Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

De weekenden zijn nu juist extra leuk en iets om naar uit te kijken.
pien_2010 schreef:Mijn man en ik werken niet meer en we zijn bijna altijd samen.
Ook toen we nog in ons bedrijf werkten zagen we elkaar elke dag erg veel. Hij is mijn maatje, mijn liefste. We hebben het prima naar ons zin samen en er zijn weinig of geen irritaties.
Als we bijvoorbeeld uit eten gaan dan is er altijd zat te vertellen en te genieten. We hebben het gewoon erg leuk samen.


MusicIsLife schreef:JudArthos schreef:In schoolperiodes zien mijn vriend en ik elkaar vaak alleen in het weekend. In vakanties natuurlijk vaker
We zijn 3 jaar samen
Mijn vriend gaat na de vakantie trouwens ook 5 maanden op buitenlandse stage
De mijne gaat ook na de vakantiewaar gaat jou vriend heen als ik vragen mag?
Dimphyl schreef:Hier nu een relatie van bijna 2 jaar.
Toen we elkaar net kenden heb ik daar 2 maanden lang zo ongeveer gewoond (inclusief kleding in de kast en tandenborstel naast de zijne haha).
Toen kwam zijn nicht bij hem in huis omdat zij in scheiding lag, dus ben ik weer terug naar mijn vader gegaan, ook omdat het voor mij gewoon wel erg snel was gegaan op deze manier.
Toen zag ik hem nog maar 2x per week ongeveer. En nu zij weer weg is, zijn er sinds een 3/4 jaar erg veel problemen op zijn werk, waardoor hij nu al die tijd aan 1 stuk werkt, op een project in België, dan weer in Rotterdam of Duitsland.. daardoor zie ik hem heel wisselend.
Nu is het 3 weken geleden dat ik hem zag, daarvoor waren het 3 dagen samen en het is ook voor gekomen dat ik hem 2 maanden niet zag, dan was hij 1 uurtje thuis.. en weer weg..![]()
Gelukkig heeft hij nu bij een ander bedrijf gesolliciteerd waardoor hij betere werktijden krijgt en gewoon vrije dagen. Jammergenoeg wel een bedrijf dat veel klussen in het buitenland doet (dus 3 maanden buitenland tot 2 jaar buitenland.. )
De onzekerheid van het elkaar wel/niet zien (en wánneer dan) is echt moordend, zorgt voor heel veel discussies bij ons, en ik weet dus ook nog niet of ik het ga trekken als hij straks voor nog langere tijden weg is (maar wel met duidelijke eind datum).
ik vind het al erg genoeg dat ik er een keer 5 maanden moet missen, lijkt me echt heel moeilijk als hij zovaak zolang weg is...
In september gaan we al samen wonen (complex verhaal, ik heb geen andere optie). Maar ik zit er een beetje mee dat mijn vriend een soort van verlatingsangst heeft. Wanneer hij op vakantie ging naar de Alpen voor een week heeft hij mij enorm gemist, in dermate dat hij gewoonweg niet van zijn vakantie kon genieten. Een paar weken geleden ben ik voor 10 dagen op eindreis geweest met school naar Sicilië en de dag zelf dat ik moest vertrekken en ik op de luchthaven was belde hij mij al wenend op dat hij het niet aan kon en hij heeft zich vaak slecht gevoeld en ik moest hem elke dag zeker sturen, liefst eens bellen als ik internet had.
), meer op mezelf en ik kan iemand wel gemakkelijk eens voor een paar weken missen (heeft misschien ook te maken met hoe mijn jeugd is verlopen). Voorlopig staat er geen vakantie op de planning dat ik alleen weg ga, maar wees maar zeker dat die komen! Ik studeer nog en heb veel vakantie. Hij werkt. + mijn mama woont sinds vorig jaar in Amerika en dat is zowat mijn tweede thuis geworden. Natuurlijk zit ik dan die 2 maanden wanneer ik vakantie heb liefst in Amerika... Ik zie haar amper en dat weegt zwaar. Dus op 1 of andere manier gaat hij hier zich moeten over zetten, maar hoe? Zit iemand van jullie in dezelfde situatie of herken je dat bij jezelf? Ik zou echt graag wat tips willen zodat hij hieraan kan werken! Want dat wil hij ook 
JudArthos schreef:MusicIsLife schreef:@judarthos, ook ver weg dusga je er langs?
