Bokt.nl

**Geplaatst**: 03-04-16 10:20

Geplaatst: 03-04-16 10:20

verootjoo schreef:
Ik ben eigenlijk wel blij als er ook mensen bewust kinderloos zijn ik maak me toch wel zorgen om de enorm snelgroeiende bevolking, maar kan het zelf niet laten om me voort te planten een kinderwens is iets wat zó enorm diep zit, dat kan je je denk ik ook niet voorstellen als je dat niet hebt

Idd, net zoals ik me niet voor kan stellen dat er mensen zijn zonder kinderwens. Niet banketstaaf bedoeld btw

Hier ongepland zwanger en inmiddels een fikse PND, maar als ik naar mijn mannetje kijk en hij lacht omdat ik het ben smelt ik helemaal.
Verder ben je idd wat minder vrij en vergen dagjes weg wat meer planning. Maar dat kan nog prima hoor

En ik zie het niet als opofferen of mezelf wegcijferen, maar als zorgen voor mijn kind

**Geplaatst**: 03-04-16 10:31

Geplaatst: 03-04-16 10:31

Hoe je leven veranderd bestaat niet 1 antwoord op.
Ik zie hier sommige mensen zeggen 100%.
Dat gaat hier echt niet op.

Ja het is anders, maar we hebben ook nog gewoon ons werk en ambitie. Mijn man gaat gewoon nog graag fietsen en ik heb mijn paard.
Het verschil is dan wellicht dat we dat voorheen tegelijkertijd deden (hij fietsen ik rijden) en dat we dat nu na elkaar doen zodat 1 iemand thuis is.

Uiteraard zijn dingen minder spontaan en we werken nu minder uren zodat sommige functies afvallen, maar dat weet je van te voren en die keus hebben we bewust gemaakt.

Laatst bijgewerkt door Mungbean op 03-04-16 10:33, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-04-16 10:32

Geplaatst: 03-04-16 10:32

Ik kan me trouwens (nouja voor zover dat kan wanneer je nog geen ouder bent) heel goed voorstellen dat ik intens van een kindje zou houden. Ik zou zoals iedere ouder fouten maken, wat logisch is, maar ik zou over het algemeen een goede ouder zijn. En er zijn echt wel dingen eraan die mij heel leuk lijken, maar ook een hoop dingen niet/minder (met name de verantwoordelijkheid die nooit stopt; je moet gewoon een heel leven met alle facetten vormgeven, nooit even zomaar de deur uit kunnen gaan, niet meer de tijd voor jezelf kunnen pakken die je nodig hebt zonder daar eerst iets voor te moeten regelen, er is altijd iemand 'die iets van je wil').

Het punt is dat ik niet weet of, voor mij persoonlijk, de voordelen tegen de nadelen opwegen. Ik ben nu ook heel gelukkig, en voel (nog) niet een leegte zonder kind. Ik zou denk ik niet ongelukkiger zijn zonder kinderen, en of ik er echt gelukkiger van zou worden, tja dat weet je pas als het zover is denk ik, maar dat is best wel een gok. Nu ben ik trouwens single, ik kan me wel voorstellen dat dat misschien anders is als je in een stabiele relatie zit. Dat je echt iets van jullie samen wilt, een gezin beginnen. Als single voel ik sowieso niet de behoefte om aan kinderen te beginnen. Voor mij zou het allebei een logische uitkomst kunnen zijn: wel of geen kinderen, al neig ik wel sterk naar niet.

**Geplaatst**: 03-04-16 10:43

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 03-04-16 10:43

Je moet ook aan jezelf denken hoor.Vooral als ze ouder worden.Ik heb altijd gezegt bv 1 sport en geen korfbal.Dat is in 1 week 3 keer spelen.En ik heb 2 dochters.Ik heb geen zin om een taxi te zijn voor de kinderen.We wonen ook in het buitengebied en in de winter kunnen ze niet op de fiets.Vooral de kleine dingen moeten ze toch leren dat mam geen huishoudelijke hulp is.

