Bokt.nl

**Geplaatst**: 02-01-17 16:48

Geplaatst: 02-01-17 16:48

Oh dat herken in wel hoor. Ik woon nu ook 90km van mijn ouderlijk huis. Mijn paard blijft daar ook staan (die staat op rust) soms mis ik de paarden wel heel erg en ik had daar meer mijn eigen ding die ik nu hier nog niet echt heb. Ik ga gelukkig nog zeker 1 (soms 2) keer per week naar mijn paard en zie mijn vriendinnen nog op school in eindhoven. Maar het 'even' naar mijn paard kunnen en mijn bijrijpaard die ik daar had en elke dag naartoe ging mis ik soms wel.

**Geplaatst**: 02-01-17 18:56

Geplaatst: 02-01-17 18:56

Mijn man en ik wilden het ook rustig aan doen en niet halsoverkop samenwonen, we kwamen allebei uit een lange relatie en het verwerken daarvan had volgens ons ook tijd nodig.
Dus ehm.... Dat mislukte totaal

Na een maand van heen en weer gereis (was maar 50 km, maar toch) waren we er zat van. We wilden gewoon bij elkaar zijn, punt. Dus dat hebben we gedaan.

Weet je, dingen lopen zoals ze lopen, als het verder goed gaat zou ik me niet al te druk maken over de "wat als" vragen.
Zorg gewoon dat je goede afspraken maakt, leg ze desnoods vast en gaan met die banaan

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-01-17 19:15

Re: Voor het eerst samen wonen..

Geplaatst door de TopicStarter : 02-01-17 19:15

@ Many, ik ga inderdaad ook van baan veranderen. Maar dat vind ik niet zo erg, mijn huidige baan bevalt totaal niet.

Fijn om te lezen dat er meer zijn met de "spannings gevoelens". En zoals sommige inderdaad zeggen moet je er voor gaan en niet teveel bij nadenken want het kan inderdaad altijd uit gaan...

**Geplaatst**: 02-01-17 19:19

Re: Voor het eerst samen wonen..

Geplaatst: 02-01-17 19:19

Ik vraag me af: hebben jullie een regeling voor wanneer er iets gebeurt? Bijvoorbeeld over wie er in het huis blijft wonen als het onverhoopt misloopt tussen jullie, en wat er met de inboedel gebeurt?
Bekenden van mijn ouders hadden dat niet en die hebben uiteindelijk een vrij dramatische break-up gehad omdat alles verdeeld moest worden en ze geen van beiden echt ergens recht op hadden, dat is ook niet leuk denk ik...

**Geplaatst**: 02-01-17 19:22

Re: Voor het eerst samen wonen..

Geplaatst: 02-01-17 19:22

Ik meld me ook in dit topic! Mijn vriend en ik gaan na 8,5 jaar samen ook samenwonen dit jaar. We wonen eigenlijk al samen in het huis van mijn vader, die altijd bij zijn vriendin is maar zijn huis heeft aangehouden. Ik heb al een vast contract en mijn vriend komend jaar ook, dus kunnen we eindelijk ons eigen huisje gaan kopen. We kijken er allebei zo erg naar uit! Het hele huis staat vol met dozen met onze uitzet, we willen allebei zo graag een eigen plekje met onze eigen spulletjes

**Geplaatst**: 02-01-17 20:45

Re: Voor het eerst samen wonen..

Geplaatst: 02-01-17 20:45

Ik snap best dat je het spannend vindt hoor! Dat gevoel had ik ook, terwijl mijn vriend en ik een ontzettend stabiele relatie hebben. (Nooit ruzie, goede communicatie, weinig tot geen ergernissen.) Ik was gewoon bang dat het toch ineens 'anders' zou zijn of dat het toch fout zou gaan. Wij zijn overigens ook gaan samenwonen nadat ik anderhalf jaar in het buitenland had gewoond. We waren toen wel al langer samen, dus kenden elkaar ook van 'dichtbij', maar toch... Het is gewoon een grote verandering, of tenminste, zo voelt het. Uiteindelijk viel dat bij ons heel erg mee en was de enige echte verandering dat we gewoon lekker samen in slaap konden vallen ipv append in bed :')

**Geplaatst**: 02-01-17 21:20

Geplaatst: 02-01-17 21:20

Magrathea schreef:
Ik vraag me af: hebben jullie een regeling voor wanneer er iets gebeurt? Bijvoorbeeld over wie er in het huis blijft wonen als het onverhoopt misloopt tussen jullie, en wat er met de inboedel gebeurt?
Bekenden van mijn ouders hadden dat niet en die hebben uiteindelijk een vrij dramatische break-up gehad omdat alles verdeeld moest worden en ze geen van beiden echt ergens recht op hadden, dat is ook niet leuk denk ik...

