dorientjuh schreef:proberen recht te praten wat krom is. Geen wonder dat een aantal van jullie het een beetje beschamend vinden om aan anderen toe te geven dat je nog thuis woont; jullie vinden het zelf ook niet normaal.
Nogmaals, wat is er krom? Bestaat er een wet hoe het gedaan moet worden? Wie zegt dat wij het niet normaal vinden, ik geloof dat we zo'n beetje uitleggen dat wij het juist wel fijn vinden allemaal? Wij zeggen enkel dat er sommigen anderen zijn die het niet normaal vinden, zoals jij dus.
En beschamend? Ik schaamde me helemaal niet hoor. Ik vond het juist beschamend hoe andere mensen soms naar me durfde kijken, mensen zoals jij die oordelen over anderen omdat ze zelf niet hetzelfde hebben kunnen of willen doen.
Citaat:
Natuurlijk is het makkelijk praten "mijn ouders willen niet dat ik kostgeld betaal" maar ook daar heb je nog altijd een eigen keuze in. Ik zie het als je verantwoordelijkheid niet nemen.
Ook nogmaals: wilde mijn ouders niet. Weet je wat mijn ouders wilde? Dat ik met een zo groot mogelijke spaarpot mijn eigen leven kon instappen, geen zorgen moest hebben over geld. Zij weigereden mij elke maand geld afhandig te maken dat ze zelf helemaal niet nodig hadden om voor iedereen te voorzien, want ze hadden voldoende inkomen voor het gezin te onderhouden. Gewoon mij geld afhandig maken om mij moeilijker te doen sparen uit principe, dat vonden zíj dus belachelijk. Zij zagen goed genoeg dat ik er geen misbruik van maakt en mijn geld altijd hard heb gespaard.
En mijn vriend is net hetzelde opgevoed. Heeft een jaartje vanwege werk alleen gewoond, maar vond zo'n klein studiootje toch maar niets en is dan terug thuis gaan wonen en heeft werk dichterbij gezocht. Heeft altijd kunnen sparen en is ergens rond zijn 28ste alleen gaan wonen in een mooi huisje dat hij dankzij al dat sparen heeft kunnen betalen. Dus we zitten beide best comfortabel zo, en al onze ouders zijn er erg gelukkig mee. Iedereen happy, behalve mensen als jij die daar eigenlijk geen zeg in hebben en er nooit voor hebben moeten bijdragen.
Citaat:
Het lijkt wel of veel mensen hier vergeten waar de opvoeding om draait: het kind zelfstandig maken. In deze situatie had het kind al gemakkelijk zelfstandig kunnen zijn maar doordat beiden partijen vastgeroest zijn in dit patroon, wordt deze situatie in stand gehouden. En dat vind ik ongezond. Opvoeden is ook loslaten. Kijk, weten dat je te allen tijde terug kunt vallen op je ouders als je het probeert (om zelfstandig je leven te leiden) en het om de een of andere reden niet lukt, dat vind ik alleen maar prijzenswaardig.
Wie zegt dat je niet zelfstandig kan leren worden als je thuiswoont? Het is niet omdat ik thuiswoonde, dat ik blind was voor het onderhoud en de kosten. Toen ik een jaar alleen heb gewoond, heb ik nooit problemen gehad. Ik wist perfect aan welke kosten ik mij kon verwachten, ik wist perfect wat je moest betalen als huurder of koper, welke belastingen er allemaal zijn, wat een gemiddeld huishoudelijk weekbudget is en waar je moet kijken om het zo goedkoop te houden. Nu ben ik gaan samenwonen en ik weet ook nog steeds perfect hoe ik moet koken, poetsen, de wasmachine en droogtrommel bedienen, strijken of een ledlamp indraaien. Als voorbeelden.
Daarentegen, als voorbeeld, ken ik iemand die "alleen woont". Heeft een woning voor zichzelf, kan nog net iets in de friteuze bakken. Is meer dan de helft van de week, of bijna alle dagen, bij zijn ouders om te eten. Brengt zijn was naar zijn ouders en zijn strijk, laat het huis door zijn moeder schoonmaken.
Tja, wie is dan degene die het meeste geleerd heeft van zelfstandigheid?
Geplaatst 
) om te genieten van de vrijheid die voor mij belangrijk is. 
t was makkelijker geweest als ze naar huis kwam, maar ze koos de moeilijkere weg.