Bokt.nl

**Geplaatst**: 02-07-16 16:36

Geplaatst: 02-07-16 16:36

Je kunt dit niet zo maar invullen. Sommige mensen moeten er eerst zelf aan onderdoor gaan voor ze een relatie verbreken. Zodat ze zeker weten dat ze er alles aan gedaan hebben hun partner te helpen.
Je kunt niet bij de eerste tegenslag meteen je relatie verbreken. Dan blijf je altijd alleen.
Grote problemen zoals hier genoemd (verslaving, psychische problemen) zijn er nooit ineens. Het was er al of wordt langzaam erger. Hierdoor vervagen je eigen grenzen ook. Niemand wil een drugsverslaafde partner als je dat zelf niet bent. Maar je wordt verliefd, merkt dat hij af en toe drugs gebruikt. Voordat het uit de hand loopt hou je al van hem. Hij belooft te stoppen. Enz. Het is niet zwart/wit maar er zit een heel verhaal omheen. Hier moet ieder zijn eigen keuze in maken.

**Geplaatst**: 02-07-16 16:59

Geplaatst: 02-07-16 16:59

Ik ben van mening om zeker de relatie te stoppen als je lijdt onder een stoornis van een ander. Ik ben best bereid om iemand te steunen, maar op een gegeven moment moet je accepteren of je de nare gevolgen met je mee wil dragen of juist niet.

Als je je zelf alleen maar wegkwijnt, omdat hij/zij een drugs probleem/psychisch probleem of een stoornis heeft, is dat in mijn ogen al geen liefde meer. Oppassen voor wat je moet zeggen, emotionele schade oplopen en eventueel lichamelijk misbruik is niet gezond. Af en toe moet je egoïstisch zijn om jezelf een beter leven te willen geven.

**Geplaatst**: 02-07-16 18:40

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 18:40

Ik ging er zelf inderdaad helemaal door kapot. Hij was suïcidaal depressief geworden inmiddels en ik stond er met ons kind volledig alleen voor. En ondanks dat de situatie heel lang niet houdbaar was, bleef ik proberen. Kijken naar mijn dochter gaf de doorslag. Ik zag dat ze het naar vond thuis en dat deed me inzien dat ik lang genoeg van mezelf had gegeven.

Overigens: mijn ex dacht ook dat ie helemaal niets zelf kon en ik dacht dat ook. Maar hij doet het prima hoor

**Geplaatst**: 02-07-16 21:12

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 21:12

Op verzoek van mijn vriend blijf ik vanacht nog bij hem,morgem moet ik hem weer terugbrengen naar de instelling.
zal moeilijk worden om van hem los te komen denk ik.

**Geplaatst**: 02-07-16 21:26

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 21:26

Dat is ook moeilijk. Normaal is het al zwaar, maar zo voel je je extra bezwaard.
Bedenk je dat iedereen uiteindelijk voor zichzelf verantwoordelijk is.
Heel veel sterkte :(:)

**Geplaatst**: 02-07-16 21:33

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 21:33

Ik weet niet of ik me hier mag aansluiten. Het gaat bij mijn man namelijk niet om een echte stoornis, denk ik.
Toen ik hem nog maar pas kende, zat ik op een avond naast hem op de bank en zakte hij plotseling in elkaar.
Daarbij begon hij heftig te zweten, draaide zijn ogen weg en was hij een paar minuten helemaal van de wereld.
Ik schrok me een ongeluk. Na een paar minuten was hij er dan weer, wel helemaal gedesoriënteerd en doodmoe. Dit gebeurde in eerste instantie 1 keer per maand, maar uiteindelijk was het op 't hoogtepunt gemiddeld 1 keer per week.
Ik werd er paranoïde van en durfde hem amper uit het oog te verliezen. Zodra hij even stil was of lag te slapen, moest ik zeker weten of hij geen aanval had. Ze werden ook steeds heftiger, waarbij de adem soms stokte en hij blauw aan liep. Voor mijn gevoel lag hij dan echt dood te gaan.
In eerste instantie begreep mijn -toen nog- vriend niet dat ik me zo druk maakte. Hij werd na een paar minuten toch vanzelf weer wakker? Jaaa, maar hij zag niet wat ik zag: en dat was iemand die voor mijn gevoel een doodsstrijd aan het leveren was.

In eerste instantie konden de artsen niets vinden -ik had het vermoeden dat het epilepsie was-. Pas na een half jaar zoeken werd in een gespecialiseerde kliniek inderdaad epilepsie vastgesteld, maar dan wel de variant waarbij zijn hart stopt tijdens zo'n aanval. Na een paar minuten begint zijn hart wel weer te kloppen, maar mijn gevoel dat hij dus 'dood' ging, klopte inderdaad!

