musiqolog schreef:Hé TS, ik begrijp het heel goed. En al klink ik als een ouwe "banketstaaf", ik zal het toch maar zeggen:
Je moet nog twintig worden.
Ik kreeg mijn eerste relatie pas op mijn eenentwintigste. Had er toen al drie onbeantwoorde liefdes op zitten, waarvan een heel erg nare. In die tijd dacht ik ook dat ik nooit iemand zou vinden: hoeveel tijd ik ook nog voor me had, waarom zou het in godsnaam later wel gaan lukken als het me als tiener niet gelukt was? Maar ziedaar, het gebeurde, ook al was ik 21. En mijn vriendin, die was zelfs al bijna 23.
Intussen ben ik elf jaar ouder en zit ik alweer bijna tien jaar zonder vriendin. Mijn eerste relatie was ook mijn laatste. "Serieus" flirten (duidelijk maken dat je echt iets wilt en ook een meisje geïnteresseerd maken) vind ik ondoenlijk en ook van cafédaten snap ik niets. Laat ik meer eerlijk zijn: zo onderhand krijg ik ook weer het gevoel dat het me nooit meer gaat lukken. Ze zeggen dat zulke frustraties van je afstralen, dus om niet in een vicieuze cirkel te komen, moet je optimistisch blijven.
En: kijken naar de voordelen. Woon je alleen? Laat dan gewoon harde boeren, ga op de wc zitten met de deur open, ga meeblèren met hele foute liedjes - ik weet niet of je ervan houdt, maar van ongeremd je gang gaan knap je ontzettend op. Bedenk maar: als je straks een vriend hebt, kun je een stuk minder meisjesdingen doen. De meeste jongens en mannen kunnen maar een beperkt aantal romantische films en series per week zien, bijvoorbeeld. (Als dat niets voor jou is: sorry, dan heb ik niks gezegd.)
Tot slot: ik zou je bijna willen pb'en voor een romantisch afspraakje, maar 32 en nog geen 20, dat is toch een iets te groot leeftijdsverschil.
12 jaar verschil valt toch wel mee...en de FWB van TS is ook geen 20. Stuur die PB man!
Ik word 45...da's pas oud om vrijgezel te zijn;-)

Janderegelaar heeft wel een goed punt hoor, ga ervoor zou ik zeggen!!

Ik heb een kort lontje, en hij is heel nuchter 'maak je niet druk'.