Ja we hebben een samenlevingscontract en testament. Dus in geval van break-up of overlijden is als het goed is alles geregeld qua huis, geld, spullen en dieren.

**Geplaatst**: 02-01-17 22:55

Geplaatst: 02-01-17 22:55

Darah3 schreef:
Dat van alles opgeven herken ik wel. Ik woonde 70 km verderop, mijn werk was 115 km vanuit hier.
Mijn vrienden, familie, sport etc., zijn allemaal nog daar. Hier in het dorp ken ik nauwelijks iemand

Haha, grappig. Ik ben van Nederland/Engeland naar Australie verhuist.. en ondanks dat ik mn baan, huis en familie en vrienden heb achtergelaten heb ik dat toch nooit ervaren als een "negatief" opgeven.
Keek er waanzinnig naar uit om met mn vriend te zijn, en dan hadden wij niet eens een normale relatie voor dit.

**Geplaatst**: 02-01-17 22:59

Re: Voor het eerst samen wonen..

Geplaatst: 02-01-17 22:59

Ik zeg nergens dat ik er niet naar uitkeek, de situatie lag wat anders.
Ik kwam na een week Australië terug omdat mijn moeder terminaal bleek te zijn en ben ik ook de laatste maanden tot haar dood mantelzorger geweest.

**Geplaatst**: 02-01-17 23:01

Geplaatst: 02-01-17 23:01

Ik ben ook naar 70 kilometer verder verhuisd. Ook een nieuwe stad en ik ken hier minder mensen dan in mijn eigen stad, maar vind het helemaal niet zo erg. Integendeel, vind het net leuk om in een nieuwe stad te wonen

Was er wel aan toe, na 20 jaar in dezelfde stad.

Werk is voor mij ook 60 kilometer rijden, maar dat was het vanuit mijn vorige woonplaats ook, dus is voor mij helemaal geen probleem.

**Geplaatst**: 02-01-17 23:28

Re: Voor het eerst samen wonen..

Geplaatst: 02-01-17 23:28

Leuk topic!
Hier nu 2 jaar samenwonen, dat gaat gewoon prima maar we zijn allebei niet zo heel moeilijk. Het is gewoon gezellig. Ik had hiervoor met veel verschillende huisgenoten samen gewoond, maar mijn vriend is absoluut de makkelijkste, daar hoefde ik niet aan te wennen dus.
Huishouden gaat prima, we doen gewoon wat we kunnen, ik eoe het meeste maar hij werkt weer veel meer dus dat is logisch. Ik had trouwens ook vrij weinig keus, huis waar ik eerst woonde moest ik uit en mijn contract bij mijn baan liep af, en terug bij moeders wonen wordt geen succes

Ik heb wel een dingetje met slapen; ik was gewend een eigen bed te hebben, dat tegen iemand aan slapen is niet zo mijn ding, lig graag op mezelf. Daar probeer ik nog steeds aan te wennen eigenlijk, klinkt raar hea?
Ben ik de enige die dat heeft trouwens?
Verder is het inderdaad belangrijk om samen ook veel leuke dingen te doen voordat alles een sleur wordt

**Geplaatst**: 02-01-17 23:30

Geplaatst: 02-01-17 23:30

Ik ben vanuit Nederland naar Nieuw Zeeland verhuisd maar heb het helemaal niet als spannend ervaren. Ik woonde ervoor al 5 maanden in Auckland dus kende het al. Mocht het uitgaan? Ja, dat is poedersuiker, maar wij hebben een gemeubeleerd huur appartement dus niet veel om ruzie over te krijgen :')

**Geplaatst**: 02-01-17 23:37

Re: Voor het eerst samen wonen..

Geplaatst: 02-01-17 23:37

Beste aanschaf ooit na ons samenwonen was de roomba. Daar kan geen relatietherapeut tegen op. :')

**Geplaatst**: 03-01-17 01:04

Re: Voor het eerst samen wonen..

Geplaatst: 03-01-17 01:04

Hahah wat is een roomba?

@darah3 ik haalde jou aan maar bedoelde het niet vervelend.

kon de originele post over verder weg verhuizen niet vinden op.mn telefoon dus haakte ik op jou in.

**Geplaatst**: 03-01-17 09:09

Geplaatst: 03-01-17 09:09

Een roomba is een robotstofzuiger

:

Ik was voor mijn studie al 110km verderop gaan wonen, daar kwam met het samenwonen nog eens 50 bij. In het begin was dat wel even gek: ik kom uit Drenthe en riep altijd dat ik never nooit niet naar de randstad zou verhuizen. Maar heel eerlijk? Ik heb me nog nooit zo thuis gevoeld!

