Bokt.nl

**Geplaatst**: 09-05-16 10:01

Geplaatst: 09-05-16 10:01

Maar hebben jullie zelf door als iemand hulp nodig heeft? Mensen kunnen het niet ruiken, dus niet vreemd als je moet vragen

**Geplaatst**: 09-05-16 10:04

Geplaatst: 09-05-16 10:04

Gianti schreef:
Maar hebben jullie zelf door als iemand hulp nodig heeft? Mensen kunnen het niet ruiken, dus niet vreemd als je moet vragen

Bij mij kunnen ze het wel ruiken hoor. Staan gelijk op de stoep.

**Geplaatst**: 09-05-16 10:05

Geplaatst: 09-05-16 10:05

Heb je ondertussen voldoende hulp voor je katten? Welke wijk/regio van Eindhoven woon je?

**Geplaatst**: 09-05-16 11:17

Geplaatst: 09-05-16 11:17

Gianti schreef:
Maar hebben jullie zelf door als iemand hulp nodig heeft? Mensen kunnen het niet ruiken, dus niet vreemd als je moet vragen

Dat vind ik dus de omgekeerde wereld, ik vind het niet meer dan normaal om dan hulp aan te bieden

**Geplaatst**: 09-05-16 11:22

Geplaatst: 09-05-16 11:22

Gianti schreef:
Maar hebben jullie zelf door als iemand hulp nodig heeft? Mensen kunnen het niet ruiken, dus niet vreemd als je moet vragen

Ik heb een aantal jaren geleden mijn been gebroken. Stond ik op krukken te hinken om de wei voor de paarden open te zetten. En vervolgens staan de buren toe te kijken... :')

Tja, soms zien ze het dus wel en doen ze nog steeds niets...

Toen vorig jaar een buurman in het ziekenhuis terecht kwam hebben we zijn vrouw gevraagd of ze hulp nodig had met de paarden (ze hebben twee ponies). Ik vind dat toch niet meer dan logisch, maar goed, niet iedereen denkt er helaas zo over.

**Geplaatst**: 09-05-16 11:26

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 09-05-16 11:26

Kunnen je katten niet op pension? Op asielen e.d. kun je ze vaak tijdelijk onderbrengen

**Geplaatst**: 09-05-16 11:26

Geplaatst: 09-05-16 11:26

Kinke schreef:
Gianti schreef:
Maar hebben jullie zelf door als iemand hulp nodig heeft? Mensen kunnen het niet ruiken, dus niet vreemd als je moet vragen

Dat vind ik dus de omgekeerde wereld, ik vind het niet meer dan normaal om dan hulp aan te bieden

Iedereen is anders en niet iedereen is aangelegd met voelsprieten voor wat een ander nodig heeft. Wat is er mis met gewoon duidelijk zijn en vragen wat je wilt ipv hinten en teleurgesteld zijn in anderen als ze niet vanalles aanbieden? Veel mensen hebben echt niet gelijk door hoe erg onthand je bent na een ongeluk en dat je niks meer zelf kan doen, dat hoeft heus geen kwade wil te zijn... Duidelijkheid en communicatie is gewoon essentieel

**Geplaatst**: 09-05-16 11:42

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 09-05-16 11:42

Je snapt me niet verootjo, heeft helemaal niets met voelsprieten te maken maar met vanuit jezelf behulpzaam zijn. Ik ben geboren en getogen op het platteland, misschien heeft het daar mee te maken? Noaberhulp e.d. Hier help je elkaar gewoon, en niet alleen als iemand het vraagt. Voor mij is het niet meer dan normaal om hulp aan te bieden. En bij vrienden werkt dat in mijn ogen nog extra sterk.

**Geplaatst**: 09-05-16 11:51

Geplaatst: 09-05-16 11:51

ik lees hier toch aardig wat over familie/vrienden..

Maar is dat niet juist kenmerkend voor de individualistische maatschappij,
want dan ben en blijf je afhankelijk van mensen die dan ook maar net in de buurt moeten wonen..