Helaas wel inderdaad..of ik langs ga weet ik nog niet, hoop risico's met visum, als vrouw in mijn eentje moeten gaan en veiligheid enzo..
mijn vriendin gaat naar Peru, ook niet zomaar even om heen te gaan. Wieweet krijg je toch nog de kans te gaan... Ik heb me in ieder geval infesteld op 5 maanden.. Dan is het alleen maar een meevaller als ik toch kans heb langs te gaan,
xTitanic schreef:Bij mij verschilt dat echt enorm, soms een paar dagen door de week maar meestal wel elk weekendIn september gaan we al samen wonen (complex verhaal, ik heb geen andere optie). Maar ik zit er een beetje mee dat mijn vriend een soort van verlatingsangst heeft. Wanneer hij op vakantie ging naar de Alpen voor een week heeft hij mij enorm gemist, in dermate dat hij gewoonweg niet van zijn vakantie kon genieten. Een paar weken geleden ben ik voor 10 dagen op eindreis geweest met school naar Sicilië en de dag zelf dat ik moest vertrekken en ik op de luchthaven was belde hij mij al wenend op dat hij het niet aan kon en hij heeft zich vaak slecht gevoeld en ik moest hem elke dag zeker sturen, liefst eens bellen als ik internet had.
Ik ben helemaal het tegenovergestelde (des te beter denk ik, anders nog meer 'drama'), meer op mezelf en ik kan iemand wel gemakkelijk eens voor een paar weken missen (heeft misschien ook te maken met hoe mijn jeugd is verlopen). Voorlopig staat er geen vakantie op de planning dat ik alleen weg ga, maar wees maar zeker dat die komen! Ik studeer nog en heb veel vakantie. Hij werkt. + mijn mama woont sinds vorig jaar in Amerika en dat is zowat mijn tweede thuis geworden. Natuurlijk zit ik dan die 2 maanden wanneer ik vakantie heb liefst in Amerika... Ik zie haar amper en dat weegt zwaar. Dus op 1 of andere manier gaat hij hier zich moeten over zetten, maar hoe? Zit iemand van jullie in dezelfde situatie of herken je dat bij jezelf? Ik zou echt graag wat tips willen zodat hij hieraan kan werken! Want dat wil hij ook
ik wou er niet direct een topic over maken..
er is voor hem geen mogelijkheid dat hij mee gaat of langs komt in Amerika? MusicIsLife schreef:xTitanic schreef:Bij mij verschilt dat echt enorm, soms een paar dagen door de week maar meestal wel elk weekendIn september gaan we al samen wonen (complex verhaal, ik heb geen andere optie). Maar ik zit er een beetje mee dat mijn vriend een soort van verlatingsangst heeft. Wanneer hij op vakantie ging naar de Alpen voor een week heeft hij mij enorm gemist, in dermate dat hij gewoonweg niet van zijn vakantie kon genieten. Een paar weken geleden ben ik voor 10 dagen op eindreis geweest met school naar Sicilië en de dag zelf dat ik moest vertrekken en ik op de luchthaven was belde hij mij al wenend op dat hij het niet aan kon en hij heeft zich vaak slecht gevoeld en ik moest hem elke dag zeker sturen, liefst eens bellen als ik internet had.
Ik ben helemaal het tegenovergestelde (des te beter denk ik, anders nog meer 'drama'), meer op mezelf en ik kan iemand wel gemakkelijk eens voor een paar weken missen (heeft misschien ook te maken met hoe mijn jeugd is verlopen). Voorlopig staat er geen vakantie op de planning dat ik alleen weg ga, maar wees maar zeker dat die komen! Ik studeer nog en heb veel vakantie. Hij werkt. + mijn mama woont sinds vorig jaar in Amerika en dat is zowat mijn tweede thuis geworden. Natuurlijk zit ik dan die 2 maanden wanneer ik vakantie heb liefst in Amerika... Ik zie haar amper en dat weegt zwaar. Dus op 1 of andere manier gaat hij hier zich moeten over zetten, maar hoe? Zit iemand van jullie in dezelfde situatie of herken je dat bij jezelf? Ik zou echt graag wat tips willen zodat hij hieraan kan werken! Want dat wil hij ook
ik wou er niet direct een topic over maken..
Heeft misschien gewoon wat tijd nodiger is voor hem geen mogelijkheid dat hij mee gaat of langs komt in Amerika?
maar dat lukt niet altijd.