**Geplaatst**: 03-04-16 10:44

Geplaatst: 03-04-16 10:44

Ik vind het mooi om te lezen dat mensen de zo gepassioneerd over kunnen zijn maar bedenk wel goed dat je kind vooral speciaal is voor jouzelf en sla alsjeblieft niet teveel door want we zitten al veel te diep in die vreselijke prinsjes en prinsesjescultuur met die kinderen.. Het kind is vaak niet heel bijzonder, maar voor de ouder wel. En dat is prachtig maar relativeer dat alsjeblieft.

Ik verrijk mijn leven ook liever met een super toffe baan, een goeie relatie en veel vriendinnen en mijn paarden. Voorheen wilde ik wel kinderen maar met het jaar begin ik meer terug te krabbelen. Wordt dit jaar 27 en ik moet er de komende 10 jaar écht niet aan denken.

Ik werk al 8 jaar in de kinderopvang wat ik onwijs leuk vind maar ik heb zó te doen met die ouders en sommige collega's.. Hun hele leven draait om die koters en dat dag/nacht..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-04-16 10:56

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst door de TopicStarter : 03-04-16 10:56

Je moet inderdaad tijd maken voor jezelf en je relatie. zo proberen we heel regelmatig een avondje samen weg te gaan en ook is appart.
Zo ben k vrijdagavond naar een vriendineneweest samen met nog 2 andere vriendinnen met een hapje en een drankje.
Die avond heb ik echt niet continue op mijn gsm gezien en hebben we (ondanks dat bijna iedereen kinderen heeft) zo goed als niet over de kinderen gebabbeld.
Dat is dan echt een vrouwenavondje met het nodige gelach en grappen.

Dus het is niet omdat je leven helemaal veranderd en ook je leven meer om het kind draait, dat je enkel dat nog hebt.
Wel is het voor bv onze situatie niet altijd even simpel om een oppas te vinden. Wij hebben alle 2 geen ouders meer, en ook geen grote familie die kan komen oppassen. Dus daar moeten we wel rekening mee houden.
Juist omdat we ervoor gekozen hebben, gaan we hem niet ergens dumpen om weg te kunnen gaan ofzo.

Maar het is wel zo dat een kind een grote verantwoordelijkheid is en daar kan je niet omheen en moet je ook naar handelen.

Zo is ons zoontje de laatste 6 weken continue ziek, 3 keer dubbele oorontsteking en de nodige complicatie's, dus de laatste 6 weken heeft het vaak enkel rond hem gedraaid maar dat vind ik niet meer dan normaal.

**Geplaatst**: 03-04-16 11:01

Geplaatst: 03-04-16 11:01

Natuurlijk wel als ze ziek zijn.Ook belangrijk vind ik dat je kinderen leert om te logeren.Handig als je een weekend weg wilt.Maar vooral als ze naar school gaan en vrienden krijgen.Dan krijg je schoolkamp,slaapfeesten enz.Kinderen kunnen onder elkaar hard zijn.

**Geplaatst**: 03-04-16 11:03

Geplaatst: 03-04-16 11:03

Ik vind het heel lastig, had ik maar steevast ik wil of ik wil niet. Ik zou best willen als de omstandigheden ideaal zouden zijn. Ik werk fulltime, mn vriend werkt in projecten dan is hij weer bijvoorbeeld een maand thuis en dan 3 weken weg, hij heeft sowieso nooit vaste tijden. In deze situatie lijken me kinderen heel zwaar. Ik ben ook juist gek op reizen, hoewel het meer geregel zou zijn zou ik mn reislust door willen zetten met een kind. De wereld is te mooi om je te beperken tot Nederland. Dus sorry voor alle mensen die het vervelend vinden in een vliegtuig, maar een paar uur vliegen kan daarna voor iedereen heel veel goeds doen. Misschien hebben mensen met kinderen het juist wel nog meer nodig om even uit hun dagelijkse omgeving te gaan om uit een sleur te komen want het luiers verschonen, aanpassen aan slaapritme en voeden gaat overal altijd door.
Ik voel ook wel wat tijdsdruk nu ik richting de 30 ga -O-

