Bokt.nl

**Geplaatst**: 02-09-16 10:01

Geplaatst: 02-09-16 10:01

Bang voor de dood ben ik niet.. maar wel voor de weg er naar toe, maar ik ben het me een beetje gaan voorstellen als bijvoorbeeld onder narcose gaan.. Ze vertellen je dat je een mooie droom uit moet zoeken en je gaat slapen, maar zekerheid om wakker te worden heb je niet!
Maar ik kan het ook heel dubbel vinden, omdat ik ook de ervaring heb op de weg naar het overlijden ze compleet in paniek was, schreeuwen, huilen.. Ze was al zo ver weg dat ze niet meer 'hier' was, maar ik vraag me dan af wat ze op dat moment gevoeld/gezien zou hebben?

Wat ik me ook afvraag, zijn er dan hier ook mensen die een bestandje op hun computer hebben, of een schriftje met dingen daar in staan hoe ze hun afscheid zouden willen? Ik zelf heb het wel gedaan.. er staan een aantal liedjes in, een lijstje met mensen die uitgenodigd zouden moeten worden, of ik gecremeerd of begraven wil worden.. Maar wel zo dat er altijd nog een aanpassing is voor familie.. Dat hun ook nog hun eigen draai er aan kunnen geven.
Maar ik heb het puur stel het gebeurt eens plotseling, ik wil mijn familie het dan niet moeilijker maken dan dat het al is, door hun zich af te laten vragen 'Wat zou ze gewild hebben? ' Of is dat heel gek?

**Geplaatst**: 02-09-16 10:02

Geplaatst: 02-09-16 10:02

Ik ben ook niet bang voor de dood.
Helaas heb ik 5 jaar geleden afscheid moeten nemen van mijn vader heel onverwachts. Hij was nog veel te jong.
Maar daardoor ben ik wel anders naar het leven gaan kijken en geniet ik meer.
Der is een kans dat ik ook niet oud zal worden.Maar ik denk daar gewoon niet aan. ik leef met de dag

**Geplaatst**: 02-09-16 10:03

Geplaatst: 02-09-16 10:03

Ikzelf ben ook niet bang voor de dood, maar meer voor degenen die ik achterlaat.
Ik kan er best goed mee omgaan als er iemand overlijd, dat wil niet zeggen dat het me niks uitmaakt, maar ik verwerk het snel, ik weet het makkelijk een plekje te geven.
Ook dood gaan lijkt me het probleem niet, misschien is er iets na, dat zou ik wel eens willen ontdekken.
Hoe 'erg' je lijdensweg ook is, op een gegeven moment ga je dood en heb je rust.
Het enige waar ik me dan zorgen om maak is de mensen die ik in verdriet achterlaat, de mensen die verder moeten zonder mij.

**Geplaatst**: 02-09-16 10:06

Geplaatst: 02-09-16 10:06

Momo2 schreef:
Bang voor de dood ben ik niet.. maar wel voor de weg er naar toe, maar ik ben het me een beetje gaan voorstellen als bijvoorbeeld onder narcose gaan.. Ze vertellen je dat je een mooie droom uit moet zoeken en je gaat slapen, maar zekerheid om wakker te worden heb je niet!
Maar ik kan het ook heel dubbel vinden, omdat ik ook de ervaring heb op de weg naar het overlijden ze compleet in paniek was, schreeuwen, huilen.. Ze was al zo ver weg dat ze niet meer 'hier' was, maar ik vraag me dan af wat ze op dat moment gevoeld/gezien zou hebben?

Wat ik me ook afvraag, zijn er dan hier ook mensen die een bestandje op hun computer hebben, of een schriftje met dingen daar in staan hoe ze hun afscheid zouden willen? Ik zelf heb het wel gedaan.. er staan een aantal liedjes in, een lijstje met mensen die uitgenodigd zouden moeten worden, of ik gecremeerd of begraven wil worden.. Maar wel zo dat er altijd nog een aanpassing is voor familie.. Dat hun ook nog hun eigen draai er aan kunnen geven.
Maar ik heb het puur stel het gebeurt eens plotseling, ik wil mijn familie het dan niet moeilijker maken dan dat het al is, door hun zich af te laten vragen 'Wat zou ze gewild hebben? ' Of is dat heel gek?

Ik heb geen idee hoe oud je bent, maar ik vind het knap dat je dat al gemaakt heb. Ik zeg eerlijk, ik "durf" dat nog niet.
Ik zeg wel ooit tegen mn ouders en mn vriend wat ik zou willen, mocht het zo zijn.. Wat ze met mijn paard zouden doen, en etc..