Inmiddels heeft hij passende medicatie en al *klop het af* twee jaar geen aanval meer gehad. We zijn inmiddels getrouwd en erg gelukkig, maar ik heb wel momenten gehad waarbij ik mezelf serieus heb afgevraagd of ik de situatie wel aan kon en of ik de relatie niet beter kon beëindigen. Er kwam zoveel stress bij kijken en het idee dat hij ooit niet meer uit zo'n aanval komt, vind ik nog steeds heel erg eng.

Ik kan me dus heel goed voorstellen dat mensen voor zichzelf kiezen.

**Geplaatst**: 02-07-16 21:36

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 21:36

Mijn ex kreeg epilepsie na ons trouwen en weigerde pertinent medicatie te nemen. Dat was eigenlijk al het begin van het einde, want hij vond mijn angst niet belangrijk

Fijn dat die van jou het wel serieus neemt!

**Geplaatst**: 02-07-16 21:38

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 21:38

Jeetje Phormicola, dat is ook wat. Dus hij wilde geen medicatie nemen en zijn aanvallen dus gewoon zo laten? En jouw angst was niet belangrijk? $:\$

Bij ons was dat laatste wel een punt van discussie. Hij snapte op zich mijn angst wel, maar hij had er wel moeite mee dat ik steeds die enorme stress had na zo'n aanval. Hij kon er beter mee omgaan dan ik, omdat ik hem voor mijn gevoel 'dood had zien gaan'. Hij maakte dat niet bewust mee en wilde er dan liever niet meer over praten, terwijl ik die behoefte juist wel had.
Uiteindelijk zijn we eruit gekomen, maar ik heb me wel serieus moeten afvragen of ik er wel tegen bestand zou zijn. Gelukkig inmiddels al 2 jaar geen aanval meer gehad..

**Geplaatst**: 02-07-16 22:09

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 22:09

Cayenne,heb jij daar toen niet een topic over gehad?

Fijn dat het nu beter gaat en bij hem gebleven bent.

**Geplaatst**: 02-07-16 22:27

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 22:27

Yep. Hij was er van overtuigd dat medicatie hem dom zou maken. Dus deal er maar mee >;)

**Geplaatst**: 02-07-16 22:50

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 22:50

Ik denk dat er in veel situaties afhangt van de mentaliteit van 'de ander'. Weliswaar is het niet zo zwart wit,waar 2 een relatie hebben moeten 2 vechten,maar wanneer er 1 iets heeft en er niets mee wil of doet,dan tja... En dat kan in verschillende ziektebeelden zo zijn.
Zelfs wanneer mijn eventuele partner een ongeluk zou krijgen en zwaar gehandicapt raken,zou dat me niet meteen afschrikken. Wel de manier waarop die persoon er dan in staat.
Dus voor mij zou het niet zo zwart wit zijn,het licht echt aan de manier waarop mensen met dingen omgaan. De wil,en dan van beide partners. En lukt dat niet,is kiezen voor een eigen weg helemaal niet oneerlijk in mijn ogen.

**Geplaatst**: 03-07-16 06:23

Geplaatst: 03-07-16 06:23

colunder schreef:
Cayenne,heb jij daar toen niet een topic over gehad?

Fijn dat het nu beter gaat en bij hem gebleven bent.

Ja klopt. Toen was nog niet duidelijk dat het om epilepsie zie ging.

**Geplaatst**: 03-07-16 08:59

Geplaatst: 03-07-16 08:59

phormicola schreef:
Yep. Hij was er van overtuigd dat medicatie hem dom zou maken. Dus deal er maar mee

En er was geen doctor die hem duidelijk kon maken dat dat niet waar is?

**Geplaatst**: 03-07-16 11:17

Geplaatst: 03-07-16 11:17

phormicola schreef:
Mijn ex kreeg epilepsie na ons trouwen en weigerde pertinent medicatie te nemen. Dat was eigenlijk al het begin van het einde, want hij vond mijn angst niet belangrijk
Fijn dat die van jou het wel serieus neemt!

Dat snap ik niet, de "lijder"/Patiënt voelt toch zelf ook wat zo'n aanval met zijn/haar lichaam doet. Niet tijdens de aanval maar er na dan bedoel ik...

**Geplaatst**: 03-07-16 16:11

Geplaatst: 03-07-16 16:11

Sammie schreef:
phormicola schreef:
Yep. Hij was er van overtuigd dat medicatie hem dom zou maken. Dus deal er maar mee

En er was geen doctor die hem duidelijk kon maken dat dat niet waar is?