**Geplaatst**: 03-04-16 11:06

Geplaatst: 03-04-16 11:06

Ik cijfer mijzelf teveel weg, dat is echt funest. Ik ben te nuchter om mijn kind op een enorm groot voetstuk te plaatsen, ik ben zijn moeder. Ik ben zijn basis, zijn thuis maar ook de opvoeder. Hij zal niet behoren tot de applaus generatie dus. Zit niet in mij. Mijn man zal het lastiger vinden consequent te blijven, weet nu al dat hij eerder naar zijn vader zal gaan als hij wat wil hebben, dat deed en doe ik zelf ook bij mijn vader :')

Twee kinderen lijken mij ook lastig, nu heb ik maar 1 ritme maar als er ooit een tweede komt zit je met 2 verschillende ritmes. Slaapt de 1 net in bed, moet je de ander van school halen bv

Ik heb met 3 kinderen boodschappen gedaan, terwijl er 2 ontzettend slecht gehumeurd waren (stom stom!), 1 zat gelukkig in de buggy maar wou er uit en jankte, de andere twee renden beide elk 1 kant op en ik? Kon wel huilen :')

1 kind is dan een stuk makkelijker hahaha

Ik ga ook niet vliegen met een uk, als ik ouders met een baby of heel jong kind op het vliegtuig zie stappen... Hoop ik dat uk op de vleugel zit :')

(Maar ik ben ook enorm luchtziek altijd, dus dan wil je gewoon rust :')

oftewel... Ik vlieg ook zeer zelden)

**Geplaatst**: 03-04-16 11:16

Geplaatst: 03-04-16 11:16

Goof schreef:
Citaat:
je leven draait namelijk niet meer om jezelf, maar om je kleine spruit..

....knip....

Ik kan me ook niet inleven in bovenstaande uitspraak, waarom zou je jezelf opofferen en wegcijferen?

Dat valt wel mee.. je kiest er zelf voor. En ik merk dat nu onze kleine man bijna 3 is we weer een flink stuk vrijheid terug komt.. ik heb bijvoorbeeld heel bewust geen paard gehad, omdat het te druk werd. . Maar daar is nu weer tijd voor.

**Geplaatst**: 03-04-16 11:20

Geplaatst: 03-04-16 11:20

Mijn broer en schoonbroer en -zus zijn nog altijd dezelfde personen, ik kan niet erg merken dat ze nu anders tegen de dingen aankijken ofzo.
ik vind niet dat ouders persoonlijk veranderen, maar wel dat bijvoorbeeld verjaardagen/uitjes veranderen qua inhoud. Waar we eerst om bijv 19.00uur/19.30uur uiteten konden moet dit het liefst om 18.00uur bijvoorbeeld. Soms vind ik dat weleens vervelend. Of dat het tijdens verjaardagen eigenlijk alleen maar over de kinderen gaat, de kinderen alle aandacht krijgen en het dan soms lijkt of de rest van het gezin 'niet meer bestaat'. Het klinkt zo dramatischer dan het is, want ik vind het een groot feest als mijn neefjes er zijn $*\o/*$ , maar ik vraag me af of ouders beseffen dat de familie gelegenheden voor de kinderloze familieleden erg veranderd.

