Aha, ok. Snap het beter nu.
Ik hoop dat je de mensen aanspreekt die je hoopt aan te spreken

Wat ik trouwens reuze interessant vond is dat een vriendin met chronische pijnklachten haar leven goed op de rit had tot haar yoga juf haar de pijn liet localiseren.
Het heeft haar maanden gekost om weer goed te functioneren daarna.
Ik denk dus ook dat je met gevoelens zoeken ook te ver kunt gaan.
Heb zelfs iemand horen zeggen dat ze zich depressief voelde omdat ze door haar therapeut zich nu schuldig voelde dat haar (gezonde en gelukkige) kind geen borstvoeding heeft gekregen 30 jaar geleden.....toen dacht ik wel: ehhhhhhh waar was dat precies goed voor?

Oh ja, dat is wel gevaarlijk. Lijkt me niet de bedoeling dat je na een gesprek met je therapeut ineens een trauma oploopt.
Maar dat is inderdaad waar en zie je wel eens vaker dat er ook ziektes/psychische problemen aangepraat kunnen worden.

**Geplaatst**: 17-01-17 01:35

Geplaatst: 17-01-17 01:35

Die nuances misten in je eerdere posts en die maken je boodschap een stuk evenwichtiger. Ik denk dat veel mensen zich zo wel in je woorden kunnen vinden.

Ik heb eigenlijk nog maar 1 opmerking. Je schrijft namelijk:

Citaat:
Ik weet dat praten over bepaalde dingen, bewustworden van tijdens een gesprek een therapeutische werking kunnen hebben. Dit gaat dan wel over een diep gesprek ivm een probleem en is geen diepzinnig gesprek over bijvoorbeeld het leven. Maar in een persoonlijke problematische situatie kan een diepzinniger gesprek zeker en vast verduidelijk brengen of helderheid waar je dan uiteindelijk weer mee aan de slag kan.

Dat 'praten helpt' vaak door leken opgeworpen wordt als argument voor diepe gesprekken met een psycholoog of een ander, betekent niet dat dit ook echt zo is. Iedereen die 'diep' is gegaan in de psychiatrie (als patient of werkende) weet dat diep praten over problemen alleen helpt als je het op het juiste moment, met de juiste persoon én op de juiste manier doet. Dat is ook de reden waarom patienten tijdens en na een opname het advies krijgen om buiten de therapieen om niet met elkaar 'verder te therapieen': op de verkeerde manier diep gaan kan mensen namelijk net zo goed in een crisis helpen, helemaal als ze psychisch al niet zo stabiel zijn. Dus het idee 'iemand zit in psychische nood dus daar moeten we het diep over hebben want dat helpt' is bij echte problemen zelfs gevaarlijk.

Een gezonder motto is dan ook: als ik met iemand diepe gesprekken kan hebben dan is dat geweldig, als ik met iemand diepe gesprekken over mij zou willen hebben maar die ander wil daar niet aan dan is dat jammer, en als ik graag diepe gesprekken met die ander óver die ander zou willen hebben en die persoon staat daar niet voor open, dan respecteer ik die beslissing.
En dat is dus iets anders dan 'dan moet die persoon het zelf maar weten, mijn gesprek had ze kunnen redden maar nu loopt het gegarandeerd verkeerd met ze af'.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-01-17 02:06

Geplaatst door de TopicStarter : 17-01-17 02:06

xyzutu2 schreef:
Die nuances misten in je eerdere posts en die maken je boodschap een stuk evenwichtiger. Ik denk dat veel mensen zich zo wel in je woorden kunnen vinden.

Ik heb eigenlijk nog maar 1 opmerking. Je schrijft namelijk:
Citaat:
Ik weet dat praten over bepaalde dingen, bewustworden van tijdens een gesprek een therapeutische werking kunnen hebben. Dit gaat dan wel over een diep gesprek ivm een probleem en is geen diepzinnig gesprek over bijvoorbeeld het leven. Maar in een persoonlijke problematische situatie kan een diepzinniger gesprek zeker en vast verduidelijk brengen of helderheid waar je dan uiteindelijk weer mee aan de slag kan.