Zo'n verhuizing kan dus echt enorm meevallen! Voor het maken van vrienden heb je wat geduld nodig, maar met een beetje moeite lukt dat heus wel. Via je werk, hobby of desnoods een topic op [BM] Boktmeetings.

Lucia88 schreef:
Ik heb wel een dingetje met slapen; ik was gewend een eigen bed te hebben, dat tegen iemand aan slapen is niet zo mijn ding, lig graag op mezelf. Daar probeer ik nog steeds aan te wennen eigenlijk, klinkt raar hea?

Dat herken ik helemaal niet: wij hebben een bed van 1.80m breed, maar we kruipen zo dicht tegen elkaar aan dat we ook met de helft af zouden kunnen! :))

**Geplaatst**: 03-01-17 09:20

Re: Voor het eerst samen wonen..

Geplaatst: 03-01-17 09:20

Ik lees hier gezellig mee! Ik woon (helaas) nog niet samen met mijn vriend maar we praten er al 2 jaar bijna dagelijks over

We kijken samen op Funda, overleggen al welke keuken we willen, bekritiseren huizen op tv bij huizenprogramma's

Helaas is het voor ons financieel nog niet mogelijk, ik heb nog geen werk en hij nog geen vast contract. Maar tot die tijd dromen we dus graag samen en lees ik graag jullie verhalen

**Geplaatst**: 03-01-17 09:21

Geplaatst: 03-01-17 09:21

Lucia88 schreef:
Ik heb wel een dingetje met slapen; ik was gewend een eigen bed te hebben, dat tegen iemand aan slapen is niet zo mijn ding, lig graag op mezelf. Daar probeer ik nog steeds aan te wennen eigenlijk, klinkt raar hea?
Ben ik de enige die dat heeft trouwens?

Haha, heel herkenbaar. Ik vond dat geknuffel ook maar niks, terwijl mijn vriend het liefst helemaal tegen me aan geplakt ligt. We zijn inmiddels ruim een jaar verder, en nu pas begin ik er een beetje aan te wennen. Maar ik stuur hem ook nog vaak genoeg weg als hij 's nachts weer eens komt knuffelen. :))

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-01-17 19:54

Geplaatst door de TopicStarter : 03-01-17 19:54

Many schreef:
Lucia88 schreef:
Ik heb wel een dingetje met slapen; ik was gewend een eigen bed te hebben, dat tegen iemand aan slapen is niet zo mijn ding, lig graag op mezelf. Daar probeer ik nog steeds aan te wennen eigenlijk, klinkt raar hea?
Ben ik de enige die dat heeft trouwens?

Haha, heel herkenbaar. Ik vond dat geknuffel ook maar niks, terwijl mijn vriend het liefst helemaal tegen me aan geplakt ligt. We zijn inmiddels ruim een jaar verder, en nu pas begin ik er een beetje aan te wennen. Maar ik stuur hem ook nog vaak genoeg weg als hij 's nachts weer eens komt knuffelen.

Totaal niet herkenbaar! Mijn vriend en ik zijn juist heel "klef" en liggen het liefst helemaal tegen elkaar totdat we in slaap vallen en dan vanzelf ieder zijn plekje vind. Als 1 van ons snachts zo half wakker wordt zoeken we elkaar alsnog weer op en gaan we gewoon weer verder met knuffelen

**Geplaatst**: 03-01-17 19:58

Geplaatst: 03-01-17 19:58

Haha dat heb ik ook!
Alleen pik ik alsnog 75% van het bed in, waardoor vriendje op t randje tegen de muur ligt en ik heerlijk de rest van t bed heb :')

.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-01-17 05:42

Geplaatst door de TopicStarter : 04-01-17 05:42

Wij horen deze week of het door gaat met het huis wat we op het oog hebben.
Super spannend, maar wat ik nog spannender blijf vinden is het gevoel wat ik erbij blijf houden..
Ik ben zo bang dat, nadat ik alles opgegeven heb (ondanks dat ik terug verhuis naar mijn geboorteplaats waar ook nog familie/vrienden zijn) dat het toch nog ineens mis gaat en ik zomaar op straat kom te staan.. Kan die gevoelens niet loslaten ondanks het feit dat ik echt heel veel zin heb om samen te wonen!
Ben gewoon bang dat het straks minder leuk, spannend, of juist saai wordt. Of dat hij ineens op me uitgekeken raakt, er ineens dingen naar boven komen waarvan je ze nu nog niet weet/kent, of dat het plotseling toch ineens uit raakt......
3 jaar geleden is mijn toenmalige relatie ook zeer plotseling uit gegaan waarna ik op straat kwam, een oude schuur vond om in te wonen en een heel nare periode heb gekend.. Ik ben bang voor het zelfde..