Wat mijn vriend en ik altijd wel heel leuk vinden om te zien is dat al onze broers en zussen totaal verschillend opvoeden. Bij de een slaat de rust, rein, regelmaat wat door. Die willen beslist niet van bijvoorbeeld bedtijden afwijken voor een keertje, terwijl het andere stel daarin juist weer te los is.
We grappen dan altijd maar dat wij daar tussenin moeten gaan zitten als wij ooit kinderen krijgen, benieuwd wat het gaat worden haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-04-16 11:24

Geplaatst door de TopicStarter : 03-04-16 11:24

Ik ben daar ook vrij nuchter in, hoor.
Het is ook mogelijk dat ook al veranderd het heel je leven en is je kind je dierbaarste bezit, je nog helder kan denken en je kind niet op een voetstuk plaatst. Ik krijg zelfs het commentaar dat ik dat juist meer moet doen.

Als ik sommige reactie's lees, lees ik veel vooroordelen, terwijl tegelijkertijd men klaagt dat men altijd maar commentaar een vooroordelen krijgt omdat men geen kinderen wilt.
Vind dat dan wel een beetje raar dat men dan eigenlijk hetzelfde eigenlijk doet, maar dat is zeker menselijk.

**Geplaatst**: 03-04-16 11:24

Geplaatst: 03-04-16 11:24

Ja tijden veranderen wel enorm. Na 18:30 ergens met hem zijn is geen succes :')

hij slaapt niet ergens anders en brult dan de boel bij elkaar. Dus even spontaan blijven eten bij iemand betekend vroeg eten daar of eten in sneltreinvaart opeten omdat het echt onthoudbaar is zoals gister

niemand eet lekker met een kind dat volledig over de toeren is van vermoeidheid. Of als het eten te lang op zich laat wachten, maar naar huis.

Dat valt mij dus wel tegen :')

maar dat wordt makkelijker met ouder worden, ze blijven niet eeuwig om 18:30 moe.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-04-16 11:26

Geplaatst door de TopicStarter : 03-04-16 11:26

Eigenlijk is dat juist een positief punt, dat ze daar rekening mee houden, hebben de mensen geen last van geschreeuw en gebrul van de kinderen.

**Geplaatst**: 03-04-16 11:27

Geplaatst: 03-04-16 11:27

Lees even mee...
Ben ook toch wel beetje bang dat ik de kleinste dingetjes niet meer kan doen straks. Dingetjes die vooreen normaal waren zoals: lekker lang met de hond wandelen, paarden op mn gemak verzorgen..

Hoe doen jullie dat met huisdieren/paarden? Moesten jullie veel aanpassen?

**Geplaatst**: 03-04-16 11:30

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 03-04-16 11:30

Ik heb mijn paard toen verkocht. Hij stond vol pension en kreeg in principe alle aandacht die hij nodig had.. maar ik vond het toch zonde om hem gewoon te laten staan.

Het deed mij wel goed om te weten dat hij een goede baas had gevonden die er erg actief mee was.

Met de hond lopen deed ik gewoon. In de draagdoek of ergonomische drager ging dat prima.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-04-16 11:32

Geplaatst door de TopicStarter : 03-04-16 11:32

Wij hebben een hond en een kat. Voor de kat is er niet veel veranderd.
Voor de hond is het allemaal een beetje verschoven. Tijdens de dag gaat hij wel even keer buiten als vroeger maar wel minder lang, maar s avonds ga ik bv altijd naar zijn vriendjes op de hondenwei. Daar blijf ik dan meestal een uurtje, als het terug wat mooier weer dan wat langer.
En in het weekend proberen we er wel een langere wandeling mee te maken, maar ik ben niet zo mobiel. Zeker de laatste tijd gaat dat wat moeilijker, maar dan gaat hij wel eens naar een hele grote hondenwei in de buurt, waar er heel veel honden zijn en plassen waar hij mee/in kan spelen.

Een paard heb ik nu niet, en zeg er wel eerlijk bij dat als ik dat wel had gehad, ik niet zou weten hoe ik dat nog zou moeten doen. Vooral door mijn beperkte mobiliteit dan.