Een sociale maatschappij, in mijn ogen, kenmerkt zich juist doordat mensen hun buren kennen.
Een goede buur is beter dan een verre vriend is niet voor niets een spreekwoord.

als je goede vrienden of familie toevallig dichtbij woont, ontslaat dat je niet, in mijn ogen van goede contacten met je buren.. Want het kan zijn dat je buren niet zo gelukkig zijn of zo'n ruime familie of vriendenkring bezit als jezelf..

de sociale maatschappij begint vooral bij jezelf, als je geen tijd en energie wilt steken in je woonomgeving, waarom zijn we dan verbaasd als uit die directe omgeving geen hulp komt als je die nodig hebt, of dat ze van niets weten?

Voor TS is dat nu even mosterd na de maaltijd.. Maar eenmaal opgeknapt, zou ik toch aanraden wat tijd te investeren in de mensen in je directe omgeving, zodat je niet afhankelijk hoeft te zijn van vrienden/collega's/ familie, maar er een socialere buurt ontstaat. En wees duidelijk anar de vrienden in je omgeving wanneer je hulp nodig hebt, anders weten ze alleen dat er wat mis is, maar gaan ze er misschien vanuit dat je het wel redt, of dat je er wel om zult vragen.

**Geplaatst**: 09-05-16 11:56

Geplaatst: 09-05-16 11:56

Kinke schreef:
Je snapt me niet verootjo, heeft helemaal niets met voelsprieten te maken maar met vanuit jezelf behulpzaam zijn. Ik ben geboren en getogen op het platteland, misschien heeft het daar mee te maken? Noaberhulp e.d. Hier help je elkaar gewoon, en niet alleen als iemand het vraagt. Voor mij is het niet meer dan normaal om hulp aan te bieden. En bij vrienden werkt dat in mijn ogen nog extra sterk.

Dit ben ik helemaal met je eens Kinke,
maar dat werkt alleen omdat er geinvesteerd is in een goede burenband.. Zelfs een buurman met wie je grote mot hebt, staat dan klaar om te helpen als de nood aan de man is, en heeft het direct door als er wat is. Maar dat komt vanwege het feit dat er contacten zijn en dat men niet langs elkaar heen leeft.

ben zelf ook op een boerderij opgegroeid en ging helemaal niet met de buurman, mijn ouders gingen enigzins met de buren, maar ook zeker niet optimaal..

Maar als er wat was, zelfs als je gewoon op vakantie ging.. dan stonden ze wel gelijk klaar om op het huis en de dieren te passen.

je hoeft elkaar niet eens te mogen, als je elkaar maar kent.. want je omgeving kennen is voldoende voor het diersoort 'mens' om onbewust om elkaar te geven en te beschermen (biologisch ingebouwd bescherming van het soort)

**Geplaatst**: 09-05-16 12:08

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 09-05-16 12:08

Dan heb je het specifiek over buren, maar in het geval van TS en een aantal Bokkers hier vind ik het echt heel vreemd dat men niet uit zichzelf hulp aanbiedt aan vrienden? Dat er om gevraagd moet worden.

**Geplaatst**: 09-05-16 12:14

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 09-05-16 12:14

Ik vind het niet vreemd dat je er om moet vragen. Daar is niets mis mee, is ook goed voor je assertiviteit ;-)

. Je kunt (en mag imo

) niet zo maar vanuit gaan dat iedereen hulp aanbiedt uit zichzelf. Ik heb dat soort dingen ook niet altijd in de gaten maar ben altijd bereid te helpen indien nodig hoor. Weten wij veel in hoeverre TS duidelijk is?

**Geplaatst**: 09-05-16 12:17

Geplaatst: 09-05-16 12:17

Zoals ik het topic lees, is TS zelf onderdeel van die individualistische maatschappij.
Er staat elders aangegeven dat ze zelf geen netwerk in haar buurt opbouwt omdat de mensen niet tot die 'categorie' behoren.

als je zo'n instelling hebt en je hebt vrienden met dezelfde instelling.. dan kan het goed zijn dat ze de situatie anders beoordelen dan jij en ik Kinke. individualisme kenmerkt zich immers vanuit het 'ik' centraal stellen.

