Bokt.nl

suze_ schreef:

Sjapaz schreef:

Zo streng reageren tegenover andere moeders heeft niks te maken met 'de perfecte moeder zijn' (want dat ben ik niet, of willen bewijzen dat de andere moeder 'een slechte moeder is'. Het heeft te maken met opkomen voor het kind, voor een hulpeloos wezentje. Met inzicht geven in dat de weg die iemand kiest niet altijd de juiste is, en aangeven waarom, en hopen, vooral hard hopen, dat er iemand is die zich dat aantrekt en een andere weg inslaat, in het belang van het kindje. Dat is puur waar ik het voor doe. En dan is het jammer dat een moeder zich gekwetst of veroordeeld (aangesproken?) voelt. Belang van het kindje gaat voor alles IMO.

Dat ja

Barroco schreef:

Anoeska27 schreef:

Ik ben ook zeker geen perfecte moeder en hoef dus ook geen lintje, maar ik ben er wel voor ze. Ze hoeven niet in hun eentje hun verdriet of drukke dag te verwerken.

Lees je nu zelf echt niet wat je hiermee suggereert? Nogmaals, ik vraag hoe het huilen te voorkomen.

Siesjuh schreef:

Ik heb niet alle reacties helemaal gelezen, maar wil je toch wat vragen stellen en tips proberen te geven . Ik heb overigens een heel goede slaper, dus misschien dat je er wat aan hebt

Je zegt in je OP dat je al opziet tegen de nacht. Probeer dat gevoel om te buigen in iets positiefs, want ze voelen het. Probeer het bedritueel positief te benaderen en ga er met de gedachte in: Het gaat helemaal lukken. Anders kom je in zo'n cirkeltje terecht

Ben je overdag erg druk? Probeer voor je de kleine in bed legt, even lekker te ontspannen. Ik maak op uit je OP dat hij alleen met het slapen huilt? Probeer dan te ontspannen voor je het bedritueel gaat doen als je kleine lekker speelt. Lekker kop thee erbij, beetje tv kijken, wat dan ook wat maakt dat jij ontspannen bent.

Heb je een vast bedritueel? Want dat is heel belangrijk. Heb je ook wel eens geprobeerd een badje te doen voor t slapen gaan? Ik heb savonds als vast ritueel dat we lekker naar de badkamer gaan, aandacht voor de kleine, wassen, lekker in bad spelen, maar wel rustig, lekker afdrogen, insmeren, pyjama aan en dan lekker een fles (op die leeftijd kan dat ook met pap, tenzij je borstvoeding geeft natuurlijk). Wanneer dit allemaal afgewerkt is gaat ie zn bedje in. En ja, ook mijn kind mekkert dan, maar vergeet niet dat ze dat ook doen om dingen te verwerken. Ik blijf wel bij hem, zeg dat alles goed is en hou dan mn mond, hou zn handje vast, kriebel op zn wangetje, ik laat merken dat ik er ben. Voor hem werkt dat heel goed en valt dan in slaap. Als ie dan toch tussendoor nog wakker wordt, zelfde ritueel...even tegen em praten,handje vasthouden etc. Oppakken zou ik niet doen, tenzij ze helemaal overstuur zijn, omdat je dan de situatie weer veranderd. In bed, uit bed, toch weer in bed...terwijl dat je wil dat ie in bed gaat en slaapt. Zo schep je onduidelijkheid en raak je zelf ook gefrustreerd omdat de volgende keer de kleine weer probeert eruit gehaald te worden...want dat is wat ie wil.
Ik ben wel tegen het laten huilen en zelf weggaan. Ik zou dan in ieder geval in het gezichtsveld blijven. Zet een stoel neer, boek, telefoon of wat dan ook erbij en wachten maar. Zo weet ie in ieder geval dat ie niet alleen is en doordat jij wat anders aant doen bent, raak je misschien zelf ook minder gefrustreed

Ik las wel dat je geen vaste bedtijd aanhoudt...ik moet eerlijk zijn, ik ook niet. Soms komt het ene beter uit dan het andere, maar het ritueel verbreek ik nooit! Op deze manier blijft er structuur, maar heb je wel wat vrijheid.

Zowel mijn moeder als oma zeiden Rust Regelmaat en Reinheid en ikzelf denk ook dat dat de sleutel is.

Ik hoop dat je er iets aan hebt, ik wil je in ieder geval heel veel sterkte wensen!

Oh nog iets wat me te binnen schiet. Is hij wel eens getest op allergien?

En tot slot...ik heb veel gelezen over een goede moeder zijn of niet...ik neem aan dat elke moeder het beste voor der kind wil en ook vanuit daar handelt. Maar ik kan me ook voorstellen dat sommige situaties maken dat je even een minder perfecte moeder bent, omdat je het gewoon even niet meer trekt. En ja, tuurlijk weet je dat kinderen zo zijn en dat je nachtrust kan worden verstoord etc etc, maar als moeder ben je ook maar een mens...

Edit: Misschien een stomme vraag he...maar van welk materiaal is het bedje gemaakt?

Iris82 schreef:

Maar waarom wil je discussiëren met drogredenen? Dat er relatief meer kinderen een hechtingsstoornis krijgen die wel met crying out grootgebracht zijn, wil toch niet zeggen dat dat voor alle kinderen en alle situaties geldt en dus zeker ook voor de jouwe maar niet heus?

Dat is toch geen basis van een gezonde interessante dialoog?