Zo heeft mijn moeder ooit een versje uit de krant geknipt, en ons verteld dat zij die op haar kaart wilt hebben.

Maar bijv, sparen voor mijn dood doe ik nog niet, net als donor, ook (nog) niet aangemeld... ik vind met nog "te" jong, terwijl er genoeg mensen zijn die de 23 (wat ik nu ben) niet gehaald hebben

Zooooooo tegenstrijdig

**Geplaatst**: 02-09-16 10:06

Geplaatst: 02-09-16 10:06

Zelf ben ik absoluut niet bang om dood te gaan, maar de laatste tijd kan ik me wel enorm verdrietig voelen bij het idee dat mijn vader zou kunnen komen weg te vallen. Hij is voor mij m'n Superman. Ook al geloof ik wel dat het hierna niet over is, maar dat we verder gaan, toch vind ik het idee dat ik zijn stem, mimiek en knuffels niet meer in real life kan horen/zien/voelen vreselijk.

**Geplaatst**: 02-09-16 10:07

Geplaatst: 02-09-16 10:07

@Momo, dat heb ik zelf nog niet, maar dat wil ik eigenlijk wel gaan doen, samen met mijn partner. Zodat we van elkaar weten wat we willen.

**Geplaatst**: 02-09-16 10:35

Geplaatst: 02-09-16 10:35

Heftig topic... -O-

Ik ben zelf enorm bang voor de dood, de weg naar de dood en voor de dood van mijn naasten. Ik hou al in het leven niet van onverwachte en spontane dingen omdat ik dan niet weet waar ik aan toe ben, dus zeker weten dat de dood je overkomt maar niet weten wat het inhoudt vind ik echt verschrikkelijk. Ik ben voornamelijk enorm bang voor het te vroeg dood gaan en dat ik dan de dingen niet gedaan heb die ik echt nog heel graag in het leven wil doen, zoals trouwen en moeder worden.
Ik durf wel te zeggen dat ik soms hierdoor een beetje vergeet te leven naar mijn idee of met onnodige angst soms door het leven ga. Heel irritant. Mezelf wel aangemeld als donor want buiten het feit om dat ik het belangrijk vind, vind ik het ook de enige controle die ik heb voor na mijn dood.

**Geplaatst**: 02-09-16 10:39

Geplaatst: 02-09-16 10:39

Mijn oma ligt momenteel op sterven, 88 jaar en een compleet leven geleid. (en momenteel lijd). Als ik dood ga wil ik het niet op de manier waarop zij nu de dagen door moet. En het is heel simple: Iedereen gaat een keer dood. Dat is iets wat je zeker weet. En of je dan weg bent of wat dan ook... Geen idee.

Ik heb ook geen idee wie of wat ik achter ga laten wanneer ik ga. Ik ben vrijgezel... Natuurlijk wel zussen, zwagers, neefje, nichtje... Ouders nu nog.

Overigens zie ik meer op tegen het overlijden van mijn naasten dan mijn eigen dood.

**Geplaatst**: 02-09-16 10:44

Geplaatst: 02-09-16 10:44

ikzelf ben niet bang voor de dood ,maar dat mijn kinderen op jonge leeftijd hun moeder of vader moeten missen , of dat 1 van mijn kinderen dood zou gaan vreselijk,ik sta er opzich vrij nuchter in, maar als het op mijn kids aankomt dan niet, ik snap dat ze verdriet zullen hebben, maar dat wil ik ze besparen .. pff bizar

**Geplaatst**: 02-09-16 11:08

Geplaatst: 02-09-16 11:08

missanita84 schreef:
ikzelf ben niet bang voor de dood ,maar dat mijn kinderen op jonge leeftijd hun moeder of vader moeten missen , of dat 1 van mijn kinderen dood zou gaan vreselijk,ik sta er opzich vrij nuchter in, maar als het op mijn kids aankomt dan niet, ik snap dat ze verdriet zullen hebben, maar dat wil ik ze besparen .. pff bizar

Herkenbaar hoor. Heb dat precies zo.

**Geplaatst**: 02-09-16 11:10

Re: De dood

Geplaatst: 02-09-16 11:10

ik ben niet bang voor de dood...ik hoop alleen dat ik de tijd krijg om iets te regelen voor mijn dieren.
Ben 51 dus het komt dichterbij....

**Geplaatst**: 02-09-16 11:22

Re: De dood

Geplaatst: 02-09-16 11:22

Bang voor de dood ben ik niet, er zijn al zoveel dierbare over, dus hou mij
maar voor dat daar waar je dan heen gaat het onwijs leuk is ..... zeker weten
doe je het toch niet, dus dan hou ik mij liever vast aan een positieve gedachte.