**Geplaatst**: 03-04-16 12:04

Geplaatst: 03-04-16 12:04

Wauw. Ik lees nogal een hoop eh, bijzondere vooroordelen van kindloze bokkers en vooral lelijke opmerkingen. 'Je kind is vast bijzonder maar sla niet teveel door'. Doen we dat niet allemaal met een wezentje waar we trots op zijn? De een is helemaal idolaat van z'n hond, een ander van z'n paard en weer een ander van z'n kind.Ik vraag me af hoe je als ouder zijnde 'door kan slaan' en hoe dat beter of slechter zou zijn dan doorslaan in het adoreren van je boerenknol die misschien ook voor velen niet bijzonder is.
'Een kind op een vliegtuig, op vakantie gaan is al een aanslag op hoofd en lijf en dan gaat er een kind huilen, je kan mij niet wijs maken dat die op familie bezoek gaan.' Pardon? Genoeg opa's en oma's of andere familieleden die in het buitenland wonen. Als op vakantie gaan zo'n aanslag is op je lijf, dan misschien zelf lekker in je tuin blijven

Of ik zou gaan vliegen? Geen idee. Ik durf zelf sowieso niet te vliegen dus ik acht die kans vrij klein :')

Maar kom, ietsje minder mag wel. En anders huur je maar een privé vliegtuig. Heb je er ook geen last van. Die ouders hebben net zo goed hun tickets betaalt en mogen net zo goed van een vakantie genieten, met of zonder kroost.

Hier is de hele boel op z'n kop komen te staan. Gezien de situatie niet heel vreemd (naar het ziekenhuis gaan met 'ik weet dat ik zwanger ben maar ik weet niet hoe ver en ik blijf maar buikpijn houden tot 'gefeliciteerd mevrouw u heeft weëen u gaat bevallen) maar ik had niet meer zonder gekund (zonder 'm op een voetstuk te plaatsen of zonder door te slaan of zonder er een prinsje van te maken).

Het heeft inderdaad voor het hoognodige aan veranderingen gezorgd. De wereld draait niet meer om jezelf, je kan niet meer besluiten zomaar even de hort op te gaan en dagjes uit/weekendjes weg moeten nu echt heel goed geplanned worden. Uitstapjes met vriendinnen moeten ook geplanned worden. Soms wekt dat wat weerstand op. Niet zozeer bij mij, maar het heeft m'n vriendenkring wel fiks uitgedund ja. Of ik dat erg vind.. Niet bepaald. Als je er geen begrip voor op kunt brengen dat ik zoonlief niet 'even op de opvang dump' spreek ik ze liever wanneer ze zelf ook aan kinderen zijn begonnen. Ik begin nu pas weer een beetje alles op te pakken, kind is nu 6 maanden, maar er komt ook nu pas een beetje ritme in voor zowel beeb als mij en m'n vriend. Het zorgt er nou eenmaal voor dat je volwassen keuzes maakt, althans hier wel. In plaats van impulsieve aankopen, het eeuwige kwijlen naar paarden en het noodzakelijk vinden om maar zo veel mogelijk paarden op de foto te zetten en overal aan te melden denk ik nu wel 4x na over wat ik doe, en waarom ik iets doe.
Hadden wij alles geweldig op de rit? Nee absoluut niet. Het heeft hier emotioneel ook nog wel voor een flinke achtbaan gezorgd (maar wat wil je..) maar het heeft ons leven absoluut op een vreselijk positieve manier beïnvloed. Dat wil niet zeggen dat het altijd even makkelijk is, allemaal heerlijk soepel gaat en dat ik af en toe niet gefrustreerd ben als ie wéér niet wil slapen, wéér niet bij papa wil zitten en alléén maar bij mij wil hangen (en dan mag ik niet zitten ook, we willen alleen maar staan) maar ook daar komen we wel weer doorheen. Ik houd me maar voor dat het allemaal een fase is

Ben ik trots? Absoluut. Op m'n kind, dat zeer zeker, iedere keer dat ie weer groeit en weer wat nieuws ontdekt kan ik niet blij genoeg zijn. Ben ik trots op m'n vriend en op mezelf? Dat ook absoluut en dat mag ik best zeggen vind ik zelf