Nee, want hij wist het altijd beter

Ayasha, dat klopt, maar de angst om afgestompt te raken was sterker.

**Geplaatst**: 03-07-16 16:17

Geplaatst: 03-07-16 16:17

Geheel afhankelijk van de situatie. De maatschappij is nu eenmaal zwakker geworden, vroeger bleven dit soort stellen samen knokken.

Maar als degene echt een debiele stoornis heeft gekregen, dan zou mijn liefde waarschijnlijk écht over zijn. Je zou maar een vriend hebben die opeens in rare complottheorieën gelooft en hierdoor geen behandeling wilt voor zijn stoornis. Ja daaagg, zoek maar een ander die wél op dat niveau functioneert. -O-

Mijn ex is een stoornis opzich, ik steun hem (nu nog) maar ik ben geen debiel die iemand anders zijn kont nadraagt en er zelf onderdoor kapot gaat. Ik heb ook eigenwaarde.

**Geplaatst**: 03-07-16 16:18

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 03-07-16 16:18

Xslvna,wat en wanneer is iets debiel? Verklaar je nader.

**Geplaatst**: 03-07-16 16:23

Geplaatst: 03-07-16 16:23

Dat is een persoonlijke opvatting. Als ik de 1 help (zonder teruggave) voel ik me geen debiel, bij de ander wel. Als iemand je behandeld alsof je vuil bent, alleen omdat zij een stoornis hebben, tja dan voel ik me persoonlijk een debiel als ik dat toelaat.

Er zijn best wat mensen die ineens omslaan naar écht een compleet ander mens. Discussiëren om niks (hartstikke leuk op een forum, maar ik bedoel als iemand 24/7 naast je zit en je het leven zuur gaat maken), altijd alles fout opvatten, niet willen schoonmaken uit protest, afspraken negeren omdat ze zich ineens niet aan andere mensen willen houden en dat soort taferelen. Ik kan eigenlijk niet zo 123 een 'debiel' voorbeeld noemen, maar misschien anderen wel. Vandaar mijn 'waarschijnlijk'. Ik kan me namelijk wel indenken dat er situaties bij zijn, waar de partner écht om zijn maximum toelaatbaarheid gevraagd word.

**Geplaatst**: 03-07-16 16:36

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 03-07-16 16:36

Wat hard geoordeeld zeg.
mijn (nu dus ex)vriend heeft 2 jaar terug 10 weken in de derde wereld oorlog geleefd,was zwaar psychotisch.
wilde zijn medicijnen niet nemen omdat hij ervan overtuigd was dat ze vergiftigd waren,hij was er van overtuigd dat hij de MH17 neer had laten storten en dat hij gezocht werd.
Al kaida had bommen gelegd bij de ingang van de GGZ instelling waar hij op dat moment verbleef.
hij ging op zijn knieen voor de verpleging en vroeg om genade,enz.
was hij toen "debiel"?
nee,hij was ziek!!

**Geplaatst**: 03-07-16 16:46

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 03-07-16 16:46

Het is ook gewoon vreselijk moeilijk.

Ik ben depressief. Dat was ik al toen ik mijn vriend leerde kennen dus hij had meer of minder een idee waar hij aan begon. Het is zwaar. Voor ons allebei. En dan zit er ook nog eens 300 km afstand tussen onze woonplaatsen. Maar hij gelooft dat het goed komt. En daarom doe ik er mijn uiterste best voor.

**Geplaatst**: 03-07-16 16:49

Geplaatst: 03-07-16 16:49

Wie zegt dat iemand (ik) jouw ex een debiel zou vinden?

Een trauma uit de oorlog is zeer heftig, je zal daar maar al die tijd in angst en paniek hebben gezeten.

**Geplaatst**: 03-07-16 16:58

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 03-07-16 16:58

Hij heeft geen oorlog mee gemaakt, hij was psychotisch; alleen in zijn hoofd was het oorlog.

**Geplaatst**: 03-07-16 17:01

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 03-07-16 17:01

Simpel. Als je er zelf een stoornis van krijgt, en dit hier direct aan te linken is. Let wel dat ik het heb over een stoornis als in, klachten die zodanig belemmeren dat je duidelijk problemen krijgt in je functioneren en dit niet onderling op te lossen is.

**Geplaatst**: 03-07-16 17:33

Geplaatst: 03-07-16 17:33

Ayasha schreef:
Hij heeft geen oorlog mee gemaakt, hij was psychotisch; alleen in zijn hoofd was het oorlog.