Wel ben ik "bang" hoe je dood gaat .... de weg er naar toe zeg maar.

Het liefste zou ik op 90 jarige leeftijd samen met mijn man het bed inkruipen, hem
een zoen geven, zeggen hoeveel ik van hem houdt om vervolgens samen niet meer wakker te worden, wetende dat wij onze dochter dan "goed" achterlaten.

**Geplaatst**: 02-09-16 11:23

Geplaatst: 02-09-16 11:23

lieveli schreef:
Goof schreef:
Ik hoop dat er niets is hierna. Ik ben nu al moe van mijn leven, laat staan als ik daarna tot in de eeuwigheid nog ergens moet rondspoken. Pffff.
Tenzij.... ik kan reincarneren als huiskat. Dan doe ik dat misschien wel

Jaaa en dan wil ik jou hebben! Lust je sushi?

Als ik de hele dag op je bank mag tukken en iedere avond sushi krijg hebben wij een deal $*\o/*$ $*\o/*$

**Geplaatst**: 02-09-16 11:32

Geplaatst: 02-09-16 11:32

nee, ik ben er niet bang voor!
Ik heb veel mensen op mijn werk en mijn vader zien sterven....de weg er naar toe is voor velen zwaarder dan het echte sterven , overlijden.

Ik hoop dat als het mij treft het geen lijdensweg wordt door een zware ziekte of ongeval.

**Geplaatst**: 02-09-16 13:02

Re: De dood

Geplaatst: 02-09-16 13:02

Niet bang voor gelukkig, het lijkt me juist heerlijk. Hoop dat ik dat gevoel blijf houden naarmate ik ouder word, ben nu 32 en heb 3 kinderen. Hoop dat hun wel gezond oud worden en een heerlijk leven gaan leven voor hun tijd.

**Geplaatst**: 02-09-16 13:27

Re: De dood

Geplaatst: 02-09-16 13:27

Absoluut niet bang voor mijn eigen dood. Het zou me ook niet zoveel uitmaken, nu of over 40 jaar, ik merk er toch niets meer van.
Het doodgaan van mensen en dieren waar ik van houd vind ik erger. Niet zo zeer de dood zelf, maar dat er daarna niks is, maar je toch hoopt dat er een teken is van diegene dat hij of zij nog bij je is.
En dat het zo opeens kan gebeuren. Als je sochtends naar je werk vertrekt kan het de laatste keer zijn dat je je vriend, vader of moeder ziet. Dat idee vind ik best wel raar. Oud leraar van mij zei altijd, ga nooit de deur uit als je ruzie hebt. Het kan de laatste keer zijn dat je diegene ziet en dan kun je het nooit meer bij leggen.

Heb al best vaak de dood meegemaakt bij dieren. En juist daarom ben ik er niet bang voor, het lijkt bijna of je er aan gewend raakt.

**Geplaatst**: 02-09-16 13:31

Geplaatst: 02-09-16 13:31

Vind het altijd een rare gedachte dat we waarschijnlijk NOOIT meer leven, de eeuwige slaap voor altijd, en dan denk ik hoe lang eeuwig is, heel lang! Dan denk ik, je kan eeuwig toch niet slapen?
Soms vind ik het jammer dat we na bepaalde tijd doodgaan, want zou toch graag meemaken hoe de wereld er over bv 1000 jaar uit ziet en hoe de wereld zich dan heeft ontwikkeld

.
Wat ook gek is om overna te denken is het heelal, dat is oneindig?
Maar zie het voor je, oneindig, niks is oneindig lijkt me, er is altijd wel íets, toch?
Al die dingen om over na te denken

**Geplaatst**: 02-09-16 13:38

Geplaatst: 02-09-16 13:38

Ik ben niet bang voor de dood... Wel bang dat ik nog zólang door moet met leven. Heb leuke dingen meegemaakt maar over het algemewn genomen helaas veel en veel meer verdriet en pijn.
Ik ben moe, echt moe... Als het morgen zover zou zijn ben ik daar niet rouwig om.

**Geplaatst**: 02-09-16 13:42

Geplaatst: 02-09-16 13:42

Herkenbare angst...heb ik ook soms.
Het enige wat mij helpt is erop te vertrouwen(geloven) dat mijn begin en einde in Gods hand zijn.En het beste komt nog, in de hemel. Ik geloof ook dat Jezus met Pasen ooit de dood heeft verslagen en daardoor heeft de dood niet het laatste woord, hoe moeilijk ook.