TS heeft nu hulp nodig en vraagt zich af waarom het niet geboden wordt. 'ik staat' daarin best centraal.

maar als die vrienden dezelfde instelling hebben dan hebben die 'ik's' allemaal een leven met bezigheden en wensen. ze willen misschien dan wel helpen, maar de 'ik' is centraal, niet het 'wij'.
Dus dan wachten ze misschien op een hulpverzoek.

Ik denk dat jij en ik zijn opgegroeid in een omgeving waarin het normaal is dat je voor elkaar klaarstaat. met die basis heb je ook vrienden gevonden.. daardoor zul je zelf waarschijnlijk een vrienden en kennissenkring hebben die zich eerder zal verplaatsen in de situatie van een ander en zullen vragen of ze iets kunnen betekenen?

ik gok maar wat hoor..

Maar het valt mij vaak op dat de mensen die zich verbazen over dat anderen zich niet aanbieden. zelf vaak ook vrij individualistisch zijn ingesteld. Het eerste waar je dat aan kunt zien vaak is hoe ze met hun directe omgeving omgaan, die niet direct familie of vrienden zijn (buren die ook nog eens vrienden zijn even buiten beschouwing, want dat is helemaal mazzel hebben natuurlijk)

**Geplaatst**: 09-05-16 12:18

Geplaatst: 09-05-16 12:18

Het gaat niet om het 'niet in de gaten hebben'. Zou 1 van mijn vrienden een ongelukje oid hebben gehad, maakt niet uit of deze persoon dingen nog wel of niet zelf kan, dan bied je toch sowieso hulp aan? Ook al weet ik niet of hij/zij hulp moet hebben, ik bied het sowieso aan.

**Geplaatst**: 09-05-16 12:20

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 09-05-16 12:20

ahhh, zo bedoel je het elena, bedankt voor de uitleg. Geen idee of ik mijn vriendenkring daarop uitgezocht heb, niet bewust in ieder geval. Ik kan me niet anders voorstellen dan dat vrienden je helpen uit eigen beweging

**Geplaatst**: 09-05-16 12:26

Geplaatst: 09-05-16 12:26

Elena, ik ben niet opgegroeid in een omgeving waarin klaarstaan voor elkaar niet normaal was hoor

. Maar sommige mensen staan er gewoon niet altijd zo bij stil. Heeft niets te maken met ik of wij. En dat is ook helemaal niet erg. Misschien staan juist deze mensen wel als 1e en het vaakst bij TS op de stoep als ze het zou vragen. Het een is niet beter dan een ander. Het 'veroordelen' dat een ander het wellicht niet meteen uit zichzelf zou aanbieden maakt deze maatschappij ook steeds harder en individualistischer denk ik

.

We weten niets van de situatie anders dan wat de TS schrijft. Voor hetzelfde geld is TS wel niet helemaal duidelijk geweest. Ik zou met een gebroken been waarschijnlijk nog tegensputteren als mij hulp wordt aangeboden

.

**Geplaatst**: 09-05-16 12:27

Geplaatst: 09-05-16 12:27

Ik woon al jaren alleen maar ervaar het niet zo. Het komt zelden voor dat ik me ergens niet mee red maar ik heb er ook geen moeite mee om de mensen om me heen in te schakelen dan. Toen vorig jaar een van m'n bejaarde buren een flat verder een nieuwe heup kreeg heb ik ook meegedraaid in de honden uitlaat pool. Heb verder niet zo veel met de dame in kwestie maar help haar wel in dat geval. Of als het glad is en ik zie haar zeg ik ook: ik neem hem wel mee. En zo zijn er legio kleine dingetjes die over en weer gaan.
Zelf heb ik geen auto maar m'n vriendin neemt altijd een kerstboom voor me mee.

