Paulina schreef:Prachtig geschreven Eline!
Inderdaad dag hoor ik vaak.. "Maar het zijn wel je ouders". Een zin die ik inmiddels ben gaan haten. "Ze houden vast van je". Nou dat hebben ze nog nooit laten blijken en daarvan kan ik voldoende voorbeelden geven waaruit het tegendeel blijkt. "Ze hebben vast het beste met je voor". Pff laat me niet lachen. "Maar je zoon verdiend een opa en oma". Die heeft hij, via mijn partner en als ze zouden zijn overleden had hij ze ook niet gehad. Wat je niet kent mis je niet.
Ze hebben genoeg kasen gehad, meer dan ieder ander zou hebben gekregen. Het is klaar de deur is dicht. Niet op een kier, niet met een kijktgaatje, dicht!
Juist! Op den duur houden de kansen uitdelen op. Ik heb mijn moeder ook zoveel kansen gegeven en ook zoveel met haar gepraat over waar ik mee zat. Dan kon ze op dag 1 best heel begripvol zijn en op dag 2 flipte ze hem dan helemaal dat ik haar beschuldigde van dingen die niet waar waren en dingen verzon om haar de grond in te boren en blabla. Alles wat ik wilde was geliefd zijn door mijn moeder. Dat was het enige. En dat kon ze me al niet geven. Ze zegt wel dat ze van me houd, maar die woorden zijn leeg en hol, want haar acties bewezen het tegendeel. Ze houd van me als het haar uitkomt en als er iets mee te verkrijgen valt, zoals aandacht, sympathie en medeleven. Alleen dan ben ik interessant. Ik speel dat spelletje gewoon niet meer mee.
Jaren later snappen mijn zus en mijn vader eindelijk mijn keuze en voor eens staat hij achter mijn keuze om geen contact te hebben. Hij heeft voor mij ook het contact mag haar afgebroken. Ik kan daardoor nu eens echt die deur compleet dicht smijten. Hij stond daarvoor altijd op een kiertje. Ik durfde nooit helemaal die knoop door te hakken.
Ik ben er zolang op neer gekeken door familie. Alsof ik degene was die fout was. Ik was de schuldige. Ik hield niet van haar Dat werd mij kwalijk genomen, want ze is mijn moeder. Ze manipuleerde me links en rechts, maar dat deed er niet toen Ze weet niet beter, zeiden zd. Ze is ziek. Ze snapt het niet. Je bent haar dochter. Je bent familie. Dan kan dat toch niet zomaar, dat geen contact.
Ik werd daar eerder een beetje onpasselijk van. En boos ook. Natuurlijk deed het me pijn om het contact te verbreken. Hartstikke. Nu wind ik me er nog weleens over op (zie vorige post immers), want de leidt is nooit makkelijk. Ouders moeten je (bijna) onvoorwaardelijk liefhebben. Maar als ze jouw niet onvoorwaardelijk liefhebben, dan houd het toch op.
Gelukkig heb ik ook een zus en twee broers met kinderen die ook geen contact met haar hebben. Dan zei ze altijd tegen mij, als die kinderen 18 zijn dan komen ze wel naar mij toe en dan zullen ze de waarheid weten over hun ouders. Dan kiezen ze wel voor oma. De oudsten varieren van 11 tot 18 en geen 1 is ooit langs geweest. Terwijl dat wel mag. Maar hun ouders zijn altijd open en eerlijk geweest over de toestand met hun oma. Ik heb ook weleens gevraagd, toen ik nog contact met haar had, hoe is ze, wat is ze voor iemand? Natuurlijk zijn de kinderen nieuwsgierig. Maar ze zijn ook niet dom en weten wel beter dan contact te zoeken met iemand die hun ouders zo'n pijn heeft gedaan. Plus, als tiener heb je wel belangrijkere dingen aan je hoofd dan een oma die je niet kent. Wat je niet hebt gehad kan je ook niet missen. Dus ik denk dat het met je zoon ook helemaal prima komt later.
In ieder geval succes en sterkte.