**Geplaatst**: 02-09-16 13:47

Geplaatst: 02-09-16 13:47

Ik ben zelf niet bang voor de dood. Kan ook vrij gemakkelijk dingen verwerken en accepteer situaties vrij snel zoals ze zijn. Wel ben ik bang dat ik eerder kom te overlijden dan mijn partner. Klinkt heel egoistisch want aan de andere kant weet ik ook hoe verschrikkelijk dat voor hem moet zijn. Dus samen de dood in gaan zou wel mooi zijn.

Vind doodgaan op zich wel een raar iets. Als ik daar over na ga denken lijkt alles zo raar. Want wat bestaat er anders nog buiten leven? Net zoiets als het heelal, ook zo'n verhaal waar je niet uitkomt. Is er nog iets buiten het heelal, en het heelal kan toch niet oneindig zijn?

**Geplaatst**: 02-09-16 13:52

Geplaatst: 02-09-16 13:52

amoj schreef:
Oud leraar van mij zei altijd, ga nooit de deur uit als je ruzie hebt. Het kan de laatste keer zijn dat je diegene ziet en dan kun je het nooit meer bij leggen.

Nooit gaan zonder te groeten.

**Geplaatst**: 02-09-16 14:01

Geplaatst: 02-09-16 14:01

Ik ben ook niet bang voor de dood of de weg ernaartoe. Kan mezelf daar wel druk over gaan maken maar het komt toch, of ik nou wil of niet.

**Geplaatst**: 02-09-16 14:22

Geplaatst: 02-09-16 14:22

Ineke2 schreef:
Ik ben niet bang voor de dood... Wel bang dat ik nog zólang door moet met leven. Heb leuke dingen meegemaakt maar over het algemewn genomen helaas veel en veel meer verdriet en pijn.
Ik ben moe, echt moe... Als het morgen zover zou zijn ben ik daar niet rouwig om.

Wauw ik schrik echt heel erg van jouw berichtje... Dikke knuffel... :(:)

**Geplaatst**: 02-09-16 14:23

Geplaatst: 02-09-16 14:23

Ik probeer me er zo min mogelijk druk over te maken, eigenlijk.

Afgelopen winter is mijn opa overleden (87 jaar dus hartstikke mooie leeftijd) en dat heeft me wel weer aan het denken gezet. Mijn opa is altijd een familiemens gehad en had altijd het liefste zijn familie om zich heen. We zouden met kerst uit eten gaan met die hele kant van de familie, maar anderhalve week daarvoor belde mijn opa me om te vragen of ik dat weekend langs wou komen, hij had me immers al sinds september niet meer gezien. Mijn opa heeft mij hiervoor letterlijk 1 keer gebeld, en dat was met mijn verjaardag een poosje terug. We zijn langs gegaan, hebben even fijn gekletst en toen we weg gingen is hij naar het strand gegaan om een portje te drinken (was zijn favoriete plek op aarde). 's Avonds is er nog wat familie geweest en toen heeft hij zelfs gezegd dat als hij dood zou gaan dat het dan nu klaar was. Die nacht heeft hij een hartstilstand gehad en is hij vrijwel onmiddellijk overleden.

Hoe verdrietig het ook was, hij heeft wel rust nu. En op zijn eigen manier. Ik ben allang blij dat hij geen lange lijdensweg gehad heeft, of dood is gegaan na een lang ziektebed.

Precies dat is ook mijn enige angst als het op mijn dood aankomt. Dat ik langdurig ziek ben en moet vechten om iets uit te stellen wat uiteindelijk toch gaat gebeuren. Je wilt niet opgeven omdat je mensen om je heen hebt die van je houden, maar voor jezelf lijkt het me zo zwaar.

Bestandjes met begrafenisdingen heb ik niet (ik ben dan ook 20 dus nog totaal geen behoefte aan), maar het zou mij eerlijk gezegd geen donder uitmaken hoe ik begraven of gecremeerd word. Het is een afscheidsceremonie voor mijn vrienden en familie, ik zou het fijn vinden als zij dat zo indelen dat zij het een waardig afscheid vinden en dat zij er wellicht wat afsluiting uit kunnen halen, dat is voor mij het belangrijkste.

**Geplaatst**: 02-09-16 14:32

Geplaatst: 02-09-16 14:32

Ik vind het zelf ook best een eng iets,
Je gaat dood en dan is er gewoon helemaal niks meer...
Je zou dan zelf ook niet weten dat je dood bent? dat is toch raar.... Stel je gaat dood in je slaap dan heb je echt niks in de gaten dan ben je dus echt van de aardbodem verdwenen...
Alle geliefde die je dan achter laat

Nomineer dit bericht ×