Mallow schreef:

Wie is hier nu degene die suggereert bigone?
Mijn kind krijst nooit in de supermarkt hor, wij communiceren daar gewoon over, dus dat (zelfgedane?) 'onderzoek' gaat ook niet op.

Daarnaast zal mijn kind echt wel teleurgesteld zijn hor als hij graag die Dino wil in de winkel maar het niet kan, hij krijgt echt wel teleurstellingen te verwerken maar het gaat er om hoe je daar mee omgaat en erop ingaat.

Als jij heel lang hebt gestudeerd en je hebt een fantastische baan gevonden, bent door de 2e sollicitatie ronde heen en je hoort dan dat je het niet geworden ben, mag je dan niet verdrietig zijn? Mag je dan niet even huilen omdat je teleurgesteld bent? En mag je je verhaal dan niet even delen met je vriendin /partner /moeder of wie dan ook? Waarom zou een kind dan moeten leren tegenslagen te verwerken door ze te negeren of te zeggen dat ze er niet om mogen huilen?

Barroco schreef:

Er zijn zoveel reactie's, uiteraard (gezien ik een kleine heb), heb ik niet de tijd om op alles te reageren.
Iedereen met daadwerkelijke tips, en steun, heel erg bedankt.

Alle moeders die hier graag een lintje willen komen halen, omdat zij de perfecte moeders zijn, bij deze, een lintje. Het feit dat je je medemens volledig de grond probeert te trappen door te zeggen dat ze slechte moeders zijn, zullen we maar even negeren. Misschien een beetje flauw, maar jullie schieten bij mij momenteel echt in het verkeerde keelgat.

Iedere moeder zet zichzelf op de laatste plek! En om dan hier maar te veroordelen, shame on you!
Ik heb gevraagd om tips om het huilen te voorkomen, niet om jullie verhalen te horen dat ze altijd bij jullie in bed mogen slapen. Ik zie niet in wat ik aan dat soort verhalen moet hebben, afgezien van dat jullie daar dus blijkbaar jullie waardering uit willen halen.

Even voor de duidelijkheid, LEES dit graag ook even;
Als ik het huilen kon oplossen door hem bij ons in bed te nemen, graag. Maar dat lukt dus niet.
Of de kleine nu bij ons ligt, in onze armen ligt, in zijn eigen bedje ligt, hij huilt vrijwel standaard voor het slapen gaan. In zijn kamer blijven, of elke zoveel minuten een aai komen geven, zorgt voor een kind wat nog overstuurder raakt.

Ik zal even vertellen hoe gisteravond bedtijd ging. Mijn vriend bracht hem naar bed.
Uiteraard altijd ons vaste ritueel, omkleden, verschonen, fles, booertje/knuffelen, liedje zingen, nachtlampje en muziekje aan, kus en de kamer uit. Echter, dit keer op het moment dat hij in zijn bed lag, begon hij echt hard te huilen. Op het moment dat ik naar boven ging om te kijken wat er aan de hand was, kwam mijn vriend de kamer uit en zei dat hij hem echt niet rustig kreeg (lag toen 5 minuten in bed, te huilen, terwijl papa er dus bij was om hem te troosten.

Drie keer raden, terwijl dus op de gang staan te bespreken wat te doen, wordt het stil, en slaap ie. Na 5 minuten huilen, dat is bij hem iig niet lang genoeg om daar uitgeput van te raken.

Vervolgens om 21 uur is hij weer huilend wakker geworden, ik ben naar hem toe gegaan, heb hem vastgehouden, geknuffeld, liedjes voor hem gezongen, maar het huilen stopte niet, sterker nog het leek alleen maar erger en erger te worden. We hadden het idee dat hij echt ergens pijn moest hebben, hij had al een zetpil gehad, dus we hebben de huisartsenpost gebeld. We mochten erheen komen en hij heeft onderweg er naar toe nog gehuild, bij de huisartsenpost ook wat, maar het werd al minder. Hij is onderzocht en afgezien vd lichte oorontsteking die hij al had hebben ze niets kunnen vinden.

We zijn naar huis gegaan, hebben hem omgekleed en een fles gegeven in zijn bedje dit keer, erbij gebleven tot leeg, nachtlampje aan en hij heeft tot 8 uur vanochtend in een stuk door geslapen.

Overigens ga ik alle linkjes die gepost zijn absoluut lezen, alleen nu nog niet de tijd voor gehad. De tip voor een babycoach vind ik ook een hele goede en heb daar al wat in gevonden. Ik ben nu eerst bezig met het ritme terug te krijgen en toe naar 1 slaapje.

Mallow schreef:

Dat laatste ben ik met je eens, misschien heb ik het in de verkeerde context gelezen omdat ik in 1 stuk las over krijsende kinderen in de supermarkt en laten huilen, mijn excuus dan!

Ik denk dat dit een onderwerp is wat gevoelig blijft, zeker als je zulke onderzoeken leest en het zelf anders hebt gedaan. Via internet kan niemand je vertellen wat je goed of fout doet of hebt gedaan maar ik denk dat het wel belangrijk is dat deze onderzoeken worden gedaan en onder de man worden gebracht. Ook het voeren van discussies zijn leerzaam en kunnen je een hele andere weg doen inslaan.
Moedergevoel blijft het belangrijkste kompas maar sommige dingen in het onderzoek zijn gewoon meetbaar (zoals het stresshormoon wat vrijkomt bij veel huilen) en mogen m.i. niet worden genegeerd.

Do the best you can until you know better, then do better.