**Geplaatst**: 09-05-16 12:28

Geplaatst: 09-05-16 12:28

Als je maar zo weinig of misschien helemaal geen contact hebt met mensen, vrienden, buren in je directe omgeving.. hoe moet men dan weten dat jij hulp nodig hebt? Ik denk dat het individualistsche in deze maatschappij nog wel meevalt, maar als je zelf geen initiatieven neemt..? Je bent toch niet de prinses op de erwt of zo? Die katten kunnen toch tijdelijk in een pension of opvang? En dat ze geen gecastreerde katers opnemen.. het lijkt me een goede zaak dat je dan meteen wat aan het zwerfkatten probleem doet en de verantwoordelijkheid neemt om die dieren te laten castreren.

**Geplaatst**: 09-05-16 12:30

Geplaatst: 09-05-16 12:30

Ik kan het me helemaal voorstellen TS, het is wel lastig om zo afhankelijk te zijn van anderen. En die anderen moeten dan ook maar net tijd voor je hebben. Zelf zit ik thuis met een gebroken enkel, maar gelukkig heb ik familie redelijk om de hoek wonen. Mijn vriend is namelijk vaak door de weeks weg van huis, dus dan ben ik ook alleen.

Ik heb wel een redelijk groot netwerk, dus eigenlijk had ik al aanbiedingen genoeg van buurvrouwen, oude studiegenoten, tantes, collega-ondernemers om me op sleeptouw te nemen (kan zelf geen autorijden voor zeker 6 weken).

Het lijkt me erg naar als je zelf niet een dergelijk netwerk hebt en ik snap helemaal dat je je ontzettend kwetsbaar voelt, want dat ben je ook. Ik ben altijd de 'stoere' vrouw die zich alleen redt (en ook graag dingen alleen doet) en nu moet ik voor (bijna) alles hulp vragen.

En zelfs als je veel hulp krijgt 'aangeboden', is het soms nog maar de vraag of je het echt krijgt. Dat klinkt wat gek, maar het is gemakkelijk voor een ander om te zeggen: als ik kan doen laat maar even weten. Maar als puntje bij paaltje komt is dat in de praktijk toch wat moeilijker, bijvoorbeeld omdat ze inderdaad met kids zitten of met werk. Dat is ook helemaal niet erg, maar daarom is een wat groter netwerk wel handiger.

Voor nu beterschap TS en wellicht toch maar eens de buurt vergroten in de toekomst! :-)

**Geplaatst**: 09-05-16 12:36

Geplaatst: 09-05-16 12:36

elenaMM77 schreef:
ik lees hier toch aardig wat over familie/vrienden..

Maar is dat niet juist kenmerkend voor de individualistische maatschappij,
want dan ben en blijf je afhankelijk van mensen die dan ook maar net in de buurt moeten wonen..

Een sociale maatschappij, in mijn ogen, kenmerkt zich juist doordat mensen hun buren kennen.
Een goede buur is beter dan een verre vriend is niet voor niets een spreekwoord.

als je goede vrienden of familie toevallig dichtbij woont, ontslaat dat je niet, in mijn ogen van goede contacten met je buren.. Want het kan zijn dat je buren niet zo gelukkig zijn of zo'n ruime familie of vriendenkring bezit als jezelf..

de sociale maatschappij begint vooral bij jezelf, als je geen tijd en energie wilt steken in je woonomgeving, waarom zijn we dan verbaasd als uit die directe omgeving geen hulp komt als je die nodig hebt, of dat ze van niets weten?

Voor TS is dat nu even mosterd na de maaltijd.. Maar eenmaal opgeknapt, zou ik toch aanraden wat tijd te investeren in de mensen in je directe omgeving, zodat je niet afhankelijk hoeft te zijn van vrienden/collega's/ familie, maar er een socialere buurt ontstaat. En wees duidelijk anar de vrienden in je omgeving wanneer je hulp nodig hebt, anders weten ze alleen dat er wat mis is, maar gaan ze er misschien vanuit dat je het wel redt, of dat je er wel om zult vragen.