Dat 'praten helpt' vaak door leken opgeworpen wordt als argument voor diepe gesprekken met een psycholoog of een ander, betekent niet dat dit ook echt zo is. Iedereen die 'diep' is gegaan in de psychiatrie (als patient of werkende) weet dat diep praten over problemen alleen helpt als je het op het juiste moment, met de juiste persoon én op de juiste manier doet. Dat is ook de reden waarom patienten tijdens en na een opname het advies krijgen om buiten de therapieen om niet met elkaar 'verder te therapieen': op de verkeerde manier diep gaan kan mensen namelijk net zo goed in een crisis helpen, helemaal als ze psychisch al niet zo stabiel zijn. Dus het idee 'iemand zit in psychische nood dus daar moeten we het diep over hebben want dat helpt' is bij echte problemen zelfs gevaarlijk.

Een gezonder motto is dan ook: als ik met iemand diepe gesprekken kan hebben dan is dat geweldig, als ik met iemand diepe gesprekken over mij zou willen hebben maar die ander wil daar niet aan dan is dat jammer, en als ik graag diepe gesprekken met die ander óver die ander zou willen hebben en die persoon staat daar niet voor open, dan respecteer ik die beslissing.
En dat is dus iets anders dan 'dan moet die persoon het zelf maar weten, mijn gesprek had ze kunnen redden maar nu loopt het gegarandeerd verkeerd met ze af'.

Wow, ik hoop dat ik niet overkom als die laatste zin want dat is absoluut niet mijn intentie, het is niet zo dat er dan maar niks terecht komt van die ander

. Ik voel trouwens wel gewoon aan of iets gezegd kan worden of niet, als ik merk dat de persoon zich afsluit en geen zin heeft dan verander ik van onderwerp zodat het gesprek minder geladen is waardoor de ander zich weer gewoon op zijn gemak voelt. Het is niet zo dat k dan maar blijf doorgaan totdat de ander zich ongemakkelijk voelt. Ik voel wel aan wat kan en niet kan, dus waar de grens bij de ander ligt. Maar zelf vind ik het dan altijd wel jammer ergens, omdat ik zélf weet hoe bevrijdend het kan zijn om de dingen te laten stromen en niet tegen te houden. Maar ik begrijp dan dat de ander daar geen zin of behoefte heeft en ga dan ook niet doorduwen. Misschien komt er een moment dat de ander het wél wil delen, en anders niet. Meestal is het zoals je zegt, de juiste tijd of plaats, en komt het een ander moment er alsnog uit (of niet).
Mooi geschreven, daar ben ik het helemaal mee eens

Wat je zegt over crisis is volgens mij waar, het heeft geen zin om maar te blijven doordouwen als het eigenlijk al absoluut niet goed gaat. Dan is stabiliteit en rust het belangrijkste, en er maar blijven over doorgaan kan alles alleen maar erger maken.

Wat ik dan over 'diep' gaan bedoel in een therapeutische setting, dus als mensen écht langskomen voor een gesprek, is een veilige setting creeëren , met de juiste sfeer en dus de veiligheid waar de persoon de kans krijgt om in contact te komen met zijn gevoel. Dit kan aan de hand van lichaamswerk, het lichaam is vaak een goeie manier om contact te maken met gevoel. Soms kan je praten tot je een ons weegt. Het gevoel aanspreken door lichaamswerk kan dan een stuk effectiever zijn en je vaak bewuster maken van bepaalde dingen die je door praten niet altijd kan aanvoelen. Je kan namelijk ook praten zonder dat je contact hebt met je gevoel. Die twee in verbinding brengen is wat ik voornamelijk doe, als ik therapeutisch werk.

Maar met vrienden werk ik zo niet, tenzij ze er zelf om vragen. Bij hen wil ik gewoon een luisterend oor zijn, aanwezig zijn zodat ze weten dat ik er ben als ze daar behoefte aan hebben.

Soms voel ik het gewoon aan, en zie ik waar de problematiek zich bevind. Ook al heeft de ander nog niets gezegd. Mijn intuïtie is heel erg sterk, dus als ik iets aanvoel of zie wil ik dat ook delen met de ander maar dit kan dus niet altijd omdat de ander er niet voor openstaat, dat is waar ik het dan soms moeilijk mee heb. (en waarom ik dan weet dat die intuïtie klopt is omdat in de gevallen dat k het wél uitspreek de ander vrijwel altijd bevestigd-)