Mijn vriend weet dat ik het spannend vind en zelfs ook eng. Hij vind het ook spannend; hij gaat ook voor het eerst samen wonen maar hij durft te stap te wagen en zegt er vertrouwen in te hebben.

**Geplaatst**: 04-01-17 06:33

Re: Voor het eerst samen wonen..

Geplaatst: 04-01-17 06:33

Wat een mooie grote stap TS, en ik snap dat het best moeilijk is en je je zorgen maakt, maar er is niets fijners dan je maatje die er voor je is als je thuis komt. En wat er in het verleden gebeurd is hoeft niet nogmaals te gebeuren, ik zou het hem wel vertellen.

Ik win het wel van de meesten qua snelheid denk ik, mijn vriend was mijn toenmalige stalhouder en ik ben blijven slapen en nooit meer weggegaan. Binnen een maand had ik mijn huis opgezegd en dat is inmiddels 10 jaar terug, gaat nog steeds goed.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-01-17 06:36

Geplaatst door de TopicStarter : 04-01-17 06:36

Caira schreef:
Wat een mooie grote stap TS, en ik snap dat het best moeilijk is en je je zorgen maakt, maar er is niets fijners dan je maatje die er voor je is als je thuis komt. En wat er in het verleden gebeurd is hoeft niet nogmaals te gebeuren, ik zou het hem wel vertellen.

Ik win het wel van de meesten qua snelheid denk ik, mijn vriend was mijn toenmalige stalhouder en ik ben blijven slapen en nooit meer weggegaan. Binnen een maand had ik mijn huis opgezegd en dat is inmiddels 10 jaar terug, gaat nog steeds goed.

Mijn vriend weet van het verleden en gaat daar ook goed mee om.

Wauw, dat zijn toch echt die idealistische verhalen. Mooi.

**Geplaatst**: 04-01-17 08:13

Geplaatst: 04-01-17 08:13

Allereerst heel veel geluk samen want het is heel leuk!

Ik heb mijn vriend leren kennen eind februari 2016 op een verjaardag, we hebben toen een beetje gedated. Half maart ging ik voor een paar weken naar Curaçao en Bonaire en ik wilde eigenlijk geen relatie.. De dag dat ik terug kwam stond hij op schiphol te wachten. In mei is hij bij mij ingetrokken en ik vond het best wel eng maar het gaat heel goed! Betreft het huishouden doe ik meer en ik zorg voor onze 5 paarden en 4 katten. Hij heeft zijn eigen taken en dat doet hij ook gewoon zonder problemen..(hij gaf aan dit zelf te willen maar wist niet waar hij moest beginnen) Financieel hebben we beide en goed betaalde baan en betalen we alles gewoon samen. We zijn nu bezig om een huis samen te kopen omdat we graag groter willen wonen (ook omdat ik zwanger ben)

Waar loop ik tegen aan? Eigenlijk niks want het samen wonen gaat hardstikke goed.

Heel veel succes samen en geniet ervan!!

**Geplaatst**: 04-01-17 09:03

Geplaatst: 04-01-17 09:03

Gefeliciteerd met je zwangerschap, bliksempie! Wat mooi!

Melanie_B schreef:
3 jaar geleden is mijn toenmalige relatie ook zeer plotseling uit gegaan waarna ik op straat kwam, een oude schuur vond om in te wonen en een heel nare periode heb gekend.. Ik ben bang voor het zelfde..

O kijk, dat verklaart denk ik een heleboel van jouw spanning. Het is ook niet niks om zo'n breuk mee te maken en weer helemaal op 0 te moeten beginnen. Is het een idee om voor je gemoedsrust wat dingen op papier te zetten bij een notaris?

**Geplaatst**: 05-01-17 16:15

Geplaatst: 05-01-17 16:15

Meid, de enige zekerheid die je hebt is, dat in een relatie niets vaststaat, er is altijd een risico dat het misgaat. Dus ik zeg ga er vol voor als dit is wat je wil. Die onzekerheid kan alleen jij wegnemen. Ben je blij met je relatie zoals die nu is, vertrouw er dan gewoon op en maak er wat moois van. Spring van de figuurlijke rots en laat de dingen komen zoals ze zijn. Ook als het mis mocht gaan vertrouw dan op jezelf. Laat angst of onzekerheid niet je raadgever zijn, want misschien loop je dan iets moois mis of komt het juist tussen jou en je vriend in te staan.

En met een open vizier en goede onderlinge communicatie kan het maar zo zijn dat je over vijftig jaar oud en grijs met je lief in een schommelstoeltje zit en denkt, wow wat een mooi leven hebben wij tot nu toe gehad. Dat wil je niet missen toch?

Nomineer dit bericht ×