Vind ik het jammer dat ik vriendinnen minder vaak spreek/zie en dat sommigen nogal afstand hebben genomen omdat ik niet meer te pas en te onpas (al dan niet met camera) klaar sta om voor de 10e keer paardlief op de foto te zetten? Nah.. Bij een hoop 'vriendinnen' is het me namelijk wel duidelijk geworden waar ik goed voor was; niet voor de geweldige gezellige vriendschap.
Ik heb er namelijk ook weer fijne vriendschappen voor terug gekregen, vriendschappen die hechter zijn geworden en nieuwe vriendinnen. En ja, daar zitten ook vriendinnen met moeders tussen en ik hecht overigens ook veel waarde aan een vast clubje bokkers met kroost

En ja, hoe lief ik mijn eigen kind ook vind, ik vind onopgevoed tuig wat niet kan luisteren naar ouders nog steeds strontirritant, ook al weet ik dat die van ons ook ongetwijfeld die kleuterpubertijd nog gaat krijgen.

Hoe ik het met paard had gedaan.. Als ik nog een pony had gehad.. Heel banketstaaf maar pony had de deur uit gegaan. Nu was pony "gelukkig" al de deur uit. Dus dat is een zorg minder. Heb me wel zorgen gemaakt om de kat, die heeft af en toe echt nog moeite ermee maar geen haar op m'n hoofd die eraan denkt om 'm weg te doen. Vind het belangrijk dat kind opgroeit met dieren en de kat vind z'n plekje al steeds meer, komt kopjes geven aan de kleine heel voorzichtig en heeft z'n eerste pets van 't kind ook al gehad, wat werd beantwoord met een 'prr' en meneer draaide zich om en ging verder tukken :')

Vind ik mezelf supermama? Nee absoluut niet. Ik doe meer dan genoeg verkeerd en ja ook ik verlies wel eens m'n geduld en leg 'm dan boos weg, simpelweg omdat ik het dan even niet meer trek. Maar ik denk dat je dat sowieso wel houdt, of het nou onverwachts is of met 10 jaar planning vooraf gebeurt.

En nee, tot 3 jaar geleden was ik ook anti-kind. Moest er niks van hebben. En zie nu, helemaal verliefd op m'n kleine kabouter

Edit: bovenstaande betekent overigens niet dat ik mensen zonder kinderen of kinderwens verafschuw of er niks mee te maken wil hebben oid, want kan mensen zonder kinderwens ook absoluut nog steeds heel goed begrijpen en vind het een keus die ieder voor zich moet maken en moet mogen maken, en gelukkig kan dat!

**Geplaatst**: 03-04-16 12:22

Geplaatst: 03-04-16 12:22

Had altijd gedacht dat ik een groot gezin wilde. Nu 1 kind en ik ben er echt wel van terug gekomen. Het is gewoon niet voor te stellen wat er fysiek en psychisch maar ook in je relatie verandert met een kind. Natuurlijk ik wil haar nooit meer kwijt en we zijn dol op haar. Maar een groot gezin moet ik niet meer aan denken. Moet er ook niet meer aan denken om een baby of peuter in huis te hebben trouwens.

Komt bij dat je tijdens je zwangerschap onvoldoende wordt voorgelicht over de mogelijke complicaties tijdens en na de bevalling. Ook erna is alleen aandacht voor het fysieke stuk. Ik vind dat daar nog veel winst valt te behalen.

**Geplaatst**: 03-04-16 12:51

Geplaatst: 03-04-16 12:51

Als je niet alleenstaand bent, waarom kan je dan niet meer op stap met vrienden?
Het kind heeft toch 2 ouders?

Ik zal nu niet snel meer een dressuurclinic voor het hele weekend boeken omdat ik dat dan niet eerlijk vind.
Maar dat zijn niet bepaald dingen waar mijn leven van afhankelijk is.