In de theorie is een collectivistische maatschappij er juist eentje waar teruggevallen wordt op familie en vrienden (maar ook buren -> een groot sociaal systeem waarin iedereen zorg voor elkaar draagt). In een individualistische maatschappij is men eerder afhankelijk voor (eventueel betaalde) hulp van buitenaf wanneer iemand ziek is of hulp nodig heeft.

In Nederland zwerven wij er een beetje tussenin. Er zijn gebieden en bevolkingsgroepen die juist erg collectief zijn, maar er zijn ook groepen die erg individualistisch zijn ingesteld, familie is familie en daar houden we van, maar die houden we op een afstandje.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-05-16 13:04

Geplaatst door de TopicStarter : 09-05-16 13:04

Toen ik op mijn appartement woonde liet ik ook de hond voor de buurvrouw uit die iets aan haar been had en sowieso een slechte gezondheid had. Zij had ook niemand. Maakte ik een avondje vrij voor mijn 85 jarige buurman en hield ik die in de gaten omdat hij wel eens in slaap viel met een sigaret. Ik ruim mijn huis op en vul dozen met goede spullen om de vriendin van een bekende te helpen waarvan ik weet dat ze geen cent te makken heeft.... Helaas woon ik nu ergens waar de buren of ondernemers zijn en toevallig is mijn andere buurvrouw een asociale heks. Alsof je dat van te voren allemaal moet weten en rekening mee moet houden. Ik vind juist dat vrienden voor elkaar moeten klaar staan.

Dat ik hier afgeschilderd wordt als iemand ZONDER netwerk en iemand die niks voor anderen zou doen of niet wil investeren vind ik echt heel schokkend. Dit toevallig omdat ik in deze ronde niet met mijn buren ben gesocialiseerd? Knap dat mensen zulke harde oordelen kunnen en willen vellen over iemand veilig achter hun beeldscherm.

Door de "ik" maatschappij merk ik al jaren dat ik niet op andere hoef te rekenen waardoor ik erg zelf mijn boontjes (moet) doppen. Ik word door anderen als heel zelfstandig gezien, misschien zit het daar ook wel in, want zij regelt het allemaal wel. En worden ze zelf opgeslokt in hun drukke leven. Iets om lering uit te trekken.....helaas krijg ik vaak een 'nee ik heb geen tijd' ....familiebezoekjes van hem, familiebezoekjes van haar....kids dit en dat. Daardoor ben je op jezelf aangewezen, niet erg maar nu dus erg ingewikkeld.

En nogmaals over het niet kunnen ruiken: als je als 'vriendin' wel kan appen wat er is gebeurd en vragen wat je hebt uitgespookt en je als antwoord geeft dat je niks kan.....dan heeft het niet meer met niet kunnen ruiken te maken.

Maar ik zoals ik al een paar keer heb aangegeven: Ik ga er maar vanuit dat ze er niet bij stil staan. Maar het valt mij wel op dat waar ik kinderen van anderen opvang als er thuis iets mis is, de hond uitlaat voor mijn oude buurvrouw ik er WEL ben als er echt nood aan de man is.

Vroeger ging je al gewoon op 'ziekenbezoek' maar ja met de agenda's van tegenwoordig moet je vaak 3 tot 6 weken vtv plannen voor een afspraak dus zal een spontaan 'ziekenbezoek' ook niet in te plannen zijn

Ik bezocht vrienden maar ook klasgenoten waar ik weinig mee deed een bezoekje in het ziekenhuis....(dit was tijdens mijn middelbare schooltijd en studietijd). Ik krijg gewoon het idee dat de meeste mensen zich niet meer geroepen voelen en denken: oh dat doet een ander wel. Maar als we allemaal zo gaan denken...?

Ook al ben ik een individu en leef ik een veel meer individualistisch leven dan ik zou wensen (laatst nog besproken met een vriendin dat ik veel meer sociale behoefte blijk te hebben dan anderen) weet ik zeker dat ik klaar sta voor anderen en laat ik alles uit mijn handen vallen als er nood aan de man is.

