Bokt.nl

chanicha schreef:

Ik heb ook samengewerkt met machinist die niet meer op de trein wilde, hij had al zes keer iemand voor/onder zijn trein gehad. Deze man was maanden ziek thuis geweest en kon er nog maar met moeite over praten.
Ik begrijp heel goed dat er mensen zijn die het niet meer zien zitten maar waarom moet een ander daar een trauma aan overhouden.

xEmily schreef:

Thuis is het ook moeilijker. Op welke manier wil jij daar jezelf om het leven brengen? Overdosis/vergiftiging is zeer moeilijk, ophangen: als je nek breekt geen probleem, maar als je nek niet breekt? Dan hang je daar in gevecht om zuurstof, das geen fijn proces. Stel dat je gevonden wordt is er kans dat je met hersenbeschadiging door het leven moet gaan. Polsen doorsnijden is vaak onsuccesvol ...

aMomentLT schreef:

Helaas heb ik dit zelf van dichtbij mee moeten maken. Mijn tante heeft deze keus gemaakt. Ondanks dat het al een aantal jaren geleden is, kan ik het me herinneren als de dag van gisteren.

Deze mensen doen het niet zomaar. Hier zit een hele goeie rede achter. En in sommige gevallen begrijp ik het wel, hoe cru het ook klinkt.

Bij mijn tante is de reden ook duidelijk, onwijs duidelijk. En het is onbeschrijfelijk wat ze achterlaat, en iedereen aan doet. Maar ik denk als je maar genoeg problemen hebt, of echt het gevoel hebt dat het moet, dat het je gewoon zwart word voor je ogen. En dat je gaat.

Zelf heb ik er gelukkig nooit aan gedacht.. Of geprobeerd. Maar ik vind het we echt een dingetje.. En inderdaad, wat het nut is, van dit bericht van mij.. Ik weet het niet, maar ik wilde het gewoon even kwijt!

geerke schreef:

aMomentLT schreef:

Helaas heb ik dit zelf van dichtbij mee moeten maken. Mijn tante heeft deze keus gemaakt. Ondanks dat het al een aantal jaren geleden is, kan ik het me herinneren als de dag van gisteren.

Deze mensen doen het niet zomaar. Hier zit een hele goeie rede achter. En in sommige gevallen begrijp ik het wel, hoe cru het ook klinkt.

Bij mijn tante is de reden ook duidelijk, onwijs duidelijk. En het is onbeschrijfelijk wat ze achterlaat, en iedereen aan doet. Maar ik denk als je maar genoeg problemen hebt, of echt het gevoel hebt dat het moet, dat het je gewoon zwart word voor je ogen. En dat je gaat.

Zelf heb ik er gelukkig nooit aan gedacht.. Of geprobeerd. Maar ik vind het we echt een dingetje.. En inderdaad, wat het nut is, van dit bericht van mij.. Ik weet het niet, maar ik wilde het gewoon even kwijt!

een voor hun goede reden....de rest snapt er geen hout van.

geerke schreef:

aMomentLT schreef:

Helaas heb ik dit zelf van dichtbij mee moeten maken. Mijn tante heeft deze keus gemaakt. Ondanks dat het al een aantal jaren geleden is, kan ik het me herinneren als de dag van gisteren.

Deze mensen doen het niet zomaar. Hier zit een hele goeie rede achter. En in sommige gevallen begrijp ik het wel, hoe cru het ook klinkt.

Bij mijn tante is de reden ook duidelijk, onwijs duidelijk. En het is onbeschrijfelijk wat ze achterlaat, en iedereen aan doet. Maar ik denk als je maar genoeg problemen hebt, of echt het gevoel hebt dat het moet, dat het je gewoon zwart word voor je ogen. En dat je gaat.

Zelf heb ik er gelukkig nooit aan gedacht.. Of geprobeerd. Maar ik vind het we echt een dingetje.. En inderdaad, wat het nut is, van dit bericht van mij.. Ik weet het niet, maar ik wilde het gewoon even kwijt!

een voor hun goede reden....de rest snapt er geen hout van.

Pauline schreef:

Wat ik wel goed vind is dat er die telefonische hulplijn is waar mensen anoniem naar kunnen bellen als ze zelfdoding serieus overwegen. 0900-0113 is dat.

KimD schreef:

Nayomie schreef:

Wat ik veel hoor is dat mensen het egoïstisch vinden, maar dan vraag ik mij af, hebben zij wel door hoe ver en veel er gebeurd is, voor een persoon dit besluit? Zoiets besluit je niet zomaar even, daar is heel veel aan vooraf gegaan voor iemand dit besluit neemt.

Ik ben zo iemand die het egoïstisch vind. Een discusie die vaak gevoerd wordt op Bokt.

Danique_G schreef:

geerke schreef:

een voor hun goede reden....de rest snapt er geen hout van.

Ja dat klopt.. Helemaal maar waar. Wel zijn depressies vaak goed te behandelen. Nee niet iedereen. Maar dit is wel algemeen bekend, helaas durft niet iedereen hoop te zoeken met de dood als gevolg. Schrijnend is dat wel.

(Ik spreek nu wel echt even alleen voor depressies. Diverse andere psychische stoornissen kunnen veel dieper liggen en complexer zijn, die lijken mij (persoonlijk) een stuk moeilijker te behandelen/mee om te leren gaan... Net zoals het leven met bijvoorbeeld chronische pijn. Voor iedereen hierbij een knuffel. Of je er nou zelf mee te dealen hebt of in je omgeving. Het is kút. )

xLes schreef:

Eerlijk? Ik heb zelf 2,5 jaar een poging gedaan. Met een overdosis pillen. Jong en stom, eer je het met pillen voor elkaar krijgt moet je echt wel wat slikken.
Ik zat in een zeer zware depressie, helemaal alleen, ma had net een nieuw lief, ik kon het daar niet bijzonder goed mee vinden en toen heeft heel de familie me laten vallen als een baksteen. Er waren eerder al problemen, was al depressief maar dat was toen de laatste druppel.
Spijt gehad? Geen seconde. Enkel dat het niet gelukt is.

Ik trek me nu enorm op aan mijn paard. Ik leef voor háár. Ik heb haar nodig, zij heeft mij nodig, als ik sterf gaat ze gewoon naar de handelaar, dat wil ik haar absoluut niet aan doen...
Verder ben ik nog steeds depri, nu wel met medicatie waardoor het beter gaat, en dat zal volgens mij altijd blijven. Psycholoog gehad, hielp niks. Ik heb na 23 jaar nog altijd de zin in het leven niet gevonden en beschouw dit eerder als een straf dan een zegen. Niet geaccepteerd worden door de maatschappij omdat ik een ziekte heb, nu geen werk vinden ook door die ziekte, vroeger zwaar gepest geweest, nu heel vaak maagproblemen en heel veel pijn door mijn ziekte. Voel me het beste op een paard maar ben lang niet goed genoeg om daar mijn job van te maken. Ik ben 4 maand écht gelukkig geweest toen ik mijn stage deed, maar dat weegt niet op tegen de miserie.
Ik kan de problemen en de pijn niet aan. De medische problemen. De vooruitzichten die NOG meer pijn in petto hebben...

Moest er euthanasie mogelijk worden meld ik me direct aan zodra mijn moeder en paard er niet meer zijn. Ik leef voor hen. Ik wil hun niet het verdriet aandoen wat mijn dood bij hun zou teweeg brengen.

Ik heb trouwens wel een gruwelijke hekel aan mensen die bvb voor een trein springen. Je moet anderen geen trauma bezorgen om een keuze die je zelf maakt...