Oké, dat is wel aardig 'debiel' ja. Maar daar zou IK mijn partner niet voor dumpen, of het zou al jaren aan moeten houden en echt te zwaar worden. Niet dat hij dan ineens geen trouwe vrouw verdient, maar het zal toch verdomd lastig leven zijn als je partner overal bommen verwacht en nergens naar binnen durft. De stoornis zelf is geen probleem, maar wat ermee gebeurt.

**Geplaatst**: 10-07-16 13:18

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 10-07-16 13:18

ik ben het met zoveel meningen oneens, dat kan ik niet allemaal quoten en op reageren...
dus doe ik het maar anders...

Ik blijf *ten alle tijde* bij mijn partner, tenzij hij/zij alcoholist is en/of mij mentaal kapot maakt dat kies ik voor mijzelf, nu ook zit ik dan met familie in de situatie dat iemand mij mentaal kapot maakt en ik er klaar mee ben, nu zoek ik een andere woonplek en (uiteraard) nabijgelegen werkplek.

Zelf ben ik niet van mening dat een plantje onder HARDdrugs valt, tis een f#cking plant. maar als iemand aan al die chemische troep zit EN er niet af wilt gaan, dan zeg ik TABEE! wil diegene er wel voor gaan om eraf te komen (en dit laat zien!) dan zal ik als een rots in de branding blijven staan om te steunen en er te zijn en gaat het dan daarna weer super heb ik toch niet iets zomaar weggegooid. gaat het daarna nog steeds poedersuiker dan zeg ik helaas pindakaas het werkt niet meer.

Mijn alcoholistische opa en oom hebben mij geleerd dat dat echt een harddrug is... ze gaan trillen als ze nuchter zijn en kunnen niet functioneren (net als heroine, cocaine, en alle andere rotzooi)...

al deze verschijnselen hebben normale blowers niet, als ze nuchter zijn kunnen ze misschien een stuk drukker zijn, maar ze kunnen normaal functioneren. en ze kunnen gerust 2 weken op vakantie waar je niet kunt blowen, alcoholisten en junks kunnen dat niet! daar ligt een heel groot verschil!

Daarnaast heb je natuurlijk de personen, die het typerende image over Blowers slecht benadelen: ze zijn lui, ze voeren niks uit, gamen alleen maar, zijn dom, blablabla... ja, die heb je, maar dat zit in hun karakter, niet in de plant die ze mis/ge-bruiken, dat ligt aan karakters die ze hebben waar het aan schort!

Er zijn namelijk ook genoeg hardwerkende en heel slimme mensen die blowen en die heel succesvol zijn!
by the way: ik ben een niet-blowende ervaringsdeskundige/ooggetuige in meerdere situaties.

dan over het stoornis verhaal:

wat voor stoornis/ziekte/belemmering mijn partner ook bezit, als wij het samen leuk hebben dan ben ik er voor diegene NO MATTER WHAT.

ik ben zelfs van plan om bij voorbaat gebarentaal te gaan leren, omdat het steeds terugkomt in mn leven qua vriendschappen (al zijn ze tot nu toe kort), ik zou graag met onze niet-horende medemensen willen communiceren, dus zou mijn partner doof zijn of worden zou ik hier helemaal voor gaan... zolang diegene ook goed voor mij is

raakt mijn (of als diegene het al is) partner verlamd of wat dan ook, ik zal er altijd zijn, zolang wij goed voor elkaar zijn...

heeft mijn toekomstige partner paniekaanvallen, persoonlijkheidsstoornissen of wat dan ook, zolang diegene mij toelaat (en het niet overdrijft <ja dat kan en dat MERK je echt wel, daar zit verschil in) en verder ook heel goed voor mij kan zorgen, zal ik diegene altijd in zijn/haar angsten steunen en voor diegene zijn hoe hij/zij dat van mij verlangt (daarnaast heb ik al 2 relaties gehad met iemand met Borderline (en verwante stoornissen) en ik zeg daar op zich geen 'nee' tegen, was namelijk super gelukkig ondanks de moeilijke tijden, we hadden het super samen, want de hoogtepunten waren ook echt over de top, en de spontaniteit vond ik ook erg tof -dit kan uiteraard aan de personen hebben gelegen- om maar wat te noemen... maargoed, ik weet ook dat dit heeel erg zwaar kan zijn, in het begin kun je alles persoonlijk opvatten, dit moet je afleren net als met kinderen opvoeden; als je kind blijft janken omdat het wil janken is het ook niet jouw schuld. Kun je er dan met zo'n manier op reageren, gaat het mij altijd heel goed af

Nomineer dit bericht ×