Ik ben niet alwetend. Ik wil me ook niet boven de ander stellen, mijn manier is niet beter dan die van een ander. Iedereen is vrij om met zichzelf en zijn gevoelens om te gaan zoals die zelf wil. Dat meen ik echt, ook al ben ik erg gedreven en is mijn manier van uitspreken misschien niet even genuanceerd, ik bedoel niks persoonlijks, veroordelend, goed of slecht. Ik geef alleen mijn ervaring en gevoel weer. En wilde eigenlijk voornamelijk degene aanspreken die voelden dat dit voor hen klopte. Die her-erkenning kan echt fijn zijn

**Geplaatst**: 17-01-17 02:26

Geplaatst: 17-01-17 02:26

Eerlijk gezegd kwam je in de eerste pagina's met posts wel zo op me over, vooral ook omdat je verschillende keren zelf letterlijk die vergelijking maakte. Maar het is me inmiddels duidelijk dat je dat niet zo bedoelde en dat je intenties goed zijn en dat is het belangrijkste.

Ik heb natuurlijk geen idee of je 'in het echt'

net zo praat als je hier op Bokt schrijft, maar als je wil dat meer mensen zich meer openstellen in jouw nabijheid, dan kun je misschien ook eens kijken naar hoe je zelf jouw verlangens omzet in woorden. Goedbedoelde ongenuanceerde uitspraken en boude vergelijkingen kunnen er inderdaad voor zorgen dat gelijkgestemde zielen zich bij jou op hun gemak voelen, maar dat is de kunst niet. 8-)

Of anders gezegd; als je maar één taal kent, dan hou je altijd hetzelfde publiek, en anderen jaag je misschien zelfs wel weg omdat harder praten in jouw taal niet werkt.

Laatst zag ik de uitspraak voorbij komen; 'leraren willen altijd de leerlingen helpen die hen het minst nodig hebben'. De makkelijke, gedreven leerlingen die de denk- en redeneertrant van de leraar sowieso al natuurlijk aanvoelen, als je die als focus neemt dan is het makkelijk scoren. Wil je echt een leraar zijn, dan zul je moeten kijken naar de leerlingen die 'niet willen leren', die je niet begrijpen en die jouw manier van communiceren niet kunnen volgen. Als je hén als doelgroep neemt en van hen leert hoe jij op anderen overkomt, hoe jouw natuurlijke gedrag anderen wegjaagt en daardoor leert hoe je ze wél kunt bereiken, in plaats van de mensen die je toch al in je zak had, dan leer je pas echt wie en wat je als leraar en als mens voor anderen kunt zijn.
Dat kwam ineens bij me op in dit topic, misschien kun je er iets mee.

**Geplaatst**: 17-01-17 08:44

Geplaatst: 17-01-17 08:44

Ik snap wel wat je bedoelt.
Ca 10 jaar geleden ben ik op 15 jarige leeftijd ziek geworden, en ik ben heel anders naar dingen gaan kijken.
Mij valt op, met name qua liefde en negatieve ervaringen dat mensen ernstig hun kop in het zand steken.
Ik heb een tijdje gedate met iemand die een rot einde van zijn vorige relatie had, en nog niet wist of hij het al kon.
Nou ik gun iemand alle ruimte, hij bloeide op en werd zijn blije ik.
Ja tot hij zijn verleden tegen kwam, en in plaats van hier wat aan te doen heeft hij er volledig out of the blue -ook voor zichzelf- een punt achter gezet.
Ja dan denk ik echt hoe moet je ooit gelukkig worden als je niet even durft te accepteren dat he verdriet hebt, om iemand waar je jaren veel van hield?
En dat je dat dus moet verwerken, wat niet erg is want als je om iemand geeft is daar prima ruimte voor, iig bij mij wel.

Overigens krijg ik er ontzettend veel last van als ik niet mijn emoties kan uiten.
Ik ga mijn spieren aanspannen en krijg stress die ik niet kwijt kan.
Daardoor gaan mijn spieren vast zitten, en krijg ik pijn.
Voor mij is dry needling belangrijk, als mijn spieren los zijn raak ik de stress/emoties ook grotendeels kwijt.
Vervelend om het moment zelf, maar ik merk wel dat ik er baat bij heb om het eruit te gooien, ik gun mezelf nu geregeld gewoon even een uurtje tobben en janken.
Dat scheelt gewoon op den duur dat het emmertje minder snel overloopt.

Nomineer dit bericht ×