Misschien kan je beter half dood in het ziekenhuis liggen en springt dan iedereen in de bres en zien dit maar als een klein akkefietje

En het ging mij er alleen maar om dat de mensen waarvan ik dacht dat ze veel met me op hebben (niet de vage kennissen, niet de buren die je nooit spreekt, niet je collega's) niet eens kunnen appen: als ik iets voor je kan doen moet je het maar zeggen. Zoiets kleins kan je goed doen. Ik weet nu zeker dat ik ook voor mensen die ik niet goed ken en zie op FB dat er iets is ik mijn hulp ga aanbieden. Ik ga niet iemand worden van: oh dat doet een ander wel...want wie weet doen alle anderen het niet.

Ik ga overwegen om al mijn dieren weg te doen en mijn huis te verkopen en een bungalow aan te schaffen, zo ondervang ik een hoop want immers zeggen hier een hoop mensen dat het logisch is dat je vrienden niks voor je doen, want tja 10 minuten heen en terug is toch al 20 minuten en dan een 30 minuten helpen oh wow dan ben je 50 minuten iemand aan het helpen, nee dat kan echt niet!

*al moet ik dagelijks 2 uur helpen dan deed ik het voor mijn vriendinnen*

**Geplaatst**: 09-05-16 13:10

Geplaatst: 09-05-16 13:10

Zonnetje, ik denk sowieso dat je het niet op jezelf moet betrekken. Ik denk dat dat al een hoop zou schelen, dat jij het zou doen, hoeft niet te betekenen dat een ander dat ook moet doen

. Ze voldoen alleen niet aan jouw verwachtingspatroon en dat is inderdaad jammer. Jij hebt dan ook nog eens de enorme pech dat je geen familie in de buurt hebt. En ik denk dat je gewoon om hulp moet vragen . Misschien sta je er dan juist weer versteld van hoeveel mensen zich aanbieden. Ik zie soms hulpoproepjes voorbij komen en het komt zelden voor dat er dan geen hulp wordt aangeboden.

**Geplaatst**: 09-05-16 13:15

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 09-05-16 13:15

Ik lees dat mensen zeggen dat het deels komt omdat je mischien een klein netwerk hebt maar ik zelf heb geen klein netwerk maar als het op mijn katten verzorgen aankomt als ik op vakantie ga is er ook opeens niemand thuis, mensen zijn gewoon erg met hunzelf bezig, wat ik deels ook begrijp heb zelf ook een druk leven met katten paarden werk ect.

**Geplaatst**: 09-05-16 13:16

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 09-05-16 13:16

dnieSz, maar ik vind het nog wel wat anders om voor iemand te zorgen of voor iemands dieren. Dat mag je in mijn ogen gewoon niet van iemand verwachten en zéker niet voor een vakantie

. Niet iedereen zit er op te wachten om het dier van een ander te verzorgen...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-05-16 13:18

Geplaatst door de TopicStarter : 09-05-16 13:18

dnieSz schreef:
Ik lees dat mensen zeggen dat het deels komt omdat je mischien een klein netwerk hebt maar ik zelf heb geen klein netwerk maar als het op mijn katten verzorgen aankomt als ik op vakantie ga is er ook opeens niemand thuis, mensen zijn gewoon erg met hunzelf bezig, wat ik deels ook begrijp heb zelf ook een druk leven met katten paarden werk ect.

Ja klopt een groot netwerk is geen garantie, ik heb ook het idee dat je paard of hond onderbrengen veel simpeler is. Ik heb ongecastreerde katers en die kunnen niet naar een pension. Daardoor ben ik al jaren niet op vakantie geweest en dat is prima. Maar soms zijn er onvoorziene omstandigheden. De laatste keer moest ik naar het buitenland en was het met hangen en wurgen dat anderen het deden maar ze hebben het als veel werk ervaren. Jammer want ik zou het dus voor anderen wel doen.

@dinieSz: misschien wel gelijk maar hier word ik wel persoonlijk aangevallen dat het aan mij ligt. Dat het een wisselwerking is met ander woorden TS zal ook maar een kluizenaar zijn die niks voor anderen doet...ze wil immers niet met haar buren socialiseren.

Nomineer dit bericht ×