Ayasha schreef:Dat is zo omdat het levende wezens zijn die niet voor zichzelf kunnen zorgen en waarvoor je een verantwoordelijkheid hebt. Mijn man heeft niks met paarden en die snapt heel goed dat het levende wezens zijn en geen gebruiksvoorwerpen. Iemand die zo over eender welk dier denkt wil ik sowieso niks mee te maken hebben.
Wat hier wellicht "schort" is dat de toekomstplannen niet overeenkomen. En dan pas je gewoon niet bij elkaar, compenseren is voor geen van beide goed, dat ga je elkaar verwijten. Ik kan me geen leven zonder paarden voorstellen, een man die me dat niet gunt zou hier dus ook geen optie zijn, niet omdat ik dat niet kan begrijpen maar omdat we dan simpelweg een te verschillende visie hebben op de toekomst en dan gaan we allebei niet gelukkig worden.
Ik verbaas me juist over hoeveel mensen het normaal vinden dat een relatie en beperking mag zijn op je leven en dromen. En ja, dat geldt ook voor TS haar vriend, daar moeten ze samen gaan uit komen. TS haar dromen mogen ook geen beperking zijn op die van de vriend. Is dat "onvermijdelijk" dan "moet" je IMO eerlijk zijn naar elkaar en elk een eigen weg gaan.
Geen beperking... Een kwestie van keuzes maken
Ik wilde trouwen met mijn man, en had een paard. Hierdoor zouden wij elkaar bekant nooit zien thuis, niet samen eten, alleen maar naast elkaar slapen. Daarbij wilden wij een huis kopen en verdienden wij destijds niet genoeg om ons droomhuis te kopen en een paard te onderhouden. Dus ik heb de keuze gemaakt om te trouwen, een huis te kopen en samen te gaan leven.
Ik had ook de keuze kunnen maken niet te trouwen, huis te kopen en mn paard te houden. Maar dat heb ik niet gedaan.
Ik heb overigens het niet als beperkend ervaren.
Maar als dit allemaal nog nit aan de orde is, trouwen/samenwonen enzo, zou ik gewoon lekker mn paard houden