Sommige dingen zijn ook nóg leuker geworden. Ik heb een vriendin in spanje.
Voorheen ging ik dan alleen een paar dagen daarheen. Vorige keer zijn we met z'n 3en gegaan en hebben lekker een weekje aan het strand gezeten

**Geplaatst**: 03-04-16 15:51

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 03-04-16 15:51

Mbt tot huisdieren, had wel na een paar dagen na de bevalling zoiets van "o ja, wij hebben ook nog dieren" :')

Maar paard etc is er allemaal nog. Wel is er een verzorgster bijgekomen, want ik ben nog kreupel (

) en toen kind en man ziek werden, zit je toch opeens met je handen in het haar.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-04-16 17:24

Geplaatst door de TopicStarter : 03-04-16 17:24

Sizzle schreef:
Als je niet alleenstaand bent, waarom kan je dan niet meer op stap met vrienden?
Het kind heeft toch 2 ouders?

Ik zal nu niet snel meer een dressuurclinic voor het hele weekend boeken omdat ik dat dan niet eerlijk vind.
Maar dat zijn niet bepaald dingen waar mijn leven van afhankelijk is.

Sommige dingen zijn ook nóg leuker geworden. Ik heb een vriendin in spanje.
Voorheen ging ik dan alleen een paar dagen daarheen. Vorige keer zijn we met z'n 3en gegaan en hebben lekker een weekje aan het strand gezeten

Omdat mijn vriend in shiften werkt, s nachts, maar ook heel vroeg beginnen. Vind het dan niet fijn dat hij niet op tijd kan gaan slapen terwijl hij wel om 4u moet opstaan.
Mijn vriend neemt medicatie voor eplepsie dat maakt dat hij niet kan gaan slapen want hij hoort de kleine niet wenen als hij slaapt.
Dus zelfs als hij thuis is moet ik het plannen op een moment dat hij s anderedaags ook thuis is.

Er is ook een verschil in eens weggaan of elk weekend, dat laatste zou zoiezo hier geen optie zijn. Je hebt voor een kind gekozen, dus moet je er ook zelf voor zorgen. En niet elke weekend wegbrengen zodat je op stap kan gaan.
Maar dat is mijn idee erover. Er is voor alles een tijd voor.

**Geplaatst**: 03-04-16 17:26

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 03-04-16 17:26

Chanel zo doen wij dat ook hoor

Vriend heeft 2 eigen bedrijven (binnenkort hopelijk nog maar 1) dus ik probeer ook zo veel mogelijk te plannen op dagen/avonden dat ik weet dat ie het rustig heeft of back up heeft van z'n ouders. Andersom doet hij dat overigens ook, hij gaat ook gewoon dagjes weg naar/met vrienden alleen we plannen dat gewoon samen en niet te snel/te veel achter elkaar

**Geplaatst**: 03-04-16 19:30

Geplaatst: 03-04-16 19:30

Chanel, dan zit je inderdaad in een andere situatie als 'gemiddeld'.

Wij hebben sowieso eerst goed gepraat en hebben beide concessies op het werk gedaan. Had mijn man zijn uren niet willen reduceren dan was er geen kind gekomen. Daar was de kinderwens niet sterk genoeg voor zeg maar.
Bij ons was het 'samen' of 'niet'.

Uiteraard is ook dat bij iedereen weer anders. Een vrachtwagenschauffeur heeft uiteraard veel minder opties dan een baan op 15 km van huis.

**Geplaatst**: 03-04-16 19:38

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 03-04-16 19:38

Sizzle

Hier ook hoor. Ik wilde al geen kinderen en toen er toch eentje kwam wilde ik wel dat we een echte papa hadden.
Geen zondagpapa en die op zaterdag een flesje geeft.

Misschien heb ik een uitzondering maarmijn vent is ook minder gaan werken.
Vind ik normaal

Nomineer dit bericht ×