Ik ken je niet van andere topics, maar ik denk dat de manier waarop je hier post wel eens vergelijkbaar zou kunnen zijn. Aan de ene kant kom je heel volwassen over omdat je je fouten toegeeft (mooie eigenschap!

) maar tegelijkertijd lees je in alles wat je schrijf dat je nog jong bent en in de puberleeftijd zit.
Pubers zitten nog helemaal vast in het 'ik ben anders dan alle anderen'. Als je volwassen bent, kun je je eigen ikje wat relativeren en verandert dat in het besef: 'iedereen is anders dan alle anderen, en daarin zijn we allemaal gelijk'.
Dat zorgt ervoor dat voor de meeste volwassenen het IQ van de ander ze echt totaal niet boeit; ze zijn gewoon benieuwd naar hoe die ander tegen het leven aankijkt aangezien elke ervaring een verrijking is voor iemand die echt open staat voor andere mensen en het leven zelf.
Ik heb zelf een intelligentietest moeten doen en daar kwam uit dat ik ook in de hoogbegaafdenhoek zat, maar ik heb werkelijknog nooit in mijn leven 'last' gehad van dat anderen dommer zouden zijn dan ik. Natuurlijk zijn ze anders, maar dat is iedereen. Als een vuilnisman mij uitlegt hoe de motor van een vuilniswagen werkt, dan gaat mij dat echt boven mijn pet; ik mis alle referentiekaders dus geen idee waar hij het over heeft!
Het is erg leuk om te lezen dat jij je zo kunt storten op jouw hobby's, maar het feit dat jij voor die hobby's hebt gekozen maakt ze nog niet intelligenter of 'beter' dan de hobby's van anderen. Jij lijkt het heel intelligent te vinden dat je weer wat een Cumulus is, maar heb je wel eens stilgestaan hoe ontzettend veel sociale en ruimtelijke intelligentie er nodig is voor een groepssport als 'dom' voetballen?
Veel weten is leuk, maar ware intelligentie zit hem vooral in kunnen relativeren van jouw eigen belangrijkheid. Anders leer je wel steeds nieuwe feitjes bij, maar leer je niets van waarde - en dat kunnen heel goed dingen zijn die de in jouw ogen 'dommere' klasgenootjes al lang geleerd hebben.
Even een vraagje ter relativering: jij hebt meer levenservaring en intelligentie dan je klasgenoten, jij hebt een moeilijke jeugd gehad waardoor jij er nu alleen maar je tijd uitzit terwijl je eigenlijk veel meer in je mars hebt.
Is het ooit bij je opgekomen dat diezelfde dingen ook van toepassing kunnen zijn bij jouw klasgenoten? En dat de problemen bij hen misschien niet al over zijn, maar dat zij elke dag nog geconfronteerd worden met problemen thuis? Problemen die zo zwaar en moeilijk zijn dat ze al blij zijn als ze zich op school even als 'normaal' voor kunnen doen en dat domme zesje halen?
Dat jij een verhaal hebt, betekent niet dat andere niet net zo goed weten hoe het voelt om een probleem te hebben.
Mijn tip: kijk eens een seizoen van KRO's Over de streep, en kijk eens of je je klasgenoten en omgeving daarna nog steeds zo makkelijk anderen afschrijft als dom, simpel of zonder levenservaring. Kennisintelligentie is leuk, maar sociale intelligentie zorgt ervoor dat je die kennis op een goede